Monthly Archives: Temmuz 2026

(playlist)

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Deniz Göktaş gözaltına alındı, onu komik bulmayanlar, şimdi seviniyor musunuz?

Bu cümle, Deniz Göktaş etrafında oluşan şantajcı şürekanın bütün çalışma düzenini açar. Komik bulmamak, gözaltına sevinmekle aynı dosyaya yazılır. Sahne metnini eleştirmek, iktidar baskısına ortaklık imasıyla boğulur. Bir gösterinin hınç ekonomisini, risk pazarlamasını, çocuk pozunu, öz-parodiyle kendini aklama düzenini ve seyirciyi sadakat testine bağlayan yapısını işaret eden herkes, gözaltı haberiyle birlikte ahlaki sorguya çekilir. Soru biçimi saldırının kılıfıdır; muhatabını baştan suçlu yere yerleştirir.

(playlist)

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Deniz Göktaş’ın Ölü Deniz gösterisindeki “oh”, ironik rahatlama sesi gibi duyulduğu anda platform emri görevini daha derinden yerine getirir. “Oh”, seyircinin davranışını düzenleyen komuttur. Bu komut seyirciye yarayı gösterir, ardından yarayı hesap alanından çıkarıp kesit, gülüş, savunma, evlatlaştırma ve yalama dolaşımına verir. D.G.’nin sahnesinde “ah” diye sunulan şeyler ilk bakışta açıktır: başına iş gelebilir, siyaset boğar, ülke yorar, aileyle tatil sınıf utancı üretir, çocukluk yarığı sürer, psikoloji dili herkesi teşhis eder, kötü baba sermayesi eksik kalır, haşema sanılan şey dalgıç çıkar, GenAI görseli kanıt gibi dolaşır, Kadıköy vicdanı boykot nevrozuna dönüşür, Avrupa hıncı tarihsel bilinç gibi hissedilir, futbol dili taşak estetiğine yaslanır, kadın hakları erkeklik protokolünden geçer, Atatürk temsili aura üretir, rockstar olamamak biyografi eksiği yaratır, yakın tarih evin içine ses olarak girer, Erdoğan’a empati ilişki krizine dönüşür, milliyetçilik finalde harita ve bayrakla kendi korkusunu seyreder. Bu görünen ah’lar sahnenin yemidir. Gerçek ah, bu yemlerin her defasında düşünceye açılmadan platform rahatlamasına bağlanmasıdır.

(playlist)

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

GenY, müsterih tebessüm rejiminden pay istediği anda D.G. (Deniz Göktaş) tuzağına girdi. Bu tuzak, bir komedyen çevresinde oluşmuş geçici beğeni dalgasından ibaret sayılamaz. Burada çalışan şey, kuşakların aynı sahne nesnesine kendi eksiklerini, hınçlarını, korkularını, prestij arzularını ve yapay zekâ çağında sıkışan beşeriyet iddialarını yatırdığı kapalı bir sırıtış düzenidir. D.G. bu düzende övülecek bir figür olarak durmaz; GenY’nin kendi edilgenliğini, kendi gecikmişliğini, kendi görünür eylemsizliğini ve kendi beşeriyet paniğini sapıklaştıran bir sahne tuzağı olarak çalışır.