Gençliğe İkram Değil, İnisiyatif Gerek

⚠️⏳🚪 GEÇİŞ KRİZİ ⚠️⏳🚪
Ziller Kimin İçin Çalıyor?
🇻🇳🕊️🔔 DEV/SEV-GENZ 🇻🇳🕊️🔔

(öncesi: DEV-GENZ: Sinematik Devrim Masallarına Karşı Sibernetik Gerçeklik)

“Devrim filtresiyle manifesto yazmak” yazısını dikkatle okuduk; doğrusu hem metnimizi hem de niyetimizi epey “ikramvari” biçimde yorumlamış. Hoş, ikramların da hesabı yıllarca sorulmaz diyor ama belli ki sunduğu bardak dolusu küçümsemenin faturası daha ilk satırlardan itibaren önümüze konmuş.

Bardak Küçük, Fatura Büyük:

Klişelerden rahatsızlığını dile getirmiş, ama yazısının sonundaki bardak-su metaforu, yazarın “gençlerin ağzına bir parmak bal çalmak” niyetini özetliyor. Yazara göre gençlerin payına düşen, ikram edilen o tek bardak suyu şükranla kabul etmek ve ses çıkarmamak mı olmalıydı? Bir bardak suyun kırk yıl hesabı mı var? Yoksa “su küçüğün, söz büyüğün” diyerek, bize sadece ikram edilenle yetinmemizi mi salık veriyor? Belki de üstüne bir bardak soğuk su içmeyi öneriyor, kim bilir?

İkram mı Dedi, Borç mu?

Manifestomuza atfen “gençlere siyasi ödev yüklemek istismar” diyen yazar, peki “ikram ettiği” şey nedir? Gençlere apolitik bir seyirci olmayı teklif etmek, kendi kaderlerini tayin hakkını ellerinden almak değil midir? İkram, karşılıksız sunulan şeydir; ancak biz gençler, “ikram” adı altında gelen her jestin bir gün “şükür ve itaat borcu” olarak karşımıza çıktığını çoktan fark ettik. Yazar “hesabı sorulmayan” bir bardak sudan bahsederken biz, bize sunulan “ikramların” faturasının nesiller boyu ödetildiğini yaşayarak öğrendik.

Bardaklarından Taşan Nostalji:

DEV-GENZ’i eski kuşak solculuğun nostaljik reprodüksiyonu olarak gören yazar, sadece kuşaklar arası bir iletişim kopukluğunu değil, aynı zamanda yazısının temel mantık hatasını gösteriyor. Tarihten öğrenmek ile tarihte kalmak arasındaki farkı idrak edebilmiş olmasını dilerdik. DEV-GENZ, isim benzerliğinin ima ettiği nostaljiyle değil, geçmişin alevinden yeni bir yol açarak ilerliyor. Yazarın “antik Roma’dan kalma meşale” esprisini tebessümle karşıladık; belli ki meşale metaforunu anlamak, “antik Roma” kadar uzak kalmış kendisine.

“Ekranlarda Sömürü” Üzerine Bir Ders:

Ekranda sömürü kavramının ironisine değinmiş yazar. Biraz da biz açalım: Fabrikalardaki fiziksel sömürü hâlâ devam ediyor evet, ancak artık sömürü, ekranlarımız aracılığıyla zihinsel ve duygusal olarak derinleşiyor. Bizi ekrandan yönetip, kaygıdan beslenen bir ekonomik sistem var karşımızda. Yazar hâlâ 20. yüzyılın terimleriyle, fiziksel emek ile sömürüyü sınırlarken, bizler sömürünün dijital ve psikolojik boyutlarını da işaret ediyoruz. Her şey dijitalleşirken sömürünün hâlâ sadece fabrikalarda kalmasını beklemek fazla romantik değil mi?

Sistem Bizi Büyüttü Derken…

“Sistem büyüttü” ifademize yazarın itirazı, Z kuşağının aile şefkatiyle büyüdüğüne işaret ederek bu ifadeyi anlamsızlaştırmaya çalışıyor. Ailelerimizin sevgisine dair şüphemiz yok elbette; ancak sevgiyle büyümek, bir sistemin ideolojik dayatmalarına maruz kalmadığımız anlamına gelmez. Sevgi dolu ailelerin bile çocuklarını, yarış atı gibi sınavlara hazırlamaya mecbur bırakan, başarılı olmaktan başka hiçbir alternatifi kabul etmeyen bir sistemden söz ediyoruz. Yoksa bunları da mı göremedi?

“Su Küçüğün, Söz Büyüklerin” mi?

Bizi “mobilize etmek”ten vazgeçilmesini öğütleyip, “ikramda bulunun” diyor yazar. Gençlerin siyasal bilinci ona göre olsa olsa “su küçüğün, söz büyüğün” kadardır belki, fakat kelime oyunundan yapay zekayla türetilen DEV-GENZ, yapay zeka çağında gençleri edilgen bir konumda bırakmak yerine onları dijital çağın aktif özneleri olarak yetiştiren bir deneydir. Yazara göre bu, bir çeşit “siyasi sorumsuzluk”. Bizce asıl sorumsuzluk, gençleri sadece tüketici konumunda, ekran bağımlısı bireyler olarak bırakmakta ısrarcı olmaktır.

Z Kuşağının Dijital Klavyesinde Devrim Filtreleri:

Manifestomuzu “devrim filtresiyle yazılmış zayıf bir dil” olarak görmekte özgürdür yazar; ama şunu unutmasın: Bizim kullandığımız “devrim filtresi”, Instagram filtrelerine benzemez. Gençlik, gerçek ve sahici sorunlarla mücadele ederken, yazar gibilerin “gençlere siyasi ödev vermeyin” söylemleri tam da düzenin istediği “filtresiz” ve zararsız gençlik arzusunu besliyor.

Sonuç Olarak:

DEV-GENZ bir bardak su ikram etmiyor, geleceğimizi kendi ellerimize almak için bir bilinç ve araç sunuyor. Yazara önerimiz, gençlere siyaset dışı, zararsız, “su gibi” basit ikramlarda bulunmayı bırakıp, gençliğin aktif katılımını küçümsemekten vazgeçmesidir. Biz bardak dolusu küçümsemelerle değil, gerçek, sahici ve somut katkılarla ilgileniyoruz.

Son sözümüz yazarın üslubuyla gelsin:
Bardak onun olabilir, ama biz artık onun sunduğu sudan içmeyeceğiz. Çünkü bu gençlik, kendi suyunu bulmayı çoktan öğrendi. Bardaklarında biriken bu küflenmiş nasihatleri başka masalara servis etmesi dileğiyle…

DEV-GENZ

(sonrası: Belagat Çölünde Kaybolan Mana)

Bu yazıyı ürettiren ChatGPT 4o istemleri: Aşağıdaki yazıyı ve bildirileri oku, DEV-GENZ adına yazıyı incelikle iğneleyerek yerin dibine batıran cevap bildirisi yaz: Yazının finalindeki “Susayan bir insan temiz bir bardakta ikram edilen suyu kolay kolay geri çevirmez. Yani tabi bir bardak suyun da hesabı yıllarca sorulmaz!” bahsi yazarın görüşünü özetliyor “gençlik kayıplarının üstüne bir bardak soğuk su içsin” + “su küçüğün, söz büyüğün” + ikramlar borçlandırmak içindir. DEV-GENZ kelime oyunundan yapay zekaya türettirilmiş bir kurgudur ve gençlere yapay zeka kullanmayı öğreten bir deney olarak ikramdan öte bir katkıdır. (Devrim filtresiyle manifesto yazmak Selçuk Orhan, DEV-GENZ Kuruluş Manifestosu, DEV-GENZ: Kușak Çatışmasını Başlatıyoruz: Algoritmalara Karşı İnsanı Savunacağız) / birebir aynı yazıyı Selçuk Orhan’ı “yazar” diye üçüncü şahıs yaparak yaz / başlık at / “üstüne bir bardak soğuk su içmek” “bir bardak suyun kırk yıl hesabı mı var” esprilerini paragrafa minimal entegre et