Sloven Okulu: Üçlü Rüya’dan Medyatik Rejime

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

Sloven Okulu’nun hayali birliği—subay (Dolar), hizmetçi (Zupančič) ve baca temizleyicisi (Žižek) üçlüsü—bir zamanlar yaşayan bir felsefi rüyaydı; Hegel, Lacan ve dünyanın acil antagonizmaları arasında diyalektiği canlı tutacağı vaadindeydi. Ancak günümüzün medyatik akademik rejimi altında, üçlü parçalandı. Evrilmiş üniversite söylemi, şimdi algoritmik rutinler ve medya döngüleriyle boğulmuş durumda, canlı antagonizmayı kurumsal güvenlik lehine etkisizleştiriyor.

Dolar’ın Sırıtışı: Aufhebung ve Yadsıma

Genellikle “subay” olarak sunulan Mladen Dolar, sürece belirli bir tepeden bakış getiriyor. Cadell Last ile yaptığı röportajda Dolar, yarı şefkatli, yarı alaycı bir sırıtışla tekrar ediyor: “Slavoj, onu 1970’te tanıdığımdan beri, elli beş yıldır, sürekli aynı kitabı yazıyor.” Bu, eski bir arkadaşın laf sokmasından fazlası: entelektüel bir mesafe koyma, Žižek’in müdahalelerini “zaten bilinenler” müzesine hapsetme hamlesi; böylece teoriyi “Erken Marx”, “Geç Marx” ya da “Başka Marx” olarak bölüp parçalara ayırma işi rahatsız edilmeden devam edebilsin.

Bu hareketi eşlik eden sırıtış—nostaljiyle kıskançlık arasında sıkışıp kalmış—sadece kişisel değil. Bu, Žižek’in zamansız antagonizmasından akademik dönemleştirme ve nötralizasyonun güvenli ritüellerine bir kaymaya işaret ediyor. Dolar ve röportajcısı, Marx’ın biyografik “evrelerine” odaklanarak, yanıcı bugünü—Žižek’in Frankfurt’taki Analyseverbot konuşmasında skandallaştırdığı türden düşünce yasağını—görmezden geliyor.

Kaybedilen, On Birinci Tez’in aciliyetidir: “Filozoflar dünyayı yalnızca yorumladılar, oysa sorun onu değiştirmektir.” Ama Žižek bunu zaten tersine çevirmişti: bugün, dünyayı değiştirmenin tek yolu, analiz yasaklandığında onu yorumlamaya cesaret etmektir. Dolar’ın sırıtışı, böylece yaşayan bir antagonizmanın işareti haline gelir—kıskanç ama aynı zamanda savunmacı bir jest, yaşayan tekrarın skandalına karşı. Žižek’in “aynı kitabı” aslında süreğen bir Gerçek’le, dönemlere ayrılamayan, güvenle “erken” ya da “geç” evrelere atılamayan antagonizmayla mücadeledir.

Zupančič’in Hizmetçisi: İğdiş ve Sembolik Kastrasyon

Üçlünün “hizmetçisi” olan Alenka Zupančič, akademik sesi benimsiyor ama kendi bastırmaları olmadan değil. Çağdaş paranoya analizinde, “emaskülasyon” retoriğinin—kaybedilmiş güç, kudret ya da hazın—popülist sağda bulaşıcı bir hastalık gibi nasıl dolaştığını parlak bir şekilde gösteriyor. Yine de Zupančič, bu “emaskülasyon retoriği”nin çoğu zaman anaakım feminist “kırılgan erkeklik” eleştirileriyle körüklendiği ve Kadın’ın “biyolojik tanımı”na yönelik son saplantının, belirli aktivist söylemlerinin tetiklediği sembolik krize bir tepki olduğu rahatsız edici noktasını atlıyor.

O, sembolik kastrasyonun tıkanmasına odaklanıyor: kültürel düzeyde kaybı ve eksikliği sembolik kayda işleme reddi. Kendi yazdığı gibi, “krizin ‘kastrasyon’u çağrıştıran terimlerle çerçevelenmesi, işaretleyicisini dışarı itmek, onu erişilemez kılmak konusunda epey yol alıyor” (bkz. Substack makalesi). Fakat bu teşhis, keskin olmasına rağmen, akademik feminizmin eleştirdiği medya güdümlü sapmalarla (travmanın estetizasyonu, güçlendirme metalaşması, sembolik eksikten hipergerçek gösteriye kaçış) suç ortaklığını ele almıyor.

Zupančič’in analizinde bastırılan şey, “eleştirel teori”nin artık kendisinin de medyatik rejime katılması—psikanaliz ve özgürleşme dili bile gösteri, teselli ya da marka olarak paketleniyor. Cinsiyet-eleştirel geri tepme, sadece gerici bir hareket değil, Zupančič’in teşhis ettiği fakat tam olarak yüzleşemediği medya-feminist etkileşiminin yapısal bir etkisidir.

Žižek’in Baca Temizleyicisi: Canlı Tekrar

Bu iki akademik kapanışa karşı—Dolar’ın sırıtışı ve Zupančič’in bastırması—Žižek, isli, skandal çıkaran baca temizleyici olarak geri dönüyor: antagonizmayı yeniden açmaktan asla vazgeçemeyen kişi. O, “aynı kitabı yazmıyor,” her yeni tarihsel düğümde aynı gerçek sorun üzerinden geçiyor. Her ideolojik sistem bir Denkverbot—düşünce yasağı—dayattığında, Žižek kopuş jestini yineliyor: ısrar etmek, skandal yaratmak, Gerçek’i yeniden söyleme sürüklemek.

Bu, Dolar’ın iddia ettiği gibi bir “ilerleyememe” değil, antagonizmanın gerekliliğine sadakattir. IPA/FLŽ tutumu, Žižek’in canlı tekrarında akademik durgunluk değil, hem akademik solu hem de cinsiyet-eleştirel muhalifleri esir almış medyatik sendromlara teslim olmayı reddediş görüyor.

IPA/FLŽ: Yeni Cephe

Tam da bu reddediş—antagonizma skandalı—IPA/FLŽ’nin genelleştirmeye çalıştığı şeydir. Manifesto, yeni bir okul çağrısı değil, bir cephe çağrısıdır: psikanaliz ve eleştiriyi danışma odasından topluma taşıyan, hem teorinin sonsuz akademik uzatılmasına (Dolar’ın güvenli aufhebung’u) hem de travma ve güçlendirmenin medyatik gösterileştirilmesine (Zupančič’in bastırılmış eksikliği) karşı bir pratiktir.

IPA/FLŽ bir kopuşu temsil eder: “Aslan sadece bir kez sıçrar.” Terapi—ve teori—kısa, delici ve dönüştürücü olmalıdır. Bilinçdışının ekranlar ve markalar tarafından sömürgeleştirilmesine karşı, amaç sembolik eksik alanını yeniden tesis etmek, Gerçek’i estetize bastırmaya karşı savunmaktır.

Sonuç: Antagonizmaya Sadakat

Sloven Okulu’nun mirası, kapalı bir üçlüyü korumak değil, “her şeyin berbat olduğu yerde” başlamaya cesaret etmektir—suç ortaklığı sırıtışını, akademik ritüelin güvenini ve dijital performansın konforunu reddetmektir. Dolar’ın aufhebung’u, Zupančič’in bastırması, Žižek’in tekrarı: hepsi aynı paranın yüzleridir, fakat yalnızca Žižek’in antagonizmaya skandal dönüşü medyatik rejimden kaçar.

IPA/FLŽ müdahalesi nostaljik bir dönüş değil, ileriye doğru bir sıçrayıştır—bilinçdışının, antagonizmanın ve Gerçek’in hâlâ gösteri ve entelektüel mastürbasyon döngülerini bozabileceğinin bir onayıdır. Bugün gerçekten düşünmek, arzuya—ve siyasete—yeniden başlama imkânı veren eksikte ısrar etmektir.

IPA/FLŽ: Medyatik Sendromlarla Mücadele Strateji Raporu‘nu okuyun!