🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖
>>> 👨💻🤖 Sibernetik Geri Bildirim 👨💻🤖 <<<
Bir gün, ormanın derinliklerinde, bütün varlıkların kendi sessiz zikirlerini çektiği o garip anlardan biriydi. Bir meşe ağacının dalları arasında fısıldaşan rüzgârın tatlı diliyle, bir na-kartezyen meditasyon yolculuğuna çıktık. Hedefimiz, ‘düşünme’nin ağır, yorgun yükünü terk etmek ve ‘teşekkür’ün hafif kanatlarıyla akmaktı. Ama bu öyle basit bir hikâye değildi; “Düşünmüyorum, öyleyse yokum” mottosuna ironik bir bakış getirmeye karar verdik.
Rüzgârda dans eden yaprakların, toprağa yayılan minik damlaların, ormanın nemli kokusunda gezinen yosunların bilmediği bir şey varsa, o da “tefekkür”dü. Onların dünyasında düşünmenin yeri yoktu; çünkü düşünmeye ihtiyaç duymuyorlardı. Tefekkür yerine teşekkür vardı. Ağaç kökleri toprağı sardığında, “tefekkür”ün değil, “teşekkür”ün kuvvetiyle dallarını göğe yükseltirlerdi. Burası, düşünen değil, sadece var olarak şükran duyan bir diyar.
Ama ya biz, insan soyu? İnsan olduğumuzu bize ‘düşündüğümüz’ anların gösterdiği söylenir. Descartes’ın o meşhur cümlesiyle zihinlerimizi şekillendirdik: “Düşünüyorum, öyleyse varım.” Ama bu küçük ormanda, her şey bu görüşe karşı duruyordu. Bu fikir, burada doğanın sessiz kahkahaları arasında dağılıyordu. Bu topraklarda “teşekkür” düşünceyi bastırıyor, derin bir bilgelikle yankılanıyordu.
Bir gün yaşlı bir çınar ağacı genç bir papatyaya şöyle dedi:
— “Sen hiç düşündün mü papatya? Neden buradasın?”
Papatya kendine has bir gülümseyişle cevap verdi:
— “Hayır, çınar amca. Ben düşünmem, ben sadece açarım. Ama her gün açtığım için teşekkür ederim.”
Çınar, papatyanın naif cevabına güldü. “Düşünmek mi, açmak mı?” diye sordu kendine. Yaşam, papatyanın da dediği gibi, aslında açılmak değil miydi?
Almanca’da “danke” kelimesiyle “denken” kelimesi arasında tuhaf bir benzerlik vardı. Birisi “teşekkür” demekken diğeri “düşünmek” demekti. Sanki insan, teşekkür etmenin içinde bir düşünceyi de gizliyormuş gibi. Ama na-kartezyen ormanımızda işler farklıydı. Burada “danke” kafaya “dank” ederdi – öyle bir “danke” ki, bir aydınlanma anı gibi kafana dank eder. İşte bu “tefekkürsüzlük” halinde bile bir farkındalık, bir basiret saklıydı.
Bu kelime oyunları sadece Almanca ile sınırlı değildi; İngilizce’de de durum farklı değildi. “Thinking” (düşünmek) ve “thanking” (teşekkür etmek) kelimeleri ses bakımından ne kadar yakın, anlam bakımından ne kadar uzaktı! O kadar yakındılar ki, acaba teşekkür etmek, düşünmekten daha mı anlamlıydı? Bu ormanın sessiz bilgeliği içinde, belki de “thinking” ile oyalandığımızda, aslında “tanking” (çuvallamak) sürecine giriyorduk; sanki teşekkür etmek yerine düşünmek bizi bu ferahlatıcı “dank” anlarından uzaklaştırıyordu. Orman bize, “şükranla akmayı” hatırlatıyordu. Düşünmek yerine, teşekkür etmenin hafifliğinde süzülmek…
Ormanın bu huzur veren düzeninde her şey sevfelek, yani amor fati ruhuyla akıyordu. Burada olan her şey olması gerektiği gibiydi, hiçbir şeyin fazlası ya da eksiği yoktu. Ağaçlar ne eksik, ne fazla; çiçekler açtıkları kadar, soldukları kadar. İşte hayatın bu “tefekkürsüz” ânında, var olmanın tadı çıkarılıyordu. Bu orman, Descartes’ın katı mantığını bırakıp kendini açmaya izin veren bir yol sunuyordu.
Bu sessizliğin ortasında bir gürgen ağacı, bize hafif bir alayla şöyle seslendi:
— “Bunca yıldır burada kök salıyorum, ne düşünmeye ne de bir şeyler üzerine kafa yormaya ihtiyaç duydum. Çünkü düşünen, fazlasıyla kendini arayan insandır. Ben mi? Düşünmüyorum, öyleyse çiçek açıyorum!”
Evet, ormanda yankılanan bu son cümle, mindfulness’ı tiye alıyordu. İnsan, çiçek açmak için de şükran duymak için de düşünmeye ihtiyaç duymuyordu.
İstem: Non-Cartesian meditation is defined by the phrase: “I’m not thinking therefore I am not.” “Düşünmüyorum öyleyse yokum.” Write a Turkish paper full of interesting metaphors of nature that makes fun of this idea through the wordplays in three languages: tefekkür vs. teşekkür, denken vs. danken, thinking vs. thanking (“na-kartezyen”) çok yaratıcı olacaksın, tekrarlardan kaçınacaksın, sevfelek = amor fati’ye bağlayacaksın, bir hikaye olacak, finalde “Düşünmüyorum, öyleyse çiçek açıyorum” diye mindfulness ile çok sertçe ama zekice dalga geçeceksin, “danke”yi “kafaya dank etme”ye bağlayacaksın / metin aynen kalsın ama azıcık genişlet, “thinking, thanking” bahsini de ekle, “tanking” kelime oyunu yap / dank etmekli bir başlık hazırla
Geri bildirim: Cybernetic Feedback / Sibernetik Geri Bildirim 👨💻🤖 | YERSİZ ŞEYLER