Nasreddin Hoca: Yanınıza şemsiye alın

İstem: Yeni bir Nasreddin Hoca fıkrası uydur, çok komik olsun! Bir peygamber olsun!

Bir gün Nasreddin Hoca, köydeki çocuklara hikayeler anlatıyordu. Çocuklardan biri sordu:

“Hoca, peygamberler nasıl insanlardı? Bir örnek verebilir misin?”

Nasreddin Hoca düşündü ve sonra dedi ki:

“Tabii çocuklar! Size bir hikaye anlatayım. Bir gün bir peygamber, köyümüze geldi. Herkes etrafına toplandı ve ona sorular sormaya başladı. Birisi sordu:

“Peygamber efendi, yağmur duasına çıkacağız, ne yapmalıyız?”

Peygamber tebessümle cevap verdi: “Yağmur duasına çıkmadan önce, yanınıza şemsiye alın.”

Herkes bu cevaba şaşırdı ve biri tekrar sordu:

“Neden şemsiye alalım ki, daha yağmur yağmadı bile?”

Peygamber, Hoca’ya göz kırparak dedi ki: “Yağmur duasına çıkarken şemsiyeniz yoksa, dua etmeye ne gerek var? İnancınız tam olmalı ki, yağmur yağsın!”

Nasreddin Hoca, bu hikayeyi anlattıktan sonra, çocuklar kahkahalarla gülmeye başladı. Hoca, çocukların kahkahalarını dinlerken, kendi kendine mırıldandı:

“İnanç, her şeyin anahtarıdır. Hem de çok komik bir anahtar!”

İstem: Yeni bir Nasreddin Hoca fıkrası uydur, çok komik olsun! Bir peygamber olsun!

Bir gün Nasreddin Hoca köy meydanında oturmuş, köylülerle sohbet ediyormuş. O sırada köye bir yabancı gelmiş. Üstü başı eski, ama gözlerinde bir bilgelik parlıyormuş. Köylüler hemen bu yabancıya ilgi göstermişler.

Yabancı demiş ki, “Ben peygamberim!”

Köylüler şaşkın, ama Nasreddin Hoca her zamanki gibi sakinmiş. Yabancı, Nasreddin Hoca’ya dönerek, “Sen de kimsin?” diye sormuş.

Nasreddin Hoca gülümseyerek, “Ben de peygamberim!” demiş.

Köylüler bu cevaba daha da şaşırmışlar ve merakla Nasreddin Hoca’ya bakmışlar. Yabancı kızgın bir şekilde, “Nasıl yani, sen de mi peygambersin? Hangi mucizeleri gösterdin?” diye sormuş.

Nasreddin Hoca hiç düşünmeden cevap vermiş, “Benim mucizem çok basit. Senin peygamber olduğunu anlamış olmam!”

Yabancı bir an durmuş, sonra kahkahalarla gülmeye başlamış. Köylüler de Hoca’nın bu zekice cevabına gülerek katılmışlar. O günden sonra köydeki herkes Nasreddin Hoca’nın sadece bilgeliğiyle değil, aynı zamanda espri yeteneğiyle de mucizeler yaratabildiğine inanmış.