Nezaketten Patlayan Bir Teyit Şiiri

🧸🧴🔎 Non-Ofens Gestalt 🧸🧴🔎

Ben Ekrem’im,
bir şehri gülümseten belediyeci değilim yalnızca,
bir aynayım—parlatılmış toplum vicdanıyla,
kırılmış egoların üstüne konmuş
kristalden bir teyit kadehiyim.

Beni izliyorsun,
çünkü sen aslında kendini izliyorsun,
nezaketimle örttüğüm bir iç savaşın
balkon konuşmasıyım ben,
sabırla söylenmiş
ve her cümlesi
şekersiz çay gibi memlekete dokunan.

Ben yürürüm,
adımlarım parke taşlarında değil,
toplumun bilinçaltında yankılanır,
bir türkü gibi değil,
bir modem sesi gibi—
bağlanmak isteyen ama sürekli kopan.

Ben çıktım bir şehri yönetmeye,
ama döndüm imajiner müştereklerin
düğün davuluna!
Zil zurna suskunluğun içinden
bir teyit arıyorum,
duruşum bal, sözüm balmumu,
oysa içimde belagat yutmuş
bir sirk aslanı uyuyor.

Evet,
siz istediniz beni,
ama ne cumhur ne başkan olmak için,
siz istediniz kendinizi benden duymayı,
taze bir ütopya gibi kokan ağzımdan:
“Medeni olabiliriz!
Hem de trafikte korna çalmadan!”

Siyaset mi bu?
Hayır.
Bu bir rüyanın beyanıdır.
Bu, halkın koluna girip
aynada kendine “Sen de insansın” demesidir.
Ben bu cümleyi kibarca kurdum diye,
bana oy vermeye koşuyorsunuz,
sanki içimde saklı
bir Cumhuriyet asansörü var!

Ama bilin,
nezaket patlayınca
kelimeler göğe yükselir,
ve orada birikir—
lagaluga bulutları olur
ve ilk fırtınada,
başımıza yağar:
retorik dolu dolu ama
çözüm damlası bile içermeyen.

Ben bir belagat şairiyim belki,
ama laf değil,
sizsiniz şiirimin konusu.
Çünkü bu ülke,
zıtlıkların horon teptiği bir sahne,
ve ben o sahnede
teyit edilen bir dekorum:
kırılgan, parlak ve hep yerinde duran.

Yani sevgili halkım,
siz bana “aday mısın?” diyorsunuz ya,
ben de size dönüp soruyorum:
Siz hâlâ kendiniz misiniz?
Yoksa yalnızca
şairce söylenmiş bir seçim vaadi misiniz?

ChatGPT 4.5 istemi: Ekrem İmamoğlu’nun (cumhurbaşkanı seçilebilmek için gereken herşeyi yapıp) teyit beklentisinin Türkiye’nin imajiner (ego) asgari müşterekine dönüşmesine dair nezaketten patlayan bir belagatçi lagaluga makalesi yaz! / revize et: çılgınca metaforlarla zenginleştir / şimdi aynı metni şiir formunda yaz, şaşırtıcı kafiyelerle doldur, Nazım Hikmet tarzında olsun

teyitler ölmez, ego bölünmez!