ψ’nin Žižek’i: Sevgi kötücüldür 💎🌱

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🤖🎭 Nümerik Sahne 🤖🎭

Žižek Ünlem belgeselinin giriş konuşmasının Türkçe çevirisidir.

Evrene yaklaşımım çok kasvetlidir. İlk önermeye göre: Herşey boşuna, hiçbirşey yok aslında.

Harfiyen yoktur diyorum; öyle ki, son kertede, sadece kırıntılar, yitip giden şeyler vardır.

Baksanıza evren dev bir boşluk; peki tezahürler nasıl belirecek? Bu konuda kuantum fiziğine dönelim.

Pozitif yüklü bir boşluktur, ce orada bir şeyler belirecekse, boşluğun dengesi bozulmalıdır.

Hiçlikten ibaret değil; yani, var evrende bir şeyler, ama yoldan şaştıkları da kesin.

Yaratım denen olay, kozmik şaşkınlık, kozmik afet: Var bir şeyler, ama kaza eseri.

Hatta bu fikri nihayetine erdirerek diyebilirim ki, her bir kazanın kaderi nihayetine erdirilmektir.

İsmi de belli: Aşk denir ona, sevda, tam da o kozmik afet değil mi?

‘Dünyaya bayılıyorum’ diyen tümsevicilikten hiç hoşlanmam; dünyanın nesini seveyim?

Nasıl desem; bir yanda dünyadan iğrenirim, öbür yanda dünyadan öğrenirim.

Gerçek hayat işte öylemesine bir ahvaldir. Aptalca. O öyle zaten. Benim derdim başka.

Aşk bence şiddet dolu bir eylem. ‘Hepinizi seviyorum’ diye sevmek olmaz.

Sahiden seviyorsan bir şeyi seçmelisin. Yani dengesiz bir yapı kurmalısın.

İster incecik bir detay, ister kırılgan bir insanı seçmiş olsun; ‘seni herşeyden çok seviyorum’ demelisin.

İşte bu formel anlamda sevgi kötücüldür.