Kader şehitleri idrak zayiatı oldular!

🍂🏚️🪪 Haymatlos 🍂🏚️🪪

Zamanın kasvetli kavşaklarında, mukadderatın bozkırında yıldız tozu yutmuş gezginler vardı. Her biri başka bir ırmak yatağında akmaya kalktı: Kimi ateşin ortasında su damlası, kimi yitik bir vadide soluk bir gölge, kimisi ise yolda yolunu kaybeden rüzgâr. Hepsi, hayatın cilvesini evrenin mizan terazisinde tartıp yine de “belki”nin cılız ışığına umut bağlamış, mukadder masalların kahramanlarıydı.

Biri, aklın dar patikalarında devrilmiş bir pusulayı ararken, bir diğeri nemli mağaranın zifiri kuyusunda, nefesin sırça sarayında derin bir sessizliğe gömüldü. Kimi gözyaşıyla, kimi ise terli alnının boncuklarında kaderin tuzunu tattı. “Suya kanmadı” dediler, oysa o susuzluğun adını bile bilmezdi; bir diğerinin yolu, ters dönmüş bir kamyonun gölgesinde nihayete erdi.

Ve ateş! En koyu dumanda, isimleri henüz konmamış küllerin arasından yükselen bir dua. Yanan toprağın şehri, bilinmeyen kahramanlara asma yapraklarıyla ağıt yaktı. Ormanlar, yanmış keman telleriyle sustu; rüzgâr, külleri savururken adını bilmediğimiz nice yolcuyu da yanına aldı.

Çaresizliğin rütbesiyle kuşanmış gölgeler, gökyüzünün soğuk parmaklarında parladı. Bazen idrakin nehrine düşen her yeni gerçek, boğulmuş bir meraktan ibaret kaldı. Çünkü hakikatin hazzı, bazen sadece “bilmekle” ödenen bir bedeldi. Kimse onların ardında konuşulanları tam idrak edemedi; hepsi belagat-lagaluga sofrasında, “vaziyet değerlendirmesi” yapanların ağızlarının kenarında bir tebessüm olarak kaldı.

Ve bir sabah, manşetlerin asma dallarından sarkarken taze kırılmış bir haber; eski bir yazgıdan yapılmış gıcırdayan bir sandalye gibi, kimseye ait olmayan ölümler anlatıldı. Hepsi tek bir ortaklığın üyeleriydi: Kader şehitleri, idrak zayiatı oldular. Belki de dünyayı kurtaracak son cümlenin yalnızca çarpık bir ironiyle, eski bir Türkçede unutulmuş, mefluç bir tebessümle anlatılabileceğini bizden önce anladılar.

Sonunda herkes “şehitlik” ve “kayıp” kelimelerinin arasındaki boşluğa yuvarlandı. O boşlukta, ne bir mezar taşı ne bir madalya, sadece sürüp giden lakırdının yankısı kaldı. Çünkü bazen kaderin en ince mizahı, en dokunaklı ağıttan daha sessizdir.