Ne başkalarının eleştirisinden korkarım ne de kendimi eleştirmekten kaçınırım, o yüzden okurlarımın gözünde libido teorimizin değerini düşürebilecek bir benzerliği gündeme getirmekten imtina etmem için hiçbir neden yok.
Günışığı huzmelerini, sinir liflerini ve spermleri yoğuşturarak Schreber’in bahsettiği ‘Tanrı huzmeleri’ aslında libidinal yatırımların somut bir temsili ve dışa yansıtılmasından ibarettir; bu nedenle ondaki hezeyan ile bizdeki teori arasında çarpıcı bir uyuşma vardır.
Schreber’in Egosuyla bütün huzmeleri kendine çektiği için dünyanın sonunun geldiği düşüncesine beslediği inanç, sonraki dönemde geçirdiği yeniden inşa (iyileşme) sürecinde Tanrı’nın onunla arasındaki huzme-bağını koparmasından korkarak kapıldığı dertlenmeler – bunlar ve Schreber’in hezeyanlı yapısındaki birçok detay, paranoyayla ilgili bu sayfalarda yaptığımız açıklamaların temeli saydığım aynı süreçlerin ruh dahilinden algılanması gibi gelir kulağa neredeyse.
Bir dostum ve meslektaşımı şahit gösterebilirim ki kendi paranoya teorimi Schreber’in kitabındaki içerikle tanışmadan önce geliştirmiştim. Acaba benim teorimde mi ikrar edemeyeceğim bir hezeyan var, yoksa Schreber’in hezeyanında mı insanların inanamayacağı bir hakikat var? Artık buna da gelecek nesiller karar versin.
“Bir paranoya vakasının otobiyografik anlatımı üzerine psikanalitik notlar”dan
Türkçesi: Işık Barış Fidaner
Geri bildirim: Geçit Töreni — çeviri derlemesi | YERSİZ ŞEYLER
Geri bildirim: Saikbilim — özel sayfa | YERSİZ ŞEYLER