17 Temmuz 2017
Bugün Sincan Cezaevi’ndeyiz, Ankara Sincan Cezaevi’nde, ve 131’inci gününde olan, açlık grevine hâlâ devam eden Nuriye Gülmen ve Semih Özakça ile birlikteydik, onlarla görüştüm gün boyunca. Öncelikle şunu iletmek istiyorlar, bu süre içinde kendilerine destek veren, bu mücadelede yanlarında olan, mücadeleyi büyüten ve haksızlıklara hukuksuzluklara, bu adalet sürecine katkı sunan herkese sevgilerini selamlarını iletiyorlar. Nuriye Gülmen’in özellikle birkaç talebi var, onları paylaşmak istiyorum. İlk talebi:
“Bizim,” diyor, “sağlıkla ilgili sorunlarımız, taleplerimiz öncelikli değil. Bizim öncelikli taleplerimiz siyasî taleplerimizdir. Bunun mutlaka ön planda değerlendirilmesini istiyoruz. Ve tek talebimiz var, işimize dönmek. Uğradığımız bu haksızlığın hukuksuzluğun bir şekilde geri dönmesi, bizimle birlikte, aynı şekilde mağdur edilmiş, hiçbir somut gerekçe olmadan işlerinden edilmiş, açlığa mahkûm edilmiş kişilerin de bizim işe dönmemizle birlikte umut bulması ve bu adalet arayışının büyümesi, bu mücadelenin büyümesi, en büyük talebimiz budur” diyor.
