Erdem Beliğ Zaman’ın Ramazan Manisi üzerine spontane gelişen Hacivat-Karagöz diyaloğumuzdur. / IBF
Geçti, günler, haftalar;
Herkes bir şey yaftalar,
Özgürlük ve hoşgörü;
Desen zaten laftalar…
Okunacak şeyler var da
Kriz geçene dek raftalar
O güne dek çok âdi,
Çok bayağı aftalar…
Okumadan anlaşılmaz
Kim kim hangi saftalar
Okusa da insanlar,
Hala da sin-kaftalar…
Duymazdan geldikçe hep saftalar
Kürsüde esip gürleyince Kaf’talar
Bir gün diyecek miyiz,
Onlar da insaftalar?
Dönüp toplumu tırmalar
Sarayda yetişen Kafkalar
Demek ki vatandaşlar,
Daima Araftalar…
Halkın afyonu halkalar
Ayfona zincirli haptalar
Halk hâlâ bir belayı,
Beraber tavaftalar…
Kaygıya karşı endişeli
Acelesi yoksa telaştalar
Heves yetmez ver coşkuyu
Böyle geçer mi haftalar?
Coşku kuşkuya döndü,
Herkes ihtilaftalar…
Hayal kırgını suskun kalır
Muhatap varsa itiraftalar
Bir de kendi fikrinde,
Olanla taraftalar…
Bağlam olunca fikir algılanır
Daha çok imzada paraftalar
Şuan sanki daha çok,
Seçime masraftalar…
Tabi puan yarışı yapılınca
Keyif kaçıranlar zaaftalar
Oy alıp seçilenler,
Lüksteler, cafcaftalar…
Ayılıp saçılan Karagözler etraftalar
Nüksteler, Hacıcavcavdalar…






























Geri bildirim: Anlat — derleme | YERSİZ ŞEYLER