Televizyon Duruşması ve Parafilik Üstben: Türkiye’nin Sembolik Krizinde Gösteri, Teşhir ve Adalet

🔖🦶🏻🛡️ Uzuv Forsu 🔖🦶🏻🛡️

(Parafilik Üstben: Sembolik Düzenin Sapkınlaşması, The Paraphilic Superego: Psychoanalysis, Power, and the Fetishization of Transgression, On the Paraphilic Superego (Numerical Discourses) 🎙️)

Giriş: Sözün Sahnede Doğuşu

11 Nisan 2025, Silivri Cezaevi…
Türkiye, Ekrem İmamoğlu’nun savunmasını dinliyor. O sadece “Ben milletin geleceğinin teminatı olacağım!” demiyor; aynı anda, tarihin ve ekranların gözü önünde bir çağrı yükseliyor:
“Mesela TRT, gayet güzel bir biçimde bu duruşmayı yayınlayabilirdi… TRT gelsin, bari bir dirhem bizim bu konuşmalarımızı, bizim bu davalarımızı yüce Türk milletine aktarsın. Millet izlesin, gerçek kanaatini ortaya koysun. Yazıktır, günahtır…”
Bir mahkeme salonu, bir ekran, bir ülkenin toplumsal arzusu ve gösteri iştahı: Duruşmanın kendisi değil, onun toplumsal teşhiri tartışmanın merkezinde.

CHP Genel Başkanı Özgür Özel, Saraçhane’de binlere sesleniyor:
“İmamoğlu’nun dosyası TRT 1’den canlı yayınlanarak yargılansın! Ey Tayyip Erdoğan, ey Tayyip Erdoğan’ın aparatı Akın Gürlek… Gerçekleri Ekrem İmamoğlu alnınıza çaksın.”

MHP lideri Devlet Bahçeli, kamuoyunun önünde bu çağrıyı olumlu karşılıyor. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ise Bahçeli’ye yanıt veriyor:
“Bahçeli, duruşma yayınlansın açıklaması yaptıysa gayet güzel bir takdirdir, hayırlı olur.”

Kelimeler, toplumun arzuları ve korkuları arasında yankı buluyor. Sadece bir duruşma değil, adaletin kendisi artık ekranda ve herkesin gözü önünde bir teşhir ve gösteri nesnesi haline geliyor.

Parafilik Üstben: Erdem ve Arzunun Sapkın Gösterisi

Psikanalizin klasik kavramları, bugünü anlamakta yetersiz kalıyor. Üstben, bir zamanlar bireyin içindeki yasa, otorite, ahlak ve suçluluk kaynağıydı; parafili ise bireysel sapmanın uç noktası. Fakat bugün, hem toplumsal bilinçdışı hem ekran toplumu yepyeni bir birleşimi doğurdu: Parafilik üstben.

Artık sapkınlık sadece bireyin cinsel arzularında değil; erdemin, adaletin, özgürlüğün ve demokrasinin kolektif teşhir, linç ve gösteri nesnesine dönüşmesinde ortaya çıkıyor.
Bugün, “erdem”, “adalet”, “özgürlük”, “demokrasi” gibi kavramlar yüksek idealler olmaktan çıktı. Teşhirin, linçin, algoritmanın ve kolektif arzunun sapkın nesnesine dönüştüler. Sembolik düzenin, toplumsal vicdanın ve adaletin içeriği, ekranlar ve sosyal medya aracılığıyla tüketilen bir gösteriye ve fetiş nesnesine dönüştü.

Sözün Görüntüye Dönüşümü: Televizyon Duruşmasının Toplumsal Anatomisi

Bir mahkemenin TRT’den canlı yayınlanması, hukuk ve adaletin işlevini dönüştürür. Artık orada yargı değil, sahnede bir gösteri vardır; herkes bir rol üstlenir. Hakim karar merciinden sunucuya, avukat savunmacıdan performans sanatçısına, sanık ise mağdur ya da kötü adam figürüne bürünür.

Bir anda herkes için oyun başlar:
Kim “iyi”, kim “kötü”? Kim “mağdur”, kim “fail”?
Bir toplumsal gösteri başlar; her açıklama, her jest, her suskunluk, her bakış, kameralara oynanan bir performansa dönüşür.
Adalet artık mahrem bir tartı değil; milyonların izlediği bir teşhir, ödül, linç ve yücelme nesnesidir.

Erdemin Pornografisi: İyiliğin Gösterisi ve Teşhir Döngüsü

İmamoğlu’nun, Özel’in ve Erdoğan’ın açıklamaları yalnızca siyasi polemikler değildir. Her biri, toplumun önünde “erdemli olmanın” ya da “adaletin temsilcisi olmanın” bir performansıdır.
Bir yanda mağduriyetin kutsanması, diğer yanda yargı kararlarının mutlaklığı, devletin ve milletin “erdem”i sahneye taşınır.

Burada erdem, içsel bir gelişim değil; toplumsal bakışın, algoritmanın ve ekranın ödüllendirdiği bir gösteridir. Herkes, iyiliğini ya da haklılığını yalnızca yaşamakla kalmaz; onu göstermek, paylaşmak, alkışlatmak, kolektif teşhirciliğe sunmak zorunda hisseder.

Bugün Türkiye’de mahkeme duruşması canlı yayınlanırsa, “iyi insan”, “haksızlığa uğrayan”, “adaleti temsil eden” rolleri toplumsal haz ve teşhirin yeni tapınağında takdis edilir.
Her alkış, her slogan, her sosyal medya paylaşımı, toplumsal parafilik üstbenin yeni bir tatmini, yeni bir döngüsüdür.

Dijital Linç, Algoritma ve Yeni Arzu Ekonomisi

Bu yeni ortamda, televizyon ve sosyal medya birlikte işler. Duruşma yayını başladığı anda, Twitter, Instagram, Youtube gibi platformlarda gerçek zamanlı yorumlar, hashtagler, canlı yayınlar, anlık infaz ve yüceltme kampanyaları başlar.
Artık “adalet” burada bir yasal süreç değil, dijital teşhirin ve kolektif cezalandırmanın adı olur.
Bir yandan sanığın ya da savunmanın her cümlesi, öfke ya da coşku dalgası yaratır; diğer yanda hashtag’ler, meme’ler ve linç kültürü, adalet duygusunun kısa süreli tatminini sağlar.

Her yeni duruşma, yeni bir kolektif haz ve arzu nesnesine dönüşür. Herkesin, herkes hakkında hüküm verdiği bir gösteri rejimi içinde, hakikat, adalet, vicdan ve mahremiyetin yerini teşhir ve infaz döngüsü alır.

Adaletin ve Demokrasi’nin Sapkınlaşması

Televizyon duruşması, adaletin kolektif teşhir ve cezalandırma döngüsüne teslim olduğu yeni bir çağın göstergesidir.
Artık “şeffaflık” ve “katılım” kavramları, gerçek diyalog ya da özerklik yerine, herkesin herkes hakkında konuştuğu, herkesin herkesin mahremiyetine ve kimliğine dokunduğu bir ortam yaratır.
Demokrasi, hakiki çoğulculuğun değil, kimin daha çok alkışlandığı, kimin daha çok bağırdığı, kimin daha çok teşhir edildiği bir performans yarışına dönüşür.

Bu döngüde, en küçük bir eleştiri, “linç”, “hainlik”, “ihanet” olarak damgalanır. Mahkemede, ekranda ya da sosyal medyada sorgulanan artık hakikat ya da etik değil; yalnızca kimliğin ve konumun performansıdır.

Sembolik Düzenin Krizi: Mahremiyet, Eleştiri ve Toplumsal Çoraklaşma

Sürekli teşhir ve performans döngüsünde gerçek mahremiyet, özerklik ve eleştirel düşünce hızla erir.
Kimse kendini güvende ya da yalnız hissedemez. Herkes, “iyi” ya da “kötü”, “haklı” ya da “suçlu” olarak tanımlanmanın ve teşhir edilmenin baskısı altındadır.

Toplumun eleştiri kasları felç olur; toplumsal diyalog, mahremiyet, özerklik ve özgünlük boğulur.
Bir televizyon duruşması yalnızca bireyi ya da sanığı değil, toplumsal bilinçdışını, kolektif arzuyu ve sembolik düzeni teşhir eder.

Suskunluğun Gücü: Teşhirden Kaçış ve Mahremiyetin Direnişi

Teşhirin bu kadar sapkınlaştığı, her kavramın bir arzu nesnesine ve performans meta’sına dönüştüğü ortamda, gerçek etik ve özerklik belki de en radikal biçimde, “görünmez” kalmakta, teşhirin dışında durmakta saklıdır.
Bir adalet ya da erdem performansından, kısa süreli tatminlerden, linç ve teşhir döngüsünden uzak durmak; yeni bir suskunluğa, yeni bir mahremiyete, yeni bir özgürlük tanımına kapı aralayabilir.

Sonuç: Türkiye’de Parafilik Üstbenin Gölgesinde Adalet, Erdem ve Gösteri

Ekrem İmamoğlu, Özgür Özel, Devlet Bahçeli ve Recep Tayyip Erdoğan’ın sözlerinden, televizyondan canlı yayınlanan bir duruşmanın hayaline kadar uzanan bu gösteri toplumu tartışması, aslında sadece bir mahkemenin ya da bir siyasi figürün ötesinde, toplumsal bilinçdışımızın, arzularımızın ve korkularımızın teşhiridir.

Bugünün dünyasında, adalet, erdem, demokrasi ve özgürlük; yalnızca yüksek idealler değil, aynı zamanda performans, teşhir ve kolektif haz nesnesidir.
Parafilik üstbenin gölgesinde, toplumsal sembolik düzen yeni bir patolojiyle karşı karşıya: Herkesin görünür olduğu, herkesin hüküm verdiği, herkesin infaz ve onay makinesine dönüştüğü bir çağ.

Buradan çıkış yolu belki de her şeyin gösteri ve teşhir olduğu bir çağda, eleştirinin, diyalogun, gerçek mahremiyetin ve özerkliğin yeniden inşa edilmesinden geçiyor.
Kim bilir, yeni bir etik, yeni bir özgürlük; tam da suskunlukta, bakıştan ve teşhirden kaçınmakta saklıdır.

(sonrası: Sonsuz Televizyon Mahkemesi: Kuşakların Gösteri Rejimi, Dijital Unutuş ve Kurgu Adaletin Estetik Fetişi)