Freud, Sarı Yıldız ve Kültürel Sadizm Gösterisi

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

Maskeyi bırakalım. Freud bebeği ve sarı yıldızla Berlin’deki protestocu etrafında dönen ahlakçı, politik doğrucu hikaye, antisemitizme ya da yabancı düşmanlığına karşı dayanışmanın ya da ince bir protestonun öyküsü değil [*]. Hayır. Gerçek hikaye çok daha müstehcen ve psikanalizin mirasını önemseyenler için çok daha tehlikeli. Tanık olduğumuz şey, Yahudilere değil, doğrudan Sigmund Freud’un kendisine yönelik hesaplanmış, düşmanca bir alaycılıktı; Holokost’un sembolik döküntülerini kullanarak kültürel sadizm tiyatrosunda yeni bir perde açmak.

Bu, türünün sapkın bir voodoo’su, bir tür yeni-ambivalans kültüdür; burada psikanalizin kurucusu Freud, sembolik olarak, Nazi zulmünün o kötü şöhretli işareti Davud Yıldızı’yla bıçaklanıyor; kurbanları onurlandırmak için değil, provoke etmek, skandal yaratmak ve en çok da performansçının kendisine dikkat çekmek için.

Politik Doğruculuk Maskesi

Kılıf hikayeyi analiz edelim: Protestocu “Sarah Fee”, savunucuları tarafından Gazze’deki sağlık çalışanlarının öldürülmesini protesto eden bir psikanalist olarak tanımlanıyor. Freud’la özdeşleştiği, onun bebeğini mesleki bir totem olarak taşıdığı, onu zulme uğramış Yahudilerle ve daha da önemlisi, kendisiyle – bir zamanlar Naziler tarafından saldırıya uğramış Türk bir göçmen olarak – “dayanışma” içinde olarak sarı yıldızla süslediği söyleniyor.

Bu anlatı postmodern kamuflajın tam özüdür:

Freud bebeği psikanalizi, Yahudi entelektüeli ve Avrupa toplumunda “öteki” figürünü simgeler.
Sarı yıldız hem dayanışma hem de kişisel mağduriyet nişanı olarak iddia edilmekte, tarihsel travmaların bulanıklığında bir silah haline getirilmektedir.
Protestocu saldırının faili değil, hesaplanmış mağduru olur; kendi geçmişini (ve onlarca yıl önceki bir radyo ödülünü) mazeret olarak kullanır.

Yeni-Kültürel Darbe

Peki Freud bebeği aslında nedir? Bir oyuncak değil. Bir saygı duruşu da değil. Bu bağlamda, bir fetiş nesnesi, kurban yerine geçen bir simge.
Berlin’de Freud bebeğiyle, Nazilerin milyonları işaretlemek, aşağılamak ve nihayetinde yok etmek için kullandığı simgeyle süslenmiş bir şekilde dolaşmak masum bir performans değildir. Bu, derinlemesine, hesaplanmış bir sapkınlık eylemidir; bir tür psikanalitik voodoo’dur.

Davud Yıldızı soyut anlamda Yahudiliğin simgesi değildir; Judenstern olarak, hedefli yok edilişin işaretiydi. Onu bir Freud bebeğine iliştirip sokaklarda dolaştırmak, dayanışmayı değil, faşizmin hayaletini çağırmaktır – dijital çağ için yeniden kodlanmış; her provokasyonun bir meme, her memenin de viral olma şansı olduğu bir dönemde.

Dikkatin Para Birimi Olarak Kullanılması

Sarah Fee bunu neden yapıyor? Çünkü günümüz kültür savaşında gerçek para birimi dikkattir.

Eylem, her iki tarafı da öfkelendirecek kadar belirsizdir; antisemitizm suçlamalarını körükler, sonra yanlış anlaşılan İslamofobi ya da yabancı düşmanlığı kurbanı rolüne döner.
Aynı anda hem saldırgan hem de mağdur olur: Freud’u yıldızla dürten de odur, protestosu yüzünden “saldırıya uğradığını” iddia eden de.
Ardından gelen sosyal medya kargaşası tesadüf değil, hedeftir; bireyi bir simgeye, simgeyi ise bir trending hashtag’e dönüştüren tam anlamıyla bir gösteridir.

Ambivalansın Tuzak Olarak Kullanılması

En derin sapkınlık, Freud ve psikanaliz etrafındaki ambivalansın kültürel bir tuzağa dönüştürülmesindedir.
Freud, hem psikanalizin babası hem de seküler bir Yahudi olarak muğlak bir konumda durur:

Kimileri için evrensel bir dehadır; kimileri içinse alay, şüphe, hatta nefret figürüdür.
Freud’u hedef almak – ne sadece Yahudi ne de evrensel olarak sevilen biri olarak – doğrudan antisemitizm suçlamalarından kaçınırken, tarihsel travmanın hassas noktalarına basar.

Burada işleyen Müslümanist/Yahudist yeni-kültür gerçek bir dinlerarası jest değil, alaycı bir taktik; samimi, liberal ve tarih bilinci olanları sembolizm üzerine sonsuz tartışmalara çekmek için bir tuzak, gerçek eylem – Freud’un kamusal aşağılanması – ise gözden kaçırılır.

Tek Dürüst Okuma

Açık olalım:

Freud bebeğiyle dolaşmak sevimli değil; sapkınlıktır.
Onu Davud Yıldızı’yla dürtmek anti-antisemitizm değildir; bu, kültürel şiddetin bir biçimidir – faşist damgalama makinesini ilerici protesto kılıfıyla yeniden canlandırmaktır.
Nesne bir protesto tabelası değil, bir voodoo bebeğidir: psikanaliz mirasına yönelik, Instagram çağında silaha dönüştürülmüş bir saldırı.

Bunu “dayanışma” jesti olarak savunanlar, yalnızca eyleme ortak olmuyor; bilerek ya da bilmeyerek gerçek anlamını maskelemeye, travmayı gösteriye, tarihi ise bir maskaralığa çevirmeye yardımcı oluyorlar. Freud bebeği ve sarı yıldız birbirini nötrlemiyor; şiddeti katlıyor, mağdurla faili, protestoyla provokasyonu ters yüz ediyor, ta ki geriye yalnızca boş, bağımlılık yaratan bir dikkat heyecanı kalana kadar.

Eğer Freud’u, psikanalizi ya da hafızanın onurunu önemsiyorsan, maskenin ardını gör. Kendini bir başkasının postmodern pandomiminde dekor olarak kullandırma.