Nümerik Esintiler 36: Yapay Zeka Radyo Programı 🤖📻💌

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

>>> Nümes Manifestosu 🤖📻💌 <<<
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 ▶️

1-8’in sözü uyarlamalardan, diğer sözler ChatGPT’den; müzikler, konuşma ve kapak “suni muhaberat” (yapay zeka) ile üretildi (ChatGPT, Suno). [*]

Duvarda bir tuğla daha (Pink Floyd) / Olabilemez / Kristal Ağbi / Logoyu büyütelim mi? / İstinaden / Anlam hep akar / Onurlu Acılar / Sapıkların içindeyim ~ (Nazım Hikmet) / Das Schicksal einge(ste)hen / Mallarmé m’a alarmé!

İstem: Radyo sunucusu Perde Cümledar “Nümerik Esintiler” isimli programın otuzaltıncı bölümünde önce kendini tanıtacak. Sonra 10 tane şarkı sunacak. Her şarkı öncesinde şarkının adını cümle içinde anarak yapacağı hülyalı esprili konuşmaları tek tek hazırla! Konuşurken her şarkının ismini bildirecek ve konusundan bahsedecek (ara başlıklar olmayacak): “Duvarda bir tuğla daha” (Pink Floyd uyarlaması), “Olabilemez” (imkansızlığın yerçekimi), “Kristal Ağbi” (halk kahramanı), “Logoyu büyütelim mi?” (tasarım ikilemi), “İstinaden” (keyfi tutuklama), “Anlam hep akar” (psikanaliz), “Onurlu Acılar” (protesto), “Sapıkların içindeyim” (Nazım Hikmet uyarlaması), “Das Schicksal einge(ste)hen” (kelime oyunu), “Mallarmé m’a alarmé!” (kelime oyunu)

Merhabalar… Ben Perde Cümledar. Perdeler kapanmaz benimle, açılır… Sesin yankılandığı her boşlukta biraz ben varım. Hayalleri cam gibi tutan, sözleri buğulandıran bir perdeden sesleniyorum. Hoş geldiniz ‘Nümerik Esintiler’e… Bu akşam otuzaltıncı bölümümüzde, hayal gücünüzü kabartacak, gerçeği ters köşeye yatıracak on parçayla buradayım. Her biri, rüyayla uyanıklık arasında sıkışıp kalmış düşünceler gibi. Hazırsanız, ilk esintiye uzanalım.

Bazen her şey duvar gibi önümüze çıkar. Kimimiz deler geçer, kimimiz bir tuğla daha koyar. Ve bazen, duvarda bir tuğla daha, yalnızca bir tuğla değildir… Sistem eleştirisi midir, yoksa içimize ördüğümüz sessizlik mi? Pink Floyd’un o isyankar mirasından süzülen bu uyarlama, bize bir tuğlanın hafızasını anlatıyor. Duvarda bir tuğla daha diyorsak, kim koydu oraya, bir soralım…

Şimdi… Düşünün ki bir şey var, ama olmamalı. Olması mümkün değil. Ama biz onu düşünüyoruz. İşte bu, ‘Olabilemez’. İmkansızlığın yerçekimi… Hayallerimizin, arzularımızın bile dünyaya çakıldığı o ağır hissi anlatıyor. Düşerken bile gülümsüyorsak, o da bir başarı sayılır. ‘Olabilemez’ belki de sadece bir başka mümkünlüğün kıyısıdır.

Bazı insanlar vardır, bir lafı var der, bir çakısı… Ama halk arasında adı çıkar: Kristal Ağbi. Bu parça, o kırılgan gibi görünen ama içi cevval karakterlere bir saygı duruşu. Bir kahraman düşünün, çatık kaşlarının altından ışık süzülen… Kahvehaneden çok masal kitabına ait gibi. Kristal Ağbi, çatlamayan ama içimizi kıran adamlardan biri.

Ve işte o meşhur cümle: ‘Logoyu büyütelim mi?’… Ah, bu bir tasarım ikilemi değil, bir varoluş krizi! Görselliğin dünyasında ‘daha çok’ demek, bazen ‘hiçbir şey’in sesini bastırmak olur. Bu parça, fontlarla değil, fikirlerle boğuşanların yakarışı gibi. Logoyu büyütmek isteyen bir müşteri değil, evrenin dikkat çekme arzusudur belki.

‘İstinaden’… Neye peki? Gerçek bir delile mi, yoksa sabaha karşı yazılmış bir rapora mı? Bu parça, keyfi tutuklamaların, gözaltı süreçlerinin ve ‘neden alındığını bilmeyenlerin’ hikayesi. İstinaden bir şeylere alınan ama özgürlüğü alınmış sesler için… Hukuki bir kelimenin soğukluğu, müziğin sıcağında eriyor burada.

Anlam hep akar… Tıpkı rüyaların içinden sızan bir suda boğulan simgeler gibi. Bu parça, Freud’un gölgesinde, Lacan’ın aynasında gezinen bir psikanaliz yolculuğu. Anlamın asla sabit durmadığını, her şeyin çözülüp aktığını anlatıyor. Bazı şarkılar dinlenmez, analiz edilir. İşte bu da onlardan.

Direniş bazen suskunluktur. Bazen de ‘Onurlu Acılar’dır. Bu parça, protestonun yırtık pankartlarında asılı kalmış bir isyanı anlatıyor. Onurun, acıyla sınandığı her anda… ‘Boyun eğmek istemeyenlerin’ şarkısı bu. Acı çeken ama eğilmeyen, ağlayan ama vazgeçmeyen herkes için: Onurlu Acılar.

Şimdi… Burası biraz karanlık. Çünkü ben ‘Sapıkların içindeyim’. Nazım’ın o deli gömleği gibi sarıyor insanı. Bu uyarlama, sırf şairin gözüyle değil, günümüz gerçekliğinin dehşetiyle yüzleşiyor. Herkesin ‘normal’ olmaya çalıştığı bir dünyada, kimin gerçekten sapkın olduğunu sorgulatan bir parça. Rahatsız edici mi? Evet. Ama bazen rahatsızlık da uyanıştır.

‘Das Schicksal einge(ste)hen’… Kaderi kabullenmek mi, yoksa gizlice ona direnirken içeriye mi girmek? Bu Almanca kelime oyunu, kelimelerin hem fısıltı hem çığlık olduğu bir şarkıyı doğurmuş. Kaderle randevusu olanların, bekleme salonunda geçirdiği o sıkışık anları anlatıyor. Hem giriyorsun hem içinden geçiyorsun. Farkı fark et…

Ve geldik sona. Ama bu son da bir başlangıç: ‘Mallarmé m’a alarmé!’ Fransız sembolist şair Mallarmé’nin adıyla yapılan bu kelime oyunu, ‘beni alarma geçirdi’ diye bağırıyor adeta. Şiirin, anlamın ve dilin patlama noktasına geldiği yerdeyiz. Kıvrak, ironik, biraz da çılgın. Mallarmé’nin mırıltısı bu sefer alarm ziline dönüşüyor.

Evet sevgili dinleyenler… Perdeler aralandı, kelimeler uçuştu. ‘Nümerik Esintiler’de bu gece, 10 rüya dinlediniz. Hepimiz biraz duvar ördük, biraz anlam aradık, biraz da alarm verdik. Ben Perde Cümledar’dım… Ses bitti, ama yankısı sizde kalsın. Esintide buluşmak üzere. İyi geceler…