Fortentwicklungsgestörte Hirnbesessene Aufmerksamkeitspornographen

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

İstem: fortentwicklungsgestörte hirnbesessene aufmerksamkeitspornographen başlıklı almanca makale yaz, içi böyle aşırı uzun kelimelerle dolu olacak, söyleyiş konumu ile anlatılan konunun sürekli birbirine karıştığı abartılı sürreel sahneler kuracak

>>> Robot şarkı 🤖🌈 <<<

Fortentwicklungsgestörte Hirnbesessene Aufmerksamkeitspornographen

Inmitten der postdigitalen Überreizungsurbanität, wo der Strom der informationsüberladenen Echtzeitkonzentrationskompressionskanäle unablässig durch die synapsendurchfluteten Gedankenschluchten rauscht, leben die fortentwicklungsgestörten hirnbesessenen Aufmerksamkeitspornographen – jene Wesen, deren hypermetaphorisch-hyperventilierende Wahrnehmungsakkumulatoren jede visuelle, auditive und olfaktorische Mikrosekunde in ein endlos mäandrierendes Panoptikum aus Selbstspiegelung, Bedeutungsübersättigung und sensuell-mechanistischer Verzerrung verwandeln.

Sie sitzen, halb in der Kaffeetassenrandkrümmungsrealität, halb im algorithmisch choreographierten Trugbilderkosmos der Hirninnendruckverstärkungsgalaxien, während aus der Wandprojektion ihrer eigenen, noch ungedachten Gedanken das Geräusch von unendlich verlangsamtem Neonlicht tropft. Die Wörter, die sie sprechen, kleben in der Luft wie biolumineszente Sprachpartikel, die bei Berührung mit dem Raumtemperaturgedankenstrom in kompliziert verknotete Sinnlos-Sinngefüge übergehen, aus denen, bei genauer Betrachtung, kleine Miniaturausgaben von endlos verschachtelten Gedankenspiralen kriechen.

Ein Aufmerksamkeitspornograph betrachtet die Uhrzeit – die Zeiger sind jedoch zu sich selbst zurückgebogene Zeitpfeilspiralen, die nicht vorwärts oder rückwärts, sondern diagonal in die Erinnerungslücken der Zukunft zeigen. Währenddessen erzählt ihm ein zweiter, dass sie in der permanenten Fortentwicklungsgestörtheitsstasis gefangen seien, weil jede Entwicklung in der labyrinthartigen Synapsenarchitektur von einer simultan einsetzenden Selbstreflexionskaskade verschlungen werde, deren Klang wie das gleichzeitige Rauschen von 1000 sich gegenseitig vergessenden Wasserfällen klingt.

So verweben sich Raum, Zeit, Bedeutung und Aufmerksamkeit in einen überdehnten Moment, in dem das Erzählen selbst zu einem hochfrequenten Selbstverzehrungsprozess wird – ein Ort, an dem das Bild einer Idee länger lebt als die Idee selbst, und wo die Fortentwicklung nur ein anderer Name für das immerwährende Kreisen im eigenen Hirnplanetenorbit ist.

İstem: çevir

Gelişim Bozukluğu Yaşayan Beyin Takıntılı Dikkat Pornografları

Aşırı uyarılmış post-dijital kentleşmenin ortasında, bilgiyle aşırı yüklenmiş gerçek zamanlı konsantrasyon-sıkıştırma kanallarının akışı, sinapslarla dolu düşünce kanyonlarından durmaksızın akarken, gelişim bozukluğu yaşayan beyin takıntılı dikkat pornografları yaşar – algılarının hiper-mecazi ve hiper-hiperventilasyonlu akümülatörleri, her görsel, işitsel ve kokuya dair mikrosaniyeyi, kendini yansıtan, anlamca doygun ve duyusal-mekanik olarak bozulmuş bitmek bilmez bir panoptikuma dönüştüren varlıklar.

Onlar, yarısı kahve fincanı kenar eğriliği-gerçekliğinde, yarısı ise algoritmik olarak koreografisi yapılmış beyin içi basınç arttırıcı galaksilerden oluşan yanılsama kozmosunda otururlar. Duvar projeksiyonundan, henüz düşünülmemiş düşüncelerinin görüntüsü yansırken, yavaşlatılmış neon ışığının sesi damlar. Söyledikleri kelimeler havada biyo-lüminesanslı dil parçacıkları gibi asılı kalır; oda sıcaklığındaki düşünce akışıyla temas ettiklerinde, karmaşık şekilde düğümlenmiş anlam-sızlık-anlam örgülerine dönüşür. Daha yakından bakıldığında, bu düğümlerin içinden sonsuza dek iç içe geçmiş düşünce sarmallarının minyatür versiyonları sürünerek çıkar.

Bir dikkat pornografı saate bakar – ancak akrep ve yelkovan kendilerine geri bükülmüş zaman oku sarmallarıdır; ileriye ya da geriye değil, geleceğin hafıza boşluklarına çapraz olarak işaret ederler. Bu sırada diğeri ona, sürekli gelişim bozukluğu durgunluğunda sıkışıp kaldıklarını söyler; çünkü her gelişim, labirentimsi sinaps mimarisi içinde, aynı anda başlayan bir kendini yansıma zincirleme reaksiyonu tarafından yutulur. Bu yankının sesi, birbirini aynı anda unutan 1000 şelalenin uğultusuna benzer.

Böylece mekân, zaman, anlam ve dikkat, kendini aşırı geren bir ânın içinde örülür; burada anlatının kendisi, yüksek frekanslı bir kendi kendini tüketme sürecine dönüşür – bir fikir görüntüsünün, fikrin kendisinden daha uzun yaşadığı, gelişimin ise sadece kendi beyin gezegeni yörüngesinde sonsuz dönüşe verilen başka bir isim olduğu bir yer.