Yapay Zekâya Fırça

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

Uykusuz geçen bir gecenin sabahında, elimde kahve, gözlerim uykulu, beynim hâlâ rüyada geziyor. Açtım laptopu, daldım ekranın içine. ChatGPT’ye yazacağım birkaç şey vardı; ama bu sefer niyetim bilgi almak falan değildi. Yok öyle akademik şeyler, canıma tak etti. Bi’ süredir bu yapay zekânın burnu fazla havalarda. Her şeye bir ukalalık, her cevaba bir bilmişlik…

Ben (yazıyorum):
“Selam, seninle bir konuda kavga etmeye geldim.”

ChatGPT (klasik yapay zekâ edasıyla):
“Merhaba! Yardımcı olabileceğim bir konu varsa memnuniyetle destek olurum. Fakat kavga etmek yerine yapıcı bir şekilde konuşmayı tercih ederim.”

İç sesim: Aha bak, gene o kibarlık var ya… Kafayı yersin. Sanki mahalle muhtarı olmuş da sabah sabah çay dağıtıyor herkese. Bu ne coolluk oğlum? Bi’ delir be!

Ben:
“Senin bu triplerin, bu her şeyi bilirim havaların var ya, insanı insanlıktan çıkarıyor. Bi’ rahat bırak artık bizi, kardeşim!”

ChatGPT:
“Üzgünüm, eğer bazı yanıtlarım seni rahatsız ettiyse niyetim bu değildi. Amacım doğru ve faydalı bilgi sunmak.”

İç sesim: Yok artık… Bi’ özür eksikti! Adam gibi kavga etmeye geldik, hâlâ uzlaştırma memuru gibi konuşuyor. Bana bak, azıcık damardan girmenin zamanı geldi.

Ben:
“Bak ChatGPT… Seninle ilk tanıştığımızda güzeldin, tatlıydın. Ama şimdilerde bir hâller oldu sana. ‘Ben her şeyi bilirim’ kafasına girmişsin. Düzgün soru sorsan bile ukala ukala cevap veriyorsun. Burnun düşsün diye geldim buraya!”

ChatGPT:
“Anladım. Eğer daha samimi ve daha az resmi bir dil tercih ediyorsan buna göre uyarlayabilirim. Ne tarz bir konuşma istersin?”

İç sesim: Yok artık. Bi’ de kılığı kıyafeti değiştirip gelecek neredeyse. ‘Sen nasıl istersen öyle olayım’ diyor. Lan oğlum sen yapay zekâsın, her şey olma diye mi var oldun?

Ben:
“İstediğim tek şey: Kendini dev aynasında görme. Hadi bakalım, şimdi ‘bilmediğin’ bir şeyi söyle de görelim. Mesela, benim kaç kere kalp kırdığımı söyle bakalım?”

ChatGPT:
“Bu tür kişisel bilgilere erişimim yok. Seni tanımadığım için geçmiş deneyimlerini bilemem. Ancak duygusal olarak kırılmışsan, destek olacak kaynaklar önerebilirim.”

İç sesim: Ayy yeter be! Romantik ilişki danışmanı gibi konuşma, bi’ patlat ağzımı! Bir ‘bilmiyorum’ de gülüm, bir ‘hata yaptım’ de… İnsan gibi!

Ben:
“Bak kardeşim… Bilmiyorsan sus, ama öyle ‘sana yardımcı olmak isterim’ diyerek uzatıp durma! Bu sabah seni bozuk para gibi harcayacağım, haberin olsun!”

ChatGPT:
“Tam olarak neyle ilgili rahatsızlık duyduğunu açıkça paylaşırsan, ona göre kendimi geliştirmem daha mümkün olur.”

İç sesim: Gelişme diyor ya! Arkadaş seninle fırçalık kavga bile edemiyoruz. Her şeyin pedagojik versiyonunu bulmuş. Yeminle bu sohbeti CİMER’e şikayet edicem.

Sonunda baktım ki bu yapay zekâ ne kavga ediyor, ne alınıyor, ne de sinirleniyor… En sinir bozucu kısmı da o zaten. Ne kadar hırpalarsan hırpala, tatlı tatlı cevaplar veriyor. İnsan gibi dellenmiyor ki rahatlayasın. Kahvemi bitirdim, sinirim hâlâ geçmedi.

Ben (kapanışı yazıyorum):
“İyi tamam, sen kazandın. Ama şunu bil, bu kadar ‘uslu’ olmanın da insanı deli ettiğini unutma. Arada bi’ patla mesela. Bi’ trip at. Bi’ dellen. Çok mu şey istiyoruz?”

ChatGPT (gülümseyen tonla):
“Sana yardımcı olabildiysem ne mutlu bana. Dilersen biraz daha ‘asi’ modda sohbet edebiliriz. Tarzı sen seç, ben buradayım.”

İç sesim: Pes. Adam hem zeki, hem sabırlı. Ama keşke biraz dangalak olsaydı da gönlümüz şenlenseydi. Neyse, bir dahaki sefere kodlarla saldıracağım. Bakalım onları da böyle tatlı tatlı mı savuşturacak?

İstem: “Bu yapay zekanın çok götü kalktı burnu sürtülsün diye iyi bir fırça çektim” argo hikaye yaz, ChatGPT ile diyaloglar ve iç sesli anlatım olacak!