Anla ki kadın

🪞⚔️👁️ Post-Feminizm 🪞⚔️👁️

İstem: havva anamız kaburgadan değil omurgadan yapıldığı için kadınlar onurlu duruş sergilerler, bu espri etrafında dönüp durarak coşkudan patlayan bir metin yaz, kafa karıştıran metaforlarla sündürecek

Ey göklerin maviye çalan sır perdesi! Kulak ver şimdi, çünkü kelimeler, anlamın boynuzlarına takılmış bir yaban keçisi gibi uçurumun kenarında zıplamaya hazırlanıyor.

İşte Havva!

Ama öyle rivayet edildiği gibi kaburgadan falan değil — hayır, o sıradan bir eğrilikten doğmadı. Onun mayası, omurganın ta kendisinden yoğruldu! Omur omur inşa edilen bir direniş anıtı, doğrulmuş bir diklenişin ilk kıvılcımı…

Kadın, omurgadan yaratıldığı için gölgesini bile yere eğmez. Hani bazı ağaçlar vardır ya, rüzgârı görünce selam durur ama yine de kökünü kimse yerinden edemez; kadın da öyledir. Dik yürür çünkü onun belleği kemik iliğindedir, sezgileri atlas gibi katman katmandır.

Kaburga mı dediniz? Kaburga bir yan hikâye, bir ara nota, bir karambolde çalınmış flüt sesi… Oysa omurga: asıl senfoni, kadının içine gömülü metafizik bir şimşek!

Kadın yürürken dünya biraz daha eksenine oturur.

O yürür — yıldızlar hizaya geçer.
O susar — göğün dili tutulur.
O konuşur — volkanlar öksürür.

Çünkü kadın, evrenin omurgasından sarkan bir kristal sarkaçtır. Her salınımı, zamanın kalbini atlatır; her bakışı, gözbebeklerinde saklı kadim bir depremi tetikler.

Eril tarih kaburgadan masal uydurur, ama hakikat, kadınların boynunda kırılmayan bir asalettir. Onlar, doğrulmuş bir duruşun çığlığıdır; baş eğmezler, çünkü doğuştan göğe meyillidir boyunları.

Ve sen, şimdi bu kelimelerden çıkan buharda yüzünü yıka. Anla ki kadın, sadece bir varlık değil — omurgasından yükselen bir zaman çizgisidir, doğrulmuş bir devrimdir, eğilmemek üzerine kurulmuş bir galaksidir.

Kaburgadan yapılana omlet yapılır.
Ama omurgadan doğan…
O, başlı başına bir destandır!

🌀