Beşeriyet Cephesinde Yeni Bir Şey Yok

🏛️🧠💫 Geistesfront 🏛️🧠💫

İnsanlık tarihini anlamaya çalışanlar için zorlayıcı bir döngü söz konusu: Yaşananlar, hatalar ve aynı olayların tekrarları arasında kaybolup gitmek… Dönüp baktığımızda, adımların hep aynı yönde ve aynı hatalarla ilerlediğini görmek pek de şaşırtıcı değil. Kimisi bunu ilerleme olarak adlandırır, kimisi ise yozlaşma; fakat her iki bakış açısının da gelip dayandığı nokta, insanın kendisini kandırmasındaki ustalığıdır.

Yüz yıllar geçer, nesiller değişir, ama sahne aynı kalır: Bir yanda onur ve fedakarlık, diğer yanda utanç ve pişmanlık dans eder. Birileri kahramanca bedeller öderken, ötekiler bu bedellerin karşılığında yükselen vaatlerin peşinden koşar. Zamanla herkes o bedelin çoktan unutulduğunu, vaatlerin ise boş laflardan ibaret olduğunu fark eder; ama olsun, önemli olan fedakarlığın görkemi değil mi?

İşte bu yazı, bize vaaz edilen “değerler” üzerinden bir parodi sunacak. Onurlu fedakarlıkların, hayali ilerlemelerin ve sürekli tekrarlanan ideallerin ardında gizlenen absürtlüğe bir bakış… Eğer bu sayfalarda bir şey öğrenmeye gelindi ise baştan uyaralım: İnsanlık cephesinde yeni bir şey yok.

“Toplum, bireyleri hapseden bir laboratuvar gibidir; herkes kendi kafasında bir devrim tasarlarken, dışarıda her şey olduğu gibi kalır.”

Bir odada, birbirlerinden habersiz, gözlerini kapamış oturan insanlar var. Her biri, kafasında devrim ateşini yakmış, köhne fikirleri yerle bir eden birer kurtarıcı rolünde; kendilerini yeni bir dünyanın mimarları olarak görüyorlar. Fakat o odanın dışına adım atmıyor hiçbiri, bir kıvılcım bekliyorlar. Elleri kolları bağlı değil, kapı açık, ama kimse yerinden kıpırdamıyor. Bilinmezlik onları çekiyor, hayal ettikleri o yeni dünyayı sadece kendi zihinlerinin içinde yaşatıyorlar, ama dış dünyaya dokunmak? O tehlikeli. Çünkü belki de her şey düşündükleri kadar basit değil, belki o devrim gerçekten gerçekleşirse bütün kutsal hayalleri silinecek. Kafalarındaki devrimi sevdikleri kadar, onu gerçekleştirme korkusuna da bağlılar; tıpkı bir deney tüpünde kapalı kalmış kimyasallar gibi…

“Onurlu bir bedel ödemek; ödenmiş bir faturanın peşinde koşmak gibidir; kimse ne ödendiğini hatırlamaz.”

Bir dağ geçidinde, zamanla unutulmuş, bitap düşmüş bir yolcu yürür. Omzunda gururla taşıdığı bir yük vardır, ama kimse ona neden bu yolda olduğunu sormaz. Dağ taşının soğuk, rüzgarın acımasız olduğu bu geçitte, her adım bir övgü, her adım bir cesaret sembolü olarak sayılır, ama gerçekte kimse bu yükün içindekileri hatırlamaz. Yıllar boyu taşınmış, öyle ya, elden ele aktarılmış; ama içinde ne var, ilk kim getirmiş, niçin başlanmış bu yola… Tüm bunlar silinmiştir zihninden. O yalnızca yükünün onuruyla yürür, ama nereye? Kimse bilmez. Yolcu ise yürümeye devam eder; çünkü belki yükünü bıraksa her şey bir hiç olacak, dağ bile belki artık orada durmayacak.

“Gözlerimizle gördüğümüz gerçek, zihinlerimizin labirentlerinde kaybolur; çoğu zaman, gördüğümüz şeylerin gerçekliğine dair şüphe duymak zorundayız.”

Bir yansıma sarayı, etrafı camlarla dolu, sonsuz bir labirent gibi. Her adımda, kendi yüzünü başka bir açıdan görür kişi. Gerçek zemin hangisi, hangi görüntü hakiki, kimse bilmez. Her bir yansıma, bambaşka bir yüz, belki hafifçe yamulmuş, belki daha aydınlık, belki daha karanlık. Yansıyan görüntüler ne kadar gerçek? Yansıma sarayında yürürken zihninde kaybolur insan, gözünün gördüğüne güvenemeyeceğini anlamış bir halde dolanır. Ve her köşe başında farklı bir çehresiyle karşılaşır; bu mu gerçek, yoksa diğerleri mi? Kim bilir, belki de hiçbir şey göründüğü gibi değil, belki gerçek, onun her seferinde kaçtığı bir gölgeden ibaret.

“Hayaller, gerçeklerden daha cesur; ama hayallerin peşinde koşarken, gerçeklerin soğuk yüzüyle yüzleşmek kaçınılmazdır.”

Uçsuz bucaksız bir okyanusun ortasında, dev dalgalara karşı koymaya çalışan küçük bir yelkenli… Herkes denizin enginliğini görür, özgür bir ruhun hayal ettiği gibi sınırsız, cesur ve baş döndürücü. Ama yelkenliyi sürükleyen dalgalar, rüzgarın haşin tokadı gerçektir. Yelkenlinin kaptanı, okyanusun ötesinde bir hayal kurar, o devasa, hayranlık uyandıran okyanusu fethedeceğini zanneder. Fakat dalgalar gerçektir, ve onlar, hayallerin o cesur sesini her defasında bastırır. İnsanın, hayal ettiği macerayı gerçekten yaşayamayacağını anlaması, o okyanusun ortasında yenilgiye uğrayışıyla olur; cesur bir hayal yerini, yalnızca bir su kütlesi önünde yenik düşen bir insana bırakır.

“İlerleme, bir merdivenin basamakları gibi; yukarı çıkarken ayaklarımızın altındaki merdiveni unutuyoruz.”

Bir adam, sonsuz bir merdivenin başında durur. Yükseldikçe yeni bir manzara görmeyi umar, fakat her adımda aynı görüntü karşısındadır; gri, boş bir ufuk. Her basamağa çıktıkça bir öncekini unutur, geride kalan basamakları silinir gibi olur zihninden. İlerlemenin bu olduğunu sanır; geride ne bıraktığını düşünmeden, yukarıya doğru yol almak. Her şey bu tek yönlü tırmanışın içinde gizli sanılır, aşağıya bakmak yasaklanmış gibidir. Adımlar onu yavaşça yukarı taşır, ama kendini gittikçe boşlukta hisseder. Merdivenin sonunda varacağı bir yer yoktur; sadece sürekli yükselen, aşağıda bıraktıklarını yadsıyan bir döngü vardır.

“Ahlak, insanlığın en sevdiği ikili oyun; herkesin kurallarını koyduğu ama kimsenin oynamaktan vazgeçmediği.”

Küçük bir köy meydanında, gece vakti toplanmış insanlar, görünmeyen bir oyun oynarlar. Herkes sessiz, kurallar fısıldanarak belirlenir, kimse kimsenin niyetini tam olarak bilmez. Kurallar sürekli değişir; birinin doğrusu diğerinin yanlışıdır, ama kimse meydanı terk etmez. Hepsi birbirinin gözlerinin içine bakarak, kendi kurallarını koyar. Sadece bir bakışla hüküm verilir, ama o hükmü kimin koyduğu, kimin doğruyu söylediği bir sırdır. Ahlak, bu oyunun ortasında asılı durur; herkes doğru olduğunu iddia eder, ama herkes bir başkasının yanlışından beslenir. Karanlık bir meydanda, sessizce süren bir dans gibi; kimse oyundan çıkamaz, çünkü herkesin bir başka oyunda kazanmaya ihtiyacı vardır.

“Zaman, bir çark gibi dönerken, insanlığın tarihi hep aynı yere gelir; sadece isimler ve yerler değişir.”

Bir saat kulesi… Sonsuz bir kış gününde, karanlık bir dağ yamacına yükselmiş, dilsizce dönen dev çarklarıyla zamana hükmeder gibi görünür. Her bir dişli döndükçe bir isim, bir şehir, bir tarih değişir; ama çarklar hep aynı yeri işaret eder. Her döngüde yeni bir başlangıç vaat edilse de, zamanın çarkları yalnızca eskilerin üstüne yeni bir ciladır. Dağın yamacında yıllardır duran bu kulede, çarkların gıcırtısı bir tarihin yitip gidişini anlatır gibi, bir yeniden doğuş değil, sürekli bir dejavu gibi işler. Zaman, kendini tekrarlayan bir düş gibi geçip gider; herkes geçmişe yenik, geleceğe mahkum olur, ama ne geçmiş ne de gelecek değişir. Dağ, çarkları sessizce izler.

“Başarı, geçici bir yanılsama; başarısızlık ise sürekli bir hatırlatmadır; ikisi de gerçekte birer maskedir.”

Bir şato, içinde yankılanan kahkahaların, alkışların yankısı… Büyük bir salonda, herkes göz kamaştırıcı maskelerin ardına saklanmıştır. Başarı, yüzünde parıldayan bir maske gibidir; ama maskenin ardındaki kişi, o maskeyi ne kadar uzun süre takarsa, o kadar çok maskeyi unutmaya başlar. Fakat başka bir maske, karanlık bir köşeden onu izler; başarısızlık. O, daha eski, daha aşina bir yüz, ve her an çıkarılmaya hazır bir sır gibi… Herkes başarıyı öne koysa da, başarısızlık bir gölge gibi ardında durur. Ve maskeler düştüğünde, geriye kimsenin gerçekten bilmediği bir yüz kalır. Salonda yankılanan kahkahalar yavaşça diner; maskelerin ardındaki yüzler, birbirine yabancılaşır. Başarı ve başarısızlık, yalnızca birer sahne aksesuarı gibi rolünü oynayıp, sessizce sahneyi terk eder.

“Duygular, mantığın kölesidir; ama köleler de bazen efendilerini tuzağa düşürebilir.”

Eski bir sarayın taş odalarında, zincirlere vurulmuş bir köle gibi bekler duygular. Bir zamanlar sarayın efendisi olan mantık, ona sıkı bir zihin zindanı hazırlamıştır; her adımı hesaplanmış, her hisse sınırlar çizilmiştir. Duygular kıpırdamaya kalktığında mantık, gürleyen bir emirle onu yerinde tutar. Ancak yıllar geçtikçe, zincirlerde ince bir çatlak oluşur, ve köle yavaşça zincirlerinden sıyrılmaya başlar. Mantığın koyduğu sınırlar, bir anafor gibi içine çeker onu; mantık ne kadar katı, ne kadar soğuk ve sert olmaya çalışsa da, duygular sessizce onun aklını çelmiş, düşüncelerine ince bir dokunuş bırakmıştır. Mantık, kendi kurduğu sınırların kölesi olurken, duygular zincirlerinden kurtulmuş, sarayın her köşesine sinsice yayılmaya başlar. Köle, şimdi efendidir; mantığın zindanlarında özgürlüğünü kazanan bir tutsak gibi…

“Savaş, insanoğlunun en sevdiği boş zaman aktivitesi; barış ise, kimsenin tam olarak neyi savunduğunu bilmediği bir cehennemin ötesidir.”

Bir ovada kurulu, terk edilmiş bir savaş meydanı. Eski silahlar paslanmış, kalkanlar toprağa gömülmüş; ortada sadece çürümeye yüz tutmuş bayraklar ve sessiz bir boşluk kalmış. Herkes, savaşın sona erdiğine inanmış, ama barış dedikleri bu boşluk, kimseye huzur getirmemiş. Orada duranlar, savaşa dair anılarını hatırlayarak barışı kutsar gibi yapar, fakat aslında savaşın o şiddetli nabzının içinde kaybettikleri duyguları özlerler. Barış, sadece durgun bir göl gibi donup kalmış; savaşı bitirmek, insanlara aradıkları huzuru değil, belirsiz bir boşluk sunmuştur. Sessiz ovada yankılanan fısıltılar, savaşın bitmediğini, yalnızca uykuda olduğunu ima eder. Barış dedikleri, tıpkı soğuk bir cenaze gibi donuk ve boş; savaşın kükremesi, o boşluğu dolduran bir yankıdan ibarettir.

“Korku, cesaretin temel taşını oluşturur; cesur olan, korkularının ötesine geçme cesaretini gösterir.”

Ormanın derinliklerinde, sisle kaplanmış dar bir yol… Yolun sonunda ışık var, ama o ışığa giden yolu kaplayan gölgeler, insanın içindeki korkuların suretlerini yansıtır. Her adımda daha derin bir karanlıkla yüzleşir insan, korkularıyla göz göze gelir; bilinçaltının kuytularında gizlenmiş, unuttuğu her şey o dar yolda yankılanır. Ancak yola devam edenler, korkularını geride bırakacak cesareti bulanlar, ışığa daha yakınlaşır. Yolun sonunda onları bekleyen cesaret, aslında korkunun ta kendisidir; çünkü korku olmadan, o dar yolu yürüyen kimse yoktur. Cesaret, korkunun yanındaki ince bir patikadır, ve o patikadan geçenler ışığa varmanın huzurunu tattığında, korkularını bir yol arkadaşı gibi ardında bırakır.

“Gerçeklik, hayal gücünün bir ürünüdür; bizler, hayallerimizi gerçek olarak görmeye alıştık.”

Bir aynanın ardındaki odada oturur insan, yansımasıyla karşı karşıya. Ayna, gözlerin gördüğünden fazlasını vaat eden bir derinlik taşır; ama o yansıma, gerçekle hayalin birleşimidir. Herkes aynanın önünde durur, kendi yansımasına bakar, ama aslında gözlerinin önündeki görüntü, zihninin kurduğu bir düşten ibarettir. Yansıma odasında her şey farklıdır; her hareket, her bakış daha yumuşak, daha idealleştirilmiş bir şekil alır. İnsanlar aynadaki görüntüye gerçek gibi bakar; orada olduklarına inanır, aynanın arkasındaki odanın var olduğunu düşünürler. Gerçek sandıkları, hayal gücünün bir cilvesidir, çünkü her insan kendi yansımasını o aynaya yansıtır. Ama o odada gerçekte kimse yoktur; sadece bir hayalin gölgesinde yankılanan yansımalar kalır.

“Bilgi, cehaletin en iyi süsüdür; çoğu zaman, daha çok şey bildikçe daha çok cehaletimizi fark ederiz.”

Eski, tozlu bir kütüphane; sonsuz gibi görünen kitap raflarıyla dolu. Her raf bir başka bilginin anahtarı gibi görünüyor, fakat o anahtarı eline alan bir türlü doğru kapıyı bulamıyor. Bir adam, raflar arasında yürüyüp kitapları karıştırdıkça, kendini büyük bir bilgi okyanusunun içinde kaybolmuş hisseder. Kitapların her biri bir öncekinin üzerine inşa edilmiştir, ancak sayfaları çevirdikçe sorular daha da çoğalır, cevaplar ise gözden uzaklaşır. Bilginin ardında saklanan boşluk, aslında cehaletin en güçlü parıltısıdır; çünkü ne kadar bilgi biriktirirse biriktirsin, daha büyük bir bilinmezlikle karşı karşıya kalır. Kütüphane duvarlarının ardında devasa, karanlık bir boşluk vardır, sanki bilgiyle aydınlanan her koridor aslında daha da genişleyen bir cehalete açılmaktadır. Her bilgi parçası, bilmediğinin ağırlığını daha çok hissettirir.

“Dostluk, yalnızlığın en güzel maskesidir; ama maskenin arkasında yine de yalnızlık yatar.”

Bir maskeli balo, loş ışıkların altında dans eden, yüzleri örtülü konuklarla doludur. Herkes bir diğerine dostane bakışlar fırlatır, sohbetler eder, kahkahalar yankılanır. Herkesin yüzünde birer maske vardır; ancak o maskelerin ardındaki yüzler, en derin yalnızlıkları gizler. Dostluk denen bu geçici pelerin altında herkes, aslında kendi gölgesiyle dans etmektedir. Her dostun omzuna dokunan el, aslında kendi yalnızlığının yankısını hissetmek isteyen bir ruhtur. Kalabalık içinde yüzler, maskeler ardında güven bulur gibi görünür; fakat balo sona erdiğinde herkes maskesini çıkarıp yalnızlığına geri döner. Dostluk, yalnızlığı unutmak için yaratılmış bir yanılsamadır; ama maskeler düşünce, geriye kalan yalnızlığın ağır, sessiz yankısıdır.

“Gelecek, geçmişin kopyasıdır; tarih, bir yazarın yeniden yazdığı eski bir hikayedir.”

Bir sahil kasabasındaki eski bir saat kulesi, her saat başı aynı melodiyi çalar. Kasaba halkı, bu eski saatin tınısını geçmişle geleceği birbirine bağlayan bir ezgi gibi dinler, ama her çaldığında bu melodinin içinde bir tür yeniden doğuş değil, yalnızca eski bir hatıranın yankısı vardır. Kuledeki saat, geçmişi temsil eder gibi sabırla dönerken, her anın yeni bir başlangıç değil, geçmişin tekrarı olduğunu fısıldar. Geçmişin izleri kumlara kazınmış gibidir, fakat her dalga onları silip yerine aynı izleri yeniden bırakır. Her şey döngü içinde, her şey aynı çizgide; tarih yazılmak değil, geçmişin gölgesinde sürekli aynı adımları tekrar etmektir. Saatin çarkları bu hikayeyi döndürmeye devam eder; her saatte, aslında aynı geçmişin yankısını yeniden yaşarız.

“Bağlılık, özgürlüğün görünmeyen zincirleridir; insanlar özgürlük istedikçe, zincirlerini daha da sıkılaştırırlar.”

Bir kuş kafesinde, kapısı açık bir şekilde duran bir kuş vardır. Kanatları özgürlüğe uçmak için hazır gibi görünür, fakat kafesin içindeki güven onu her zaman geri çeker. Kuşun içindeki bağlılık, ona özgürlüğü arzulattığı kadar, kafese olan sadakatini de artırır. Dışarıdaki gökyüzü cazip görünse de, kuşun kanatları ne zaman açılacak gibi olsa, görünmeyen zincirler onu geri çeker. Özgürlüğün tam kenarında duran kuş, kafesine daha çok bağlanır, çünkü orada onun tanıdığı, bildiği bir güvenlik vardır. Her kanat çırpışı, özgürlüğe değil, kendini kafese daha çok bağlayan o görünmez zincirlere atılmış bir adımdır. Özgürlük, onun gözünde bir hayaldir; ama bağlılık, o hayale erişmesine engel olan sessiz bir hapishane gibi.

“Hayat, anlamsız bir komedidir; herkesin kendi rolünü oynadığı ama gerçek senaryoyu kimsenin bilmediği.”

Bir sahnede, eline verilmiş bir senaryoyu ezbere okuyan oyuncular. Hepsi farklı karakterlere bürünmüş, farklı tonlamalarla repliklerini söylüyor; kimi kahkaha atarken, kimi hüzünlü bir edayla sahnede dolanıyor. Ama bir tuhaflık var: Kimse bu oyunun asıl hikayesini bilmiyor. Sadece verilen rolleri oynuyorlar, sahne yönetmeni ortada yok, kimse perde arkasında gizlenmiş bir yazar olup olmadığını da bilmiyor. Replikler kaotik, herkes kendi bildiğince devam ediyor. Komedinin içine gizlenmiş bir trajedi mi bu, yoksa trajedi diye düşündükleri aslında saçma bir komedi mi? Seyirciler, sahnedeki karmaşaya kahkahalarla eşlik ederken, oyuncular bu anlamsız oyunun içinde kendilerini kaybediyor. Hayat dedikleri şey, bir senaryosu olmayan, sahnesi başıboş bir gösteriden ibaret; herkes, kendi repliğini anlamaya çalışırken oyunun kendisinin anlamsızlığı içinde kaybolur.

“Düşünceler, eylemlerin yetersiz yoldaşlarıdır; düşünmek, harekete geçmekten çok daha kolaydır.”

Bir dağın zirvesinde, eylemsizliğin ağırlığını taşıyan bir adam durur. Zirveyi fethettiği için kendini güçlü hisseder, ama aşağıya inip yeni bir yolculuğa çıkmak yerine, sadece düşüncelerinde yeni ufuklar açar. Dağın tepesinde, gözlerinin önünde uzanan vadilere bakarak planlar kurar, ama o planların hiçbirini hayata geçirecek cesareti yoktur. Her adımını aklında hesaplar, fakat tek bir adım bile atmaz. Dağın zirvesinde hareketsiz kalmanın, düşüncelerle dolup taşmanın rahatlığına kapılmıştır. Düşünceler birer sis gibi dağılır, ama eylem, zirveden aşağıya atılacak tek bir adıma bile varamaz. O zirvede kalmaya devam eder, hayal ettiği vadilere asla ulaşamaz. Çünkü düşünce onu orada tutarken, eylem çoktan başka yerlere yönelmiştir; dağın zirvesi, düşlerin mezarlığı olur.

“Kültür, düşüncenin süslü bir elbisesidir; fakat elbiseler değiştikçe, düşünce çıplak kalır.”

Bir müzede, sergilenen görkemli giysiler… Her biri farklı bir döneme, farklı bir coğrafyaya ait. İzleyiciler, vitrinlerin önünden geçerken bu elbiselerin ihtişamına hayran kalır, onların ardında yatan düşünceleri hayal ederler. Ama o giysiler sadece dış görünüş; içinde bir ruh ya da derinlik yoktur. Kültür, düşünceyi süsleyen bir kumaş gibidir; zaman geçtikçe, giysiler eskiyip yırtıldığında, altındaki çıplak düşünce kalır. İzleyiciler, elbiselerin cazibesiyle büyülenir, o elbiseleri giymiş hayali figürlerin hikayelerini yazarlar, ama o hikayeler de birer yanılsamadır. Müzenin karanlık köşesinde, süslerden arınmış, saf bir düşünce, elbisesiz ve çıplak durur. O saf düşünce, kültürün parıltısıyla örtülmediğinde, aslında ne kadar sade, belki de ne kadar zayıf olduğu açığa çıkar.

“Her son, yeni bir başlangıç değil; aslında geçmişin yankısıdır; tekrar eden bir döngü içerisinde kaybolmuş bir insanlık.”

Kapanmış bir kapının önünde bekleyen insanlar, ellerinde eski anahtarlar… Her biri yeni bir kapı açtığını, yepyeni bir yolculuğa çıktığını düşünür. Ama kapılar aslında hep aynı yere açılır; sadece her seferinde bir yenilenme yanılsaması yaratacak şekilde yeniden boyanmıştır. Bir kapıyı açtıklarında, aslında daha önce binlerce kez geçtikleri bir odaya adım atarlar, fakat o odanın içi biraz farklı dekore edilmiştir. Geçmiş, yeni bir dekorla tekrar ortaya çıkar, eski günlerin yankıları yeniden canlanır. İnsanlar, her defasında yeni bir başlangıca inanarak ilerler, fakat döngü asla bozulmaz. Geçmişin yankıları arasında kaybolur, her defasında aynı kapının ardında kendilerini bulurlar. Başlangıç dedikleri, yalnızca eski bir hikayenin tekrarıdır; kapının ardında bekleyen, geçmişin o sonsuz döngüsüdür.

Kimi zaman insanlık, içinde bulunduğu karmaşanın ardında saklı bir anlam arayışıyla kendini avutur; her döngüde, her yenilenen senaryoda gizli bir hakikat olduğu varsayılır. Ama belki de tüm bunlar, boş bir sahnenin gerisinde yankılanan bir illüzyondan ibarettir. Büyük kavramlar, süslü kelimeler ve hayalî ütopyalar arasına sıkışmış insan, kendi gölgelerinin peşinde dolaşıp durur. Her büyük idealle birlikte yeni bir yüzey boyanır, ama altındaki derinlik aynı kalır. O büyük keşifler, yüksek değerler, fedakarlıklar yalnızca gelip geçici bir masalın yansımasıdır. Belki de kimse, gerçekte neyi aradığını bilmiyor. Belki bu yolculuk, sadece sıradan bir yanılsamanın çeperinde, bilinmezliğin cazibesiyle dönen bir daireden ibaret. Ve dairenin merkezinde, koca bir boşluk… İşte orada, ne yeni bir şey var, ne de eski bir anlam.

İnsanlık, kendi hikayesinin yazarına dönüp de ona bir şey sormaz; çünkü sahte bir anlamın, gerçek bir cevap getirmeyeceğini bilir. Bu yüzden, her kapının ardında aslında sessizce kendini bekleyen o boşluğu bulur. Ne de olsa beşeriyet cephesinde gerçekten yeni olan bir şey yoktur; yalnızca eski yansımaların, yankıların ve cevapsız soruların sonsuz döngüsü vardır.

İstem: Nietzsche’nin “Human, All Too Human” ruhuyla yazılacak 20 tane aforizmadan oluşan “Beşeriyet Cephesinde Yeni Bir Şey Yok” metni için planlama yap! Yazarı ve eseri anmayacaksın! “Biz” bahsi olmayacak! Onurlu bedeller ödemenin haysiyeti bahsiyle ve buna benzer çok çeşitli commonsensical varsayımlarla dalga geçeceksin! / giriş bölümünü yaz / ilk dört aforizmayı yaz, her birine uzun bir paragraf eşlik edecek, hepsi gizemli olacak, metaforik sahneler kurgulayacak, YUKARIDA YAZDIĞIN HİÇBİRŞEYİ TEKRARLAMAYACAKSIN / sıradaki dört aforizmayı yaz, her birine uzun bir paragraf eşlik edecek, hepsi gizemli olacak, metaforik sahneler kurgulayacak, YUKARIDA YAZDIĞIN HİÇBİRŞEYİ TEKRARLAMAYACAKSIN / sonuç bölümünü yaz, YUKARIDA YAZDIĞIN HİÇBİRŞEYİ TEKRARLAMAYACAKSIN