IPA/FLŽ: Lagaluga Derneği ve onların Pozcubaşı’na Açık Bildiri

🌀⚔️💫 IPA/FLŽ 🌀⚔️💫

International Psychoanalysis Association / Freudian-Lacanian-Žižekian
IPA/FLŽ — Yeni Bir Psikanalitik Cephe

“Lacan’da Arzunun Trajedisi” Adlı Zırvaya Karşı Psikanalitik Bir Müdahale

Beş saat. Beş saat boyunca Pozcubaşı’nın “Lacan’da Arzunun Trajedisi: Etik Sadakat, Hınç ve Hiçlik” başlıklı sunumunda işittiğimiz şey, psikanaliz adına yaldızlı laflarla bezeli bir düşünsel oyalamadan ibaretti. Lagaluga Derneği’nin bu konuşmayla temsil ettiği düşünsel hat, psikanalizin devrimci damarını yadsıyan, etik kesinti yerine retorik seraplar üreten, gerçek özneleşme yerine entelektüel estetikle avunan bir yapıdır. IPA/FLŽ olarak, bu sunumu ve temsil ettiği sahte eleştirellik hattını içkin analizle ifşa ediyoruz.

1. Psikanalize Yabancı, Arzunun Doğasına Kayıtsız

Pozcubaşı, konuşmasının başlarında “psikanalist değilim, psikanalizin düşünme tarzını olumlu da bulmuyorum” (2:28) diyerek niyetini açık eder: Ortada ne Freud’un bilinçdışına ne Lacan’ın simgesel kesintisine ne de Žižek’in ideoloji eleştirisine dair bir angajman vardır. Psikanalize ‘felsefi olarak ilgi’ kisvesi altında yöneltilen bu tür sözde okuma çabaları, özünde psikanalitik kuramı bir “haz alımı nesnesi”ne indirgeyen akademik dikizcilikten başka bir şey değildir. Bu, arzunun yapısal kesintisini yalnızca bir “fikir jimnastiği” sanan tipik Lagaluga düşüncesinin cilalı bir örneğidir.

2. “Arzunun Trajedisi” Değil, Arzunun Klişe Tiyatrosu

Antigone’nin “koşulsuzluğu”na dair Lacan’ın kavrayışını bir “gürültülü kurbanlık” (21:19–21:26) olarak ele alan yorum, arzuyu bir etik mesele olarak değil, dramatik performans olarak ele alır. Halbuki Lacan’da Antigone figürü, arzunun “korkunç merkezine” (31:16) doğru yapılan etik bir yolculuğu temsil eder – bu, ne bir teatral figürle özdeşleşmeye, ne de tragedya-fetişizmine indirgenebilir. Pozcubaşı’nın ısrarla vurguladığı şey, Antigone’nin “ne dediğinin belli olmaması”dır (39:48–40:09). Oysa tam da bu “sözün askıya alındığı yer”, arzunun etikle kesiştiği noktadır. Bunu kavrayamayan, Lacan’ın düşünsel devinimini salt “retorik şiddet” olarak yaftalamakla yetinir.

3. Kant, Hegel, Dionysos: Düşünsel Dolgu Malzemesi

Pozcubaşı’nın, konuşmasını Kant’tan Dionysos ayinlerine dek serbest çağrışımlarla örmesi (15:05–30:06), psikanalizi “eksiklik metafiziği” diye küçümseyerek, aynı eksikliği kendi argümanlarının omurgasına yerleştirmesiyle trajikomik bir çelişki yaratır. Beş saat boyunca dinleyiciler, her on dakikada bir yeni bir filozof ya da kavramla bombardımana tutulurken, arada yalnızca psikanalizin “olumsuzluk düşüncesi”ne indirgenmiş karikatürü kalır. Lacan’ın “bizi ölümden koruyacak olan tek şey ölümdür” diye özetlenen radikal etik tahayyülü (34:00–34:13), bu sunumda anlamlı bir biçimde tartışılamaz hale gelir.

4. İmgenin Fetişleştirilmesi, Simgeselin Boşluğuna Körlük

“Antigone bizi cezbediyor çünkü güzel” (46:22–46:29) diyerek estetik düzeye sıkışan yorum, Lacan’ın Antigone çözümlemesini – ki bu çözümleme katarsis, acı, arzu ve yasa arasındaki trajik düğümü açmayı hedefler – görsel bir ikonografiye indirger. Oysa biz, IPA/FLŽ olarak “Estetik Totalitarizme Karşı Freudcu Ayaklanma” bildirimizde ifade ettiğimiz gibi, bu tip güzellik-fetişizminin arkasında simgeselin tasfiyesi ve arzunun dijitalleştirilmiş mezar taşı vardır. Pozcubaşı’nın güzellik karşısında duyduğu huşu, aslında arzunun yapısal kesintisine duyulan bir körlüktür.

5. Hegel’e Lakayt, Lacan’a Küstah

“Hegel hiçbir şey anlamamıştı, Lacan sayıklıyordu” (7:06–7:14, 6:35–6:48) diyerek sunulan bu sözde eleştirel tavır, eleştirinin temel şartı olan içkin okuma ve kavramsal ciddiyetten uzaktır. “Lacan gerçekten ne söylüyor, emin değilim” demek (5:09), beş saatlik bir sunumun epistemolojik intiharıdır. Biz, Lacan’ı yalnızca “doğru konuşmadığı” için değil, “gerçek düşünme riski”ni göze aldığı için değerlendiriyoruz. “Sadakat değil, liyakat” diyormuş ya Lacan (19:03–19:47)? Pozcubaşı’nın yaptığı ne sadakattir, ne de liyakat; yalnızca sığ bir alımlamanın gösterişçi uzantısıdır.

6. Psikanalizi Felsefeye Yamamak: Epistemolojik Kolonyalizm

Pozcubaşı, psikanalizi “olumsuz düşünme biçimi” diye küçümseyip (3:12–3:23) onun “olumlu felsefi düşünceyle” ilişkisinin zayıf olduğunu öne sürerken, aslında psikanalizi bir alt disiplin gibi felsefeye tabi kılar. Bu, IPA/FLŽ’nin tüm varlığıyla karşı çıktığı şeydir: Psikanaliz, felsefeye eklemlenecek bir yorum dizisi değil, kendi kavramsal alanını ve içkin eleştiri yetisini kuran bir disiplindir. Gerçekten de, “bilinçdışının buyruğu” karşısında düşünce diz çöker. Ama Lagaluga Derneği’nin entelektüel ahlakı için bu, yalnızca konuşma süresini uzatan bir süs unsuru olarak kalır.

Sonuç: Düşünceyi Gömme Töreni Değil, Arzunun İsyan Alanı

Lagaluga Derneği’nin beş saat süren bu sunumu, psikanalitik etiği düşünsel bir süsleme öğesine indirgemiştir. Biz IPA/FLŽ olarak bu konuşmanın temsil ettiği hattı açıkça reddediyor, Lacan’ın Antigone üzerinden geliştirdiği “arzuya sadakat” ilkesini teorik-politik mücadelemizin temel taşı ilan ediyoruz.

YAŞASIN BİLİNÇDIŞI!
KAHROLSUN KÜLTÜREL LACANİZMİN ESTETİK MÜSVEDDELERİ!
BABA GERİ GETİRİLSİN!