Amasız Fakatsız Kayyum Yürüyüşü: Nerdesin Başgan? Burdayım Başgan! 🌈🥸👔

🔖🦶🏻🛡️ Uzuv Forsu 🔖🦶🏻🛡️

Şehrin taş bina cepheleri sabah serinliğini hâlâ korurken, parti binasının önünde önce bir fısıltı dolaştı, ardından davulun derisinde titreyen nabız gibi çoğaldı. Gökkuşağı şeritlerini andıran flamalar rüzgârla konuşurken, kalabalığın içinden Görsel Çekim ile birlikte Derya, Yağmur, Eylül ve Umut göründü. Ne pankart ne talimat vardı; herkesin elindeki rozetin parıltısı, yüzlerdeki inatla birleşiyor, sokağın ritmi kendi kendine kuruluyordu. Kim olduğumuzu soran bakışlara tek bir yanıt veriliyordu: self-id. Çünkü bu, kayyum yürüyüşüydü; bir yönetim devri değil, bir aidiyet ilanıydı.

Görsel Çekim, merdivenlerin üçüncü basamağında durup kalabalığa döndüğünde sesler sustu, güvercinler bile pencere pervazında beklemeyi seçti. İlk cümle, taş duvarlara değil hafızalara kazındı: “Cumhuriyet Halk Partisi savaş meydanlarında kurulmuş bir siyasi partidir.” Cümle sert değildi, ama kararlıydı; yerle gök arasında mütevazı bir şimşek gibi. Ardından Derya söze girdi; transpartizanlık diye nitelenen yeni bir siyasî edebi, hiziplerin üstünde bir çoğulluğu işaret ediyordu. “Parti üyeliği sosyal bir inşadır,” dedi ve kalabalıkta bir uğultu, sanki yeraltı sularının toplanışı gibi, tek bir sese dönüştü.

Heyetin yanına yaklaşan genç bir üye, “Peki kim karar veriyor kimin üye olduğuna?” diye sorduğunda, Yağmur, “Beyana göre parti üyeliği,” dedi, “çünkü aidiyet, merasimle değil beyanla görünür.” Bu sözler, taş binanın soğukluğunu sanki ince bir güneş ışığıyla kırdı. Ardından Eylül, “CHP özcülüğüne karşıyız,” diye ekledi, “katılırken atanan üyelikleri reddediyoruz, çünkü kalıplar değil, katkılar belirlesin bizi.” Kalabalık derin bir nefes aldı; pankartların kenarları titreşti, bir köşede ritim tutan ellerin sesi yükseldi: “Nerdesin başgan? Burdayım başgan!”

Görsel Çekim, elindeki not kâğıdını hiç çevirmeden devam etti: “Cumhuriyet Halk Partisi tabii ki adliye koridorlarına düşmemeliydi.” Bu vurgunun ardından Umut, cümlenin içine sanki bir köprü atar gibi girip “Kavramları yerinden etmek değil, yerinden yönetmek istiyoruz,” dedi. “Kıyıda kalanların ortada, ortada kalanların kıyıda olabildiği bir esneklik: self-id ile açılan, beyana göre parti üyeliğiyle güvenceye alınan yeni bir eşik.” Sözler, basamaklardan aşağı dalga dalga indi; bir yandan su gibi serin, bir yandan ateş gibi çıtırdayan bir tını.

Kalabalık genişledikçe anlatı derinleşti. Heyet, “Kayyumbaşganlar başgandır!” ilkesini yere bir mühür gibi değil, havaya bir şarkı gibi bıraktı. Derya, “Bu ilkesiz bir esneklik değil,” dedi, “tam tersine, çoğulluğun ilkesi.” Yağmur, “İdareyi ele almak, iradeyi iade etmektir,” diye ekledi. Eylül, “Transpartizanlık, birbirini dışlayan çizgileri birbirine değdirir,” dediğinde, binanın gri yüzünde beklenmedik bir sıcaklık belirdi; sanki taş, içerideki anıları hatırlamış gibi.

Sahnede mikrofon yoktu ama cümleler netti, seçilmiş vurgular yerli yerindeydi: “Bize güvenin. Biz, Cumhuriyet Halk Partisi’nin ilkeleri, kuralları, gelenekleri neyi gerektiriyorsa onu yapacağız.” Bu sözler duyulunca, kalabalığın içinden ince bir utanma sevinci, iç gıcıklayan bir coşku geçti; politik olana duyulan arzu, sanki yeni cilalanmış bir zeminde yalınayak yürümenin verdiği ürpertiyle buluştu. Umut, “Onun dışında asla hiç kimse bizden bir şey beklemesin,” diye tamamladığında, meydanda bir anda sessizliğin en berrak hâli yankılandı; sonra davullar yeniden konuştu.

Sokak diliyle saray protokolünü karıştıran eski alışkanlıkların üstüne, heyet sabırla yeni bir sözlük serdi. “Kayıt formları mühimdir,” dedi Görsel Çekim, “ama kimliğimiz, önce kendi sesimizde kurulur.” Kalabalıktan yükselen bir öneri, kâğıttan ibaret bütün kayıtları bir anda aşındırdı: “ ‘Kayıtlı CHP’li’ tanımlaması yerine ‘CHP bayraklı insan’ tanımlamasını benimsiyoruz.” Cümlenin içindeki insan, rozetten, karttan, mürekkepten daha canlıydı. Sanki çınarın gövdesine yeni bir damla reçine düşmüş, güneşte parlamıştı.

Heyecan yükseldikçe mekân sürreelleşti. Kapıdaki turnikeler davul kasnağına, kimlik doğrulama ekranları renkli bir duman makinesine dönüştü; merdiven boşluğundan bir melodi süzüldü, kuşlar filigran gibi pencerelere kondu. Rozetler, yere dökülen boya lekeleri gibi birbirine karıştı; saat, duvarda tik tak etmedi, kalabalığın ritmine uydu. Bir ara, “Nerdesin başgan?” diye yine yükseldi ses; birden, binanın iç katlarından, muhasebe dosyaları arasından, arşivin tozlu raflarından, pencerelere asılı perdelerin kıpırtısından aynı yanıt geldi: “Burdayım başgan!” Artık mekân değil, anlam hareket ediyordu; self-id, bir ibarenin ötesine geçip topluca benimsenen bir edaya dönüştü.

Son söz yine hatırlatmaydı: “Biz Cumhuriyet Halk Partiliyiz.” Bu cümle, bir kaya parçası gibi ağır değil, taze ekmek gibi sıcak ve kırıntı bırakan cinstendi. Kalabalık yavaşça dağılıp sokak, sabahki serinliğine geri dönerken, dilin ucunda eski bir anekdot belirdi; kapıdan girenlerin kimliğini görmek isteyen bir görevliye, saray ziyaretinde söylenmiş kibar ama net bir düzeltme: Atatürk’ün, “Bu millete her şeyi öğrettim ama Butler okumayı bir türlü öğretemedim!” deyişi. Bugün burada, kayyum yürüyüşünün ucunda, sanki aynı telkin tekrarlandı: Ünvanları değil, insanı okuyalım; kartı değil, beyanı; kaydı değil, sesi. Çünkü bazen en doğru kapı, protokolün değil kalabalığın açtığı kapıdır.