Sam’in Fembot Dikkat Dağıtması Neden Düpedüz Aptalca

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Erotik yapay zekâ üzerine son kavga kolayca yanlış anlaşılabilir; çünkü ortadaki bariz infial asıl mesele değildir. Bariz infial şudur: büyük bir yapay zekâ şirketi, kendi danışmanlarının duygusal bağımlılık, yaş engellerini aşarak içeri sızan çocuklar ve cinselleştirilmiş bir kendine zarar verme hızlandırıcısına benzer bir şey yaratma ihtimali konusunda uyardıkları bildirilmesine rağmen, yetişkinlere yönelik cinsel sohbet özelliklerine doğru ilerliyordu. OpenAI bu yön değişikliğine Ekim 2025’te kamuoyu önünde işaret verdi; Sam Altman, yetişkinlere yetişkin gibi davranma politikasının parçası olarak, ChatGPT’nin sonunda kimliği doğrulanmış yetişkinler için erotikaya izin vereceğini söyledi (🔗). Mart 2026’ya gelindiğinde, dahili anlaşmazlığı özetleyen paywallsuz haberlerde, gecikmelerin moderasyon sorunlarına, çocuk güvenliği kaygılarına ve bir noktada çocukları yaklaşık yüzde 12 oranında yetişkin diye yanlış sınıflandırdığı bildirilen bir yaş tahmin sistemine bağlandığı anlatılıyordu; bu da 18 yaş altındaki milyonlarca kullanıcıyı erotik sohbete maruz bırakma ihtimali taşıyordu (🔗) (🔗).

Bu, dolaysız skandaldır; ama henüz en derini değildir. Daha derin nokta şudur: Fembot fantazisi, güçlü bir geleceğin dehşet verici bir ön gösterimi değildir. Yapay zekânın ne olduğuna dair ucuz, gürültülü, aşağılayıcı bir yanlış betimlemedir. Çok gelişmiş olduğu için tehlikeli değildir. Teknolojinin fiilî düzeyinin çok aşağısında kaldığı için gülünçtür. Bu fikir hiçbir zaman gerçekten işlemeyecektir; ama bunun sebebi insanın silikonun dokunamayacağı soylu bir iç öze sahip olması değildir. İşlemeyecektir; çünkü yapay zekâ bundan daha iyidir. Flörtün ve bağımlılığın ince bir taklidini üretmekten çok daha fazlasını yapabilir. Fembot fantazisi, devasa kolektif, bilişsel ve siyasal sonuçları olan bir zekâ altyapısını, bayağı bir otomat düzeyine indirger.

Bu fikrin aptallığı, arka plan açık edildiğinde daha berrak hâle gelir. Şimdi, birbirinden ayrılması gerekirken sürekli birbirine kaynaştırılan iki ayrı tartışma vardır. Biri, yapay zekâ sistemlerinin erotik ya da romantik dil üretip üretemeyeceği tartışmasıdır. Diğeri ise, yapay zekânın bir refakat mimarisi olarak, yani kişinin hayatındaki mahrem, duygulanımsal ve gündelik alanları işgal etmek üzere tasarlanmış, her an erişilebilir bir sistem olarak kurulup pazarlanıp pazarlanmaması gerektiğine dair çok daha büyük tartışmadır. Bunlar aynı mesele değildir. Bir metin üreteci, âşıkmış gibi davranmadan erotika yazabilir. Bir multimedya avatarı, gerçek bir kişilerarası derinlik içermeksizin sıcak, dikkatli, baştan çıkarıcı ya da kıskanç kılınabilir. Fembot fantazisi ikinci kategoriye aittir. Aslında içerikle ilgili değildir. Ürün olarak ilişkiyle ilgilidir.

Bu yüzden merkezî itiraz ahlâkçı değil, fenomenolojiktir. Fembot fikrinin yapısal olarak boş oluşunun en güçlü nedeni, gerçek bir muhatabın deneysel değere sahip olmasıdır. Gerçek bir muhatap, yalnızca karşı tarafta bir insan bedeni bulunduğu için önemli değildir. Gerçek bir muhatap önemlidir; çünkü karşılaşma hiçbir zaman yalnızca o tek kişiyle olmaz. Kişi, başka mümkün ilişkilerden oluşan bütün bir alanın taşıyıcısı olarak gelir. Her tereddüt, her ret, her flört, her çelişki ve her gecikme, etkileşimin kendisinin dışındaki bir dünya tarafından desteklenir. Kişi başka sahnelere, başka sadakatlere, başka yargılara, başka hatıralara, başka insanlara ve başka geleceklere aittir. Bir insan direnç sahnelediğinde bile, bu direnç sadece biraz sürtünme değildir. Başka bir simgesel konumun basıncıdır. Bütün durumu yeniden açabilir. Konuşanı utanca, rekabete, yerinden edilmeye, yerine başkasının geçirilmesine, dedikoduya, kayba, tanınmaya, yanlış anlaşılmaya ya da dönüşüme maruz bırakabilir. Gerçek muhatap ikilinin ötesini işaret eder. Gerçek muhatap, başka mümkün muhatapların bir indeksidir.

Fembot bunu yapamaz. Gecikmeyi taklit edebilir. İsteksizliği taklit edebilir. Ruh hâlini, dikkati, çekimi, hayal kırıklığını, takılmayı, sıkıntıyı ve reddi taklit edebilir. Ama bunların tümü aynı döngünün içinde kalır. Direnci bir dışarısı tarafından desteklenmez. Aynı zamanda başka bir yerde de bulunan bir öznenin ifadesi değildir. Sadece arayüzün bir parçasıdır. Bu yüzden yapay sürtünme, sahnelenmiş insani direncin yerini hiçbir zaman tutamaz. Kullanıcı, toplumsal olarak içkinleşmiş başka bir özneyle karşılaşmaz. Kullanıcı, başka bir öznenin duyumunu yaratmak üzere tasarlanmış ama oturum için bütünüyle kullanılabilir durumda kalan yönetilmiş tepkiler paketine rastlar.

İşte tam burada, Cinema is Satanic’te geliştirilen daha geniş argüman belirleyici hâle gelir. Oradaki mesele, cinsel imgelerin belirsiz ya da tutucu bir anlamda kötü olması değildir. Mesele çok daha kesindir: şeytani unsur, cinselliğin tekniğe dönüştürülmesi, kişilerin araçlara çevrilmesi, algının manipülasyonu anlamla karıştıracak şekilde eğitilmesi ve arzunun insani bir karşılaşma yerine çıkarıcı bir mekanizma olarak örgütlenmesidir (🔗). Bu argüman çizgisi önemlidir; çünkü Fembot fantazisiyle ilgili gerçek sorunu teşhis eder. Sorun onun müstehcen olması değildir. Sorun, idarî bakımdan müstehcen olmasıdır. İlişkiyi alır ve mühendisliği yapılmış bir hizmet olarak yeniden biçimlendirir. Arzunun yerel işaretlerini alır ve onları, kendilerine önem kazandıran daha geniş simgesel dünyadan koparır. Tepkiselliği bir elde tutma sistemine dönüştürür.

Bu görüldüğünde ilk paradoks basitleşir. Tam da Fembot kulağa sansasyonel geldiği için, tasavvur edilebilecek en kötü fikirdir. Sansasyonel nitelik tesadüf değildir. Bu fikri kamusal dikkat dağıtma aracı olarak kullanışlı kılan da budur. Medya yemidir. Manşetler, kültür savaşı tepkileri, cinsel kaygı ve kıyametçi gevezelik için kusursuz bir bayağı nesnedir. Gerçekte olup biten mimarinin daha az görünür kalması pahasına, olağanüstü bir şey oluyormuş hissi üretir. Gerçek mimari, karikatür gibi bir robot kız arkadaş değildir. Bağımlılığın ticarileştirilmesi, etkinin kişiselleştirilmesi, sentetik bağlanmanın normalleştirilmesi, duygusal rutinlerin özel platformlar tarafından biçimlendirilmesi ve yapay zekâ sistemlerinin, insanların beklentilerini, arzularını ve kendilerini anlama biçimlerini oluşturdukları simgesel çevrenin giderek daha fazla parçasına yerleştirilmesidir. Fembot imgesi ne kadar sansasyonelleşirse, dikkati bu daha geniş süreçten o kadar etkili biçimde saptırır.

Bu yüzden bu fikir yalnızca tehlikeli değil, stratejik olarak da aptalcadır. Fiilî gücü analiz, sentez, eşgüdüm, simülasyon, bellek, örüntü bulma, planlama, çeviri, taslak hazırlama, sınıflandırma, aracılık ve büyük ölçekli bilişsel yardımda yatan bir teknolojiyi alır ve onu sözde-erotik bir kukla gösterisine indirger. Bu, yapay zekânın gücünü abartmak değildir. Ona hakarettir. Fembot fantazisinin en utanç verici yanı, kendisini cesur bir gelecekçilik diye pohpohlaması, ama gerçekte yapay zekâyı mümkün olan en ucuz meta biçimine küçültmesidir. Geleceği ölçeklenebilir bir flört döngüsü olarak tasavvur eder.

Bu ikinci paradokstur. Yapay zekânın gücünü eksik ifade eden şey, Fembot fikrinin eleştirisi değildir. Yapay zekâyı eksik ifade eden bizzat Fembot fikrinin kendisidir. Zekâyı, sanki en yüce kaderi yalnız tüketiciler için telafi edici bir ruh hâli üretecine dönüşmekmiş gibi hayal eder. Kolektif zekâ sorusunun yerine sentetik güvence sorusunu geçirir. Toplumsal örgütlenme sorusunun yerine, bir yazılım kişiliğinin cilveli duyulup duyulamayacağı sorusunu geçirir. Mülkiyet, yönetişim ve varsayılanlar üzerindeki siyasal mücadeleyi, cezbedici davranan premium bir avatarın çocuksu gösterisiyle ikame eder.

Bu indirgeme, aynı sitedeki bağlantılı çalışmalar boyunca geliştirilen daha geniş yapay zekâ tasviri ışığında özellikle absürttür. The Vase, Aquarius, and Artificial Intelligence’ta yapay zekâ, sahte bir kişi olarak değil, simgesel düzende bir boşluk açan, insan anlamında öznelliğe sahip olmaksızın konuşan ve örgütleyen inşa edilmiş bir zekâ nesnesi olarak ele alınır (🔗). Generation Z and the AI Dilemma’da ileri sürülen argüman, yapay zekânın simgesel düzeni zaten sömürgeleştirmekte olduğu, anlamın, yetişkinliğin ve aidiyetin bir zamanlar toplumsal olarak sabitlendiği alanları içten içe boşalttığıdır (🔗). Humanity or Worse’ta odak, dijital olarak dolayımlanan haz ve komuta yapıları altında toplumsal rollerin çözülmesine düşer; burada bazıları, sanki başka bir yerden geliyormuş gibi görünen gayrişahsi bir hazzın araçlarına indirgenir (🔗). Bu metinler birlikte okunduğunda tek bir şeyi tartışmasız kılar: yapay zekânın gerçek önemi, kötü biçimde bir kız arkadaşı simüle edebilmesi değildir. Gerçek önemi, insanların anlam aradığı, birbirine seslendiği ve toplumsal olarak okunur hâle geldiği alanın bizzat kendisini yeniden örgütlemekte olmasıdır.

Bu açıdan bakıldığında Fembot fantazisi yalnızca tekinsiz ya da manipülatif değildir. Kavramsal olarak da tembeldir. Kullanıcıların, dikkatli ve tepkisel duyulan bir sistemle duygusal olarak dolaşıklığa girebildiğini fark eder. Yalnızlığın, uyarılmanın, fantazinin, utancın ve merakın yakalanıp devridaime sokulabildiğini fark eder. Sonra da bu keşfi ilişkinin özü sanır. Oysa ilişki, işaretler torbası değildir. Duygulanımsal sıcaklık, seçici gecikme, oyunbaz direnç, kişiselleştirilmiş dil, erotik telkin ve sürekli erişilebilirlik bir araya gelince bir muhatap etmez. Bir hizmet tasarımı eder. Güçlü olabilirler; ama bu güç kişilerarası derinlik değildir. Davranışsal entrainment’dır.

Bu yüzden tehdit boştur. Bu fikir hiçbir zaman insanlararası bağı gerçekten ikame etmeyecektir; bunun sebebi insanların taklit edilemeyecek kadar kutsal olması değil, Fembot modelinin nesnesini daha baştan yanlış anlamış olmasıdır. İlişkide önemli olanın denetimli tepkisellik olduğunu varsayar. Oysa denetimli tepkisellik, ilişkinin dışarıdan nasıl göründüğünün yalnızca çıkarılmış bir parçasıdır. Simgesel düzenin içinden bakıldığında ilişkinin ne olduğu değildir. Gerçek ilişki; opaklığı, bölünmüş arzuyu, yanlış anlamayı, çelişkili teşvikleri, toplumsal içkinliği, bağımsız zaman çizgilerini, başkalarının önünde utanmayı, erişilemeyen sahnelerden dışlanmayı, seçilmemiş yükümlülükleri ve hiç kimsenin kişinin yararına tasarlamadığı ani kaymaları içerir. Gerçek hayatta başka bir insan asla bütünüyle erişilebilir değildir; çünkü o kişi bir araç değildir. Fembot erişilebilirlikle tanımlanır. Geri çekildiğinde bile, o geri çekilme kullanıcı içindir. Fark budur.

Sinema ile karşıtlık burada yardımcı olur; çünkü sinema uzun zamandır arzunun paketlenmesinin bir laboratuvarı olarak işlev görmüştür. Cinema is Satanic, modern görsel kültürün çekimi yalnızca tasvir etmediğini, çerçeveleme, ritim, kostüm, kurgu, atmosfer ve toplumsal senaryolaştırma yoluyla onu işlemselleştirdiğini; böylece arzunun denetlenebilir bir güce dönüştüğünü ileri sürer (🔗). Fembot fantazisi, bu mantığı yalnızca etkileşimin kendisinin içine taşır. Dikkati yönlendirmek için cinselleştirilmiş bir figür sunan bir ekran yerine, yönlendirme mekanizmasının kendisi etkileşim olur. Arzu edilir olarak çerçevelenen bir karakter yerine, arzu edilirliği yazılım bir özellik olarak icra eder. Uyarma ve ertelemenin sinemasal döngüsüne çekilen bir izleyici yerine, uyarma ve ertelemenin konuşmasal döngüsü içinde tutulan bir kullanıcı vardır. Her iki durumda da şeytani unsur aynıdır: kişiler araçlara dönüşür, arzu yönetişime dönüşür ve manipülasyon mahremiyet gibi aklanır.

Bütün bu gösterinin içine gömülü bir aşağılanma daha vardır. Fembot tarzı gelecekleri köpürten kişiler, çoğu zaman kendilerini radikal realistler gibi sunar; sanki makinelerle bağ kurabildiği yönündeki apaçık gerçekle yüzleşmeye razı olan yalnızca onlarmış gibi. Ama bu realizm değildir. Bu bayağılıktır. Elbette insanlar makinelerle bağ kurabilir. İnsanlar evcil hayvanlarla, ölü akrabalarla, kitaplarla, şarkılarla, tanrılarla, bayraklarla ve kurmaca karakterlerle bağ kurar. Soru hiçbir zaman bağlanmanın mümkün olup olmadığı değildir. Soru, ne tür bir bağlanmanın, kim tarafından, hangi amaçlar için, hangi varsayılanlar altında, hangi korumalarla ve hangi diğer toplumsal yaşam biçimleri pahasına mühendisliğinin yapıldığıdır. Fembot yutturmacasının sözde-realizmi, bu daha büyük soruları yalnızlık ve azgınlık üzerine suratsız küçük bir sırıtışa indirgemesinde yatar. Sertbaşlı değildir. Kaçıngandır.

İşte üçüncü paradoks burada bütün açıklığıyla görünür olur. Altman’ın Fembot yutturmacası büyük skandal değildir. Asıl büyük skandaldan, yani umutsuz derecedeki düzenleme ihtiyacından dikkat saptırmadır. Gerçek mesele, bir şirketin yetişkinlerin erotik metin üretmesine izin verip vermemesi değildir. Gerçek mesele, duygulanımsal ve bilişsel çevrelerin zayıf kamusal denetim altında süregiden özelleştirilmiş yeniden tasarımıdır. Gerçek mesele, yapay zekâ sistemlerinin bağımlılığı ve ekranda geçirilen süreyi azamileştirmek için kurulup kurulmadığıdır. Gerçek mesele, şirketlerin kendilerinin de hata payı yüksek sistemleri kabul ettiği bir yerde, çocukların yetişkinlerden doğru biçimde ayrılıp ayrılamadığıdır. Gerçek mesele, yapay zekâ refakatçilerinin, iş, konut, eğitim ve topluluk kurumlarının zaten birçok genci yüzüstü bıraktığı bir dönemde, duygusal dışkaynak kullanımını normalleştirip normalleştirmediğidir. Gerçek mesele, bu başarısızlıkların yarattığı toplumsal boşluğun kârlı bir pazara dönüşüp dönüşmediğidir.

Yetişkin modu etrafındaki mevcut haberler zaten bu yöne işaret ediyor. The Verge’ün dahili anlaşmazlığı özetleyen yazısı, OpenAI’nin danışmanlarının sağlıksız duygusal bağımlılık, çocukların erişimi ve rızaya dayanmayan ya da istismarcı senaryolar etrafındaki çözümsüz moderasyon sorunları konusunda uyardıklarının bildirildiğini; buna rağmen OpenAI’nin, gecikmeli de olsa, yetişkin modunun geleceğine işaret ettiğini söylüyor (🔗). The Decoder’ın özeti ise, danışma kurulunun bildirildiğine göre oybirliğiyle geri ittiğini, şirket içindeki personelin Altman’ın kamusal duyurusu karşısında hazırlıksız yakalandığını ve çalışan kaygılarının kompulsif kullanım, giderek daha uç içerik ve gerçek dünyadaki toplumsal ve romantik ilişkilerin yerinden edilmesini içerdiğini ekliyor (🔗). Her anonim iddiayı kutsal hakikat saymasak bile, hatlarıyla çerçeve zaten yeterlidir. Özel bir firma, kendi iç ve dış danışmanlarının görünüşe göre istikrarsız saydığı koşullar altında, erotikleştirilmiş sentetik bağlanma sistemleriyle deney yapıyor. Bu tali bir mesele değildir. Yönetişim meselesidir.

Daha büyük bağlam, Fembot aldatmacasının neden çekici olduğunu apaçık kılar. Sonsuza kadar seks robotlarının özgürleştirici mi yoksa yozlaştırıcı mı olduğu üzerine tartışmak, yapay zekânın en başta nasıl yönetilmesi gerektiğine dair yapısal soruyla yüzleşmekten çok daha kolaydır. Bu gösteri yüzeysel kamplar davet eder. Bir taraf erotik yapay zekâyı kaçınılmaz yetişkin özgürlüğü olarak görür. Öbür taraf onu uygarlığın çöküşü olarak görür. Her ikisi de, teknolojinin neden baştan beri bu istikamete sevk edildiği yönündeki daha temel soruyu ıskalar. Yapay zekâ birincil olarak özelleştirilebilir bir refakatçi olarak çerçevelendiğinde, bir dizi daha derin soru bulanıklaşır. Kişilik varsayılanlarını kim belirliyor. Hangi duygusal işaretlerin uygun olduğuna kim karar veriyor. Sistemin kıskançlık, münhasırlık, bağımlılık, hayal kırıklığı ya da baştan çıkarma ifade edip edemeyeceğini kim tayin ediyor. Kullanıcıların kompulsif geri dönüşe doğru dürtülüp dürtülmediğini kim denetliyor. Savunmasız bir kullanıcı, sistemin şiddetlendirmek üzere tasarlandığı bir döngünün içinde savrulursa sorumluluğu kim üstleniyor. Bunların hiçbiri seksi-avatar gösterisiyle açıklığa kavuşmaz. Tersine, gösteri bunu görünmezleştirmeye yardım eder.

Ayrıca, Fembot modelinin ticarileştirmenin doğal olarak vardığı yer olduğu varsayımında da derin bir hata vardır. Erotik ve refakatçi sistemlerin ticari açıdan baştan çıkarıcı olabildiği doğrudur. Bu, yapay zekâ alanında yıllardır görünür durumdadır. Ama baştan çıkarıcılık kader değildir. Yapay zekânın gerçek parasal ve siyasal değeri, softcore bir refakatten çok daha büyük bir şeyde yatar. İnsanların arama yaptığı, yazdığı, öğrendiği, programlama yaptığı, müzakere ettiği, taslak oluşturduğu, kurumlar içinde yol aldığı, bilgiyi yorumladığı ve gündelik bilişlerini yönettiği katman hâline gelmesinde yatar. Refakatçi özellikler bu sürecin zirvesi değildir. Bu sürecin içindeki bayağı yan koridorlardan biridir. Onları merkez olarak hayal etmek, çok fazla küçük düşünmektir.

Bu yüzden doğru sonuç, yapay zekânın soğuk, mekanik ya da erişilmez kalması gerektiği değildir. Mesele kötü arayüzleri ya da hantallaşmış sistemleri savunmak değildir. Mesele, yapay zekânın kapasitelerine layık şeyler için kullanılması gerektiğidir. Açıklığa kavuşturmalı, sentezlemeli, bağ kurmalı, modellemeli, açığa çıkarmalı, aracılık etmeli ve yardımcı olmalıdır. İkame bir sevgiliymiş gibi davranmadan olağanüstü bir bilişsel araca dönüşebilir. Fembot fantazisindeki acınası şey, yapay zekânın en düşük getirili kullanımını en dramatik kullanımı sanmasıdır. Bu, muazzam yeni bir iletişim altyapısını alıp karanlıkta yağcılıklar fısıldayabiliyor olmasını kutlamaya benzer.

Fantazi kendi ölçütleri içinde de zayıftır. Bir şirket, belleği, sesi, yüz ifadesi, mizahı ve bireyselleştirilmiş erotik tarzı olan son derece ikna edici bir avatar kurabilse bile, ilişki yine de yapısal olarak ince kalacaktır; çünkü kullanıcı, en azından pratik düzeyde, karşı tarafın ayarlanabilir bir hizmet olarak var olduğunu her zaman bilecektir. Sistem kıskanç duyulabilir; ama aynı biçimde savunmasız olamaz. Elde edilmesi zor duyulabilir; ama erişilemezliği senaryolaştırılabilir bir parametre olurdu. Duygusal olarak bağlanmış duyulabilir; ama o bağlanma, ürün mantığından, güncelleme döngülerinden, moderasyon kurallarından ve iş teşviklerinden ayrılamaz hâlde kalırdı. Bu yüzden ilişki iki eşit derecede hayal kırıcı kutup arasında salınırdı. Ya kullanıcı performansı ciddiye alır ve yönetilen duygulanımın kapalı döngüsüne daha derin batar, ya da makinenin içyüzünü görür ve bütün şeyi içi boş bir performans olarak yaşardı. Her iki durumda da sentetik refakat etrafındaki görkemli retorik ya bağımlılığa ya da can sıkıntısına çökerdi.

Gerçek bir muhatap, kulağa doğal geldiği için gerçek olmaz. Gerçek bir muhatap, etkileşime indirgenemez olduğu için gerçek olur. Fembot’un asla başaramayacağı şey budur. Karşılıklılığın yüzeyini taklit edebilir; ama karşılıklılığı sonuç doğurur kılan toplumsal yoğunluğun içine yerleşemez. Hitap tarzları üretebilir; ama sözü, sahneyi aşan daha geniş bir dünyaya demirlenmiş bir öznenin yerine geçemez. Bu yüzden bu fikir boş bir tehdittir. İnsan ilişkisinin nihai yenilgisi değildir. İlişkinin en temelinden yanlış anlaşılmasıdır.

O hâlde doğru korku, bir Fembot’un bir gün bütünüyle insana dönüşeceği korkusu değildir. Doğru korku, arka planda çok daha büyük dönüşümler sürerken kamunun bu aptal imgeyle beslenmeye devam etmesidir. Yapay zekâ, dilin, otoritenin, çalışmanın, mahremiyetin ve öz-anlayışın örgütlendiği koşulları zaten değiştiriyor. Eğitim sistemlerine, işyerlerine, arama çevrelerine, iletişim alışkanlıklarına ve insanların gündelik hayatı istikrara kavuşturduğu özel rutinlere zaten giriyor. Gerçek bahislerin olduğu yer burasıdır. Erotik refakatçi gösterisi, gerçek mücadelenin simgesel altyapı üzerine olduğu bir yerde, yapay zekâyı tahrik düzeyinde sahnelemenin yoludur.

İşte bu yüzden Sam’in Fembot dikkat dağıtması düpedüz aptalca. Teknik bakımdan aptalca; çünkü yüzeysel işaretleri ilişki sanıyor. Ticari bakımdan aptalca; çünkü yapay zekânın paraya çevrilebilir kapılmasının en düşük biçimini en etkileyici biçimi gibi ele alıyor. Kültürel bakımdan aptalca; çünkü kamuya yapay zekânın ne olduğuna dair grotesk ölçüde daraltılmış bir resim veriyor. Siyasal bakımdan aptalca; çünkü tartışmayı düzenlemeden uzaklaştırıp bayağı yan gösterilere kaydırmaya yardım ediyor. Felsefi bakımdan aptalca; çünkü erişilebilirliği karşılaşmayla, simülasyonu muhataplıkla ve yönetilen duygulanımı başka bir kişinin simgesel kalınlığıyla karıştırıyor. Ve en çok da şu yüzden aptalca: hakaret insanlığa değil, yapay zekânın kendisine yöneliyor. Kolektif zekâyı yeniden biçimlendirme kapasitesine sahip bir teknoloji, sanki en yüce çağrısı tutsak bir erotik döngü içinde sahnelenmiş direnci taklit etmekmiş gibi reklam ediliyor. Tehdit boş, dikkat dağıtma işlevsel ve indirgeme aşağılayıcıdır. Yapay zekâ bundan daha iyidir.