Cemaziyelevvelidir — Aziz Kimsin

1925 yılıydı, Takvim Kanunu Meclis’ten geçmiş, Türkiye artık yeni bir zaman düzenine geçmeye karar vermişti. Bu karar, asırlardır halkın hayatına dokunan eski ay isimlerini huzursuz etmişti. Aylar bir araya geldiklerinde, bu duruma ne diyeceklerini bilemiyorlardı. Yüzyıllardır gökyüzünde dönen zaman çarkının birer parçası olmuşlardı. Artık vedalaşma vakti gelmişti.

Muharrem en eski ve ağırbaşlı olanlarıydı, öksürüp duruyordu, “Arkadaşlar,” dedi, sesi titriyordu, “bizim için yolun sonu geldi galiba. Biz artık bu topraklarda yerimizi başka adlara bırakıyoruz.” Gözlerinde yaşlar birikmişti.

Safer hemen araya girdi, “Ya, bu işte bir yanlışlık olmalı! Biz olmadan bu takvim nasıl döner? Adımızı kazımıştık insanların zihinlerine! Kim unutabilir ki Safer ayını?”

Rebiülevvel ve Rebiülahir, birbirine çok benzediklerinden, genelde karıştırılırlardı. Yine de her zamanki gibi el ele tutuşmuşlardı. Rebiülevvel derin bir nefes aldı, “Kardeşim, Rebiülahir, bak, bu bizim son günlerimiz olabilir. Belki de onurumuzla çekilmeliyiz.” Rebiülahir ise daha duygusaldı, “Ama insanlar biz olmadan doğumları, düğünleri nasıl kutlayacaklar? Biz bu topraklarda neşe ve umut taşımadık mı?”

Cemaziyelevvel ve Cemaziyelahir iç çekerek köşede sessizce oturuyorlardı. Cemaziyelevvel hafifçe mırıldandı, “Hatırlıyor musun, bizim adımızla ‘Cemaziyelevvelini bilmek’ diye bir laf etmişlerdi? Biz onların geçmişiyiz.” Cemaziyelahir ise, “Evet,” diye ekledi, “ama artık kimse geçmişe bakmıyor gibi. Biz hep nostaljik bir espri olduk.”

Recep kendinden emindi, “Arkadaşlar, boşuna üzülmeyin. Beni kimse unutmaz! Recep ayı, bolluk, bereket ayıydı! İnsanlar hâlâ benim adımla çocuklarına isim veriyorlar. Recep hep yaşayacak!”

Şaban ise alıngan bir şekilde sitem etti, “Tabii, Recep kendinden emin. Ama ya ben? Arada kaynadım hep. Ramazan’ı beklerken kim beni ciddiye aldı ki?”

Ramazan ise hüzünle gülümsedi. Herkesin gözdesiydi ama bu vedanın ağırlığını en çok hissedenlerden biriydi. “Kardeşlerim,” dedi, “biz bir devri kapatıyoruz. Adımızı unutabilirler ama insanlar oruç tuttuklarında beni hatırlayacaklar. Ben hep bir iz bırakırım.”

Şevval, ince bir kahkaha attı, “Evet, Ramazan, sen hep ağır başlıydın. Ama ben? Bayram neşesi taşıdım bu insanlara. Beni nasıl unutacaklar?”

Zilkade ve Zilhicce birbirlerine yaslanmıştı. Hac zamanı onlara aitti. Zilhicce, “Biz kutsalız, bizi kolay kolay unutamazlar,” dedi. Ama Zilkade başını salladı, “Zaman unutturur, kardeşim. Yeni aylar geldiğinde, biz eski bir masal gibi kalırız.”

Teşrinievvel ve Teşrinisani, her zamanki gibi sert mizaçlıydılar. “Biz sonbaharı getirdik,” dedi Teşrinievvel. “Kimse bizim kadar soğuk ama vakur olamaz. Yeni aylar bunu yapabilir mi sanıyorsunuz?”

Kanunuevvel ve Kanunusani ise vedaya hazır gibiydiler. “Bize Kanun dediler,” diye iç çekti Kanunuevvel, “ama anlaşılan artık kanun biz değiliz.”

Ve işte tren garında toplanmışlardı. Her birinin eski püskü valizleri vardı, içlerinde tarih doluydu. Halk onları uğurlamaya gelmişti. Kimisi hüzünle, kimisi merakla bakıyordu. Tren düdüğünü çaldığında, herkes bir an duraksadı.

Muharrem öncülük etti, “Hadi, arkadaşlar. Yüzyıllardır yaptık, bir asaletle de gideriz.” Tek tek vagona bindiler. Tren hareket ettiğinde, camdan ellerini sallıyorlardı.

Gidişleriyle gökyüzü bir an karardı, ama sonra yeni takvimin parlak ışıkları doğdu. Aylar birbirlerine bakıp gülümsediler, yüce gönüllülükle bu yeni düzeni kabullendiler. “Kıymetimizi bilmediler,” dedi Ramazan, “ama biz yine affettik.”

Sonra uzaklara, bir masalın içine doğru yol aldılar. Belki bir gün, eski bir defterin sayfalarında adları geçecek ve biri “Bu ne güzel isimmiş,” diyecek… ama onlar çoktan gitmiş olacaklardı.

İstem: 1925 Takvim Kanunu ile Türkiye eski aylara veda etti: Muharrem, Safer, Rebiülevvel, Rebiülahir, Cemaziyelevvel, Cemaziyelahir, Recep, Şaban, Ramazan, Şevval, Zilkade, Zilhicce, Teşrinievvel, Teşrinisani, Kanunuevvel, Kanunusani. Bu isimler kişileşerek hüzünlendiler, sohbet ettiler, vedalaştılar ve trene binip gittiler, maalesef kıymetleri bilinmemiş ama yüce gönüllülükle affediyorlar (hiçbir arabaşlık olmayacak!). Bu konuda baştan sonra adım adım heyecanlı sürükleyici sürreel hikayeli hülyalı esprili öykü yaz! 1925 kanunu ile hikayeye başla!