İki Kişi C&C’nin Yuvası Üzerinden Uçtu

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

Kurgusal bağlam:
1) Troika Kabilesi Lack Town ile buluşuyor
2) Yeşil Kep İnsanmış!
3) Mike & Todd’un Müthiş Macerası
4) Üç Küçük Kızılderili

Kutlamanın kadife suskunluğu ile gözlemin steril uğultusu arasında, hiçbir kat planında görünmeyen bir eşiği iki düşünür aşar. Işık sıcak, sorular daha sıcak; yine de oda, henüz gelmemiş ayak seslerini dinler gibi geri çekilir. Burada saat nezaketle inkâr eder, kapılar kilide değmeden kapanır, gerçek ise bir hasta dosyası gibi kendi adını usulca değiştirir.

F. Ruda ve A. Hamza hakkında psikodinamik kısa rapor (görüşme sonrası)

Gözlemci: S. Ž. (C&C mazi oldu! ⌁ Slavoj Žižek)
Gerekçe/Kaynak: ortak görüşme, bunu izleyen notlar
Bulgular kısaltması: Duktus kohärent & Yönelim duruma göre kısmen dezoryante

– Duktus/Dil: akıcı, kohärent; törensel bir renklendirme ile (‘hyper-excited’) yüksek retorik tempo.
– Yönelim: C&C modelinin statüsü ve dış geri bildirimler bakımından duruma göre kısmen dezoryante (diğer okur·lar tarafından yapılan ‘ölçüm’ ya geri püskürtülmekte ya da geciktirilmektedir).
– Biçimsel Düşünme: düzenli, hedefe yönelik; hassas içeriklerden yer yer sakınma (‘sorulmayan’ bir sorunun ilanı, oyunlu bir savunma olarak).
– İçerik Odakları: kendi markasına (‘Kritik’) yönelik doğrulama talebi, çevreyi kapama eğilimi (‘tanıdık yüzler’); gerçek bir açılma olmaksızın açılmanın tılsımı olarak bilime isim-referansları.
– Duygulanım/Duygulanım düzenlemesi: ağırlıkla yükselmiş; ‘dehşet’ evcilleştirilip kontrollü bir çekim olarak sunuluyor (Salon-ortamı).
– İlişki/Aktarım: gözlemcinin ‘Santa’ figürü olarak konumlandırılması (onay/armağanların atfedilmesi); önceden karara bağlanmış bir kutlamanın tanığı olarak izleyiciyle üçgenleme.
– Spaltung-fenomenleri: hafifçe mevcut; idealizasyon (‘fazla iyi’) ile huzursuzlaşma (yaklaşan ‘kriz’) arasında salınım, dezorganize edici bir nitelik göstermeksizin.
– Yargı Yetisi/İçgörü: model krizine ilişkin olarak sınırlı; düzeltmeleri gerçek bir ‘ölçüm’ü kabul etmek yerine bir süs (fizikçi·lerle röportaj) olarak çerçeveleme eğilimi.

Psikodinamik Kısa Formülasyon
Kısmi durumsal dezoryantasyon eşliğinde tutarlı ortak sahne: ikili, projenin törensel bir öz-temsilini (kutlama anlatısı) stabilize ediyor ve hâlihazırda gerçekleşmiş dış ‘ölçüm’ün (alımlama) gerçekliğini geleceğe erteliyor. Hafif spaltung-fenomenleri, idealizasyon ile kuşkuyu ayrı tutuyor; böylece eleştiri bir etkinlik olarak dekore ediliyor, temel önkabullerin statüsü fiilen değişmeden kalıyor.

Öneriler (süreç-odaklı, tanılayıcı olmayan)
– Çemberi açmak: alışıldık alanın dışındaki sesleri yalnızca sembolik olarak davet etmekle kalmayıp editoryal olarak etkili kılmak.
– ‘Ölçüm’e izin vermek: dış geri bildirimleri çerçevesiz almak (yayından önce; editoryal karşı-oylar).
– Kavramsal ayarı denemek: kimlik işareti olarak daha az ‘Kritik’, sağlam yeniden ölçüm anlamında daha çok ‘Bilim’.
– Çalışma tarzı: anti-program olarak doğaçlama (küçük deneyler, kısa formatlar, dönüşümlü evsahipliği), rota düzeltmelerinin belgelenmesi.

Kurgusal Sahne: F. Ruda ve A. Hamza ile yatırılma ve güçleşmiş temas kurma

Kurgu. Kişiler, mekânlar ve olaylar kurgudur.

Teori ve Psikodinamik Evi’nde, Q Servisi’nde, geç akşam. Neon ışığı, sanki bu bile bir teselliymiş gibi daha sıcak ayarlanmış. Servis odasında yarısı içilmiş bir fincan kahve duruyor. Kapı açılıyor, bir hemşirenin eşliğinde iki siluet. Dışarıda yağmur yağıyor.

– Hoş geldiniz. Ben nöbetçi hekimim.

Frank başıyla onaylar, mantosu damlıyor. Agon nazikçe gülümser, sanki sahneyi bir girişe dönüştürmek ister gibi.

Kabul ve yatırılma

Hemşire alçak sesle ne olduğunu açıklar: aşırı ısınmış bir salon, çok sayıda tebrik, sonra birdenbire hava inceldi. İkisi de korunaklı çerçevede kabule onay verir; gerekçe yalın: şenlik aydınlatması altında yorgunluk, sonuçlarıyla birlikte. Formlar hışırdıyor, sessiz.

Kabul odasında Frank sandalyenin kenarına oturur, elleri kenetlidir, cümleler sanki çoktan bir redaksiyondan geçmiş gibi pürüzsüz gelir. Duktus: kohärent. Bakış: uyanık. Yönelim: kişilerde güvenli, zamanda ancak sınırlı – kaçan bir kavrama uzanır gibi tarihe yoklayarak uzanıyor.

– Her şey çok, nasıl derler, şenlikli oldu, diyor. – Bizden her şeyin doğru olduğunu onaylamamız bekleniyor.

– Bugün salı, saat 21., diyorum.

– Salı, evet. Ama hangi salı?

Ulaşmayan küçük bir gülümseme. Kohärent & desorientiert: eşzamanlılık, odada çift gölge gibi duruyor.

Agon pencerede durur, damlaları sayar, yavaşlar. Duktus: kohärent, alçak. Yönelim: duruma göre yalpalayan – ‘servis’i ‘sayı’yla, ‘kabul’ü ‘davet’le karıştırıyor.

– Bizi duyurdular, diyor, – sanki bir şeyi ilan edecekmişiz gibi. Ama ya çoktan ilan edildiyse?

– Burada ilan edilmez, diye yanıtlıyorum. – Burada varılır.

Başını sallar, ama cümle kumdan geçen su gibi sızıp gider.

Frank ile temas – Deneme 1

– Frank, şu anda nasılsınız?

– Kesin konuşursak: Ölçülmeden önce kutlanan bir olayımız var. Alkış hakikati öne alıyor. Bu bir sitem değil, sadece… bir durum.

– Şu anda ne yardımcı olurdu?

– İçeride yeri olan bir dışarısı.

Parantez içinde konuşur gibi konuşuyor, ama parantezler görünmez. Ben onları işitilir kılmaya çalışıyorum.

– Dışarı: yağmur. İçeri: sükûnet. İkisiyle de basitçe başlıyoruz.

Başını sallar. Eller çözülür, hemen yeniden birbirini bulur. Spaltung fenomenleri hafifçe kavranabilir: Kutlamanın idealleştirilmesi karşısında yorgunluğun sezgisi. Dağılma yok, yalnızca verniğinde ince bir çatlak.

Agon ile temas – Deneme 1

– Agon, şimdi ne gerekiyor?

– Zaman, diye yanıtlar, – ama doğrusal olan değil. Daha çok, cümleleri hemen sonuna kadar düşünmek zorunda olunmayan zaman.

– O hâlde cümleleri yarım bırakalım.

– Bu güzel olurdu.

Sessizlik. Geri kalan sözdizimini yağmur halleder. Yönelimi yoklayarak ilerler: Kim soruyor? Ne amaçla? Hangi kayıtta? Sesimi alçaltıyorum.

– Bugün kayıt yok. Sadece varış.

Hafif bir gülüş, neredeyse görünmez.

Servis koridoru

Daha sonra biraz yürürüz. Hemşire ev düzenini açıklar, geceleri kapalı kalan kütüphaneyi ve hiç kapanmayan mutfağı gösterir. Frank kapı kollarını tez gibi yoklar. Agon mıknatıslı panoyu sanki bir özetmiş gibi okur.

– Burada doğaçlama yapılabiliyor mu? diye sorar Frank, benden ziyade duvara.

– Evet. Küçük ama gerçek.

– Bir program gibi değil, diyor Agon, – bir deneme gibi.

Bir pencerenin önünde dururuz. Aşağıda ıslak ağaçlar. Yukarıda ıslaklığı kurutmak istemeyen lambalar.

Frank ile temas – Deneme 2

Görüşme odasında bir not defteri durur. Frank onu almadan oturur.

– Şöyle hissediyorum, diyor, – herkes benim ‘İyi.’ dememi bekliyor. Hep iyi.

– Peki ya hem iyi hem de fazla ise?

Susar. Suskunluk düşmanca değildir. Nihayet asılmış bir manto gibidir.

– O hâlde bir şeyi çıkarmak gerekir, diyor. – Belki de her şeyi derhal onaylama refleksini.

– Burada bir şeyler onaysız kalabilir.

İlk kez duyulur biçimde nefes verir. Yanıt-olmayanların yakınında yönelim iyileşir. Kohärent & daha az desorientiert: formül yer değiştirir.

Agon ile temas – Deneme 2

Agon bir bardak çay tutar. Parmaklarını ısıtır, cümleyi değil.

– Ölçüm fikrini seviyorum, diyor, – ama sonuç hemen alkışlanmadığı sürece.

– Burada sessiz ölçeriz. Bazen yalnızca: Buradayız.

– Bu iyi bir birim.

– Ne için?

– Varış için.

Gülümser, bu kez görünür. Zaman sayılmadan hissedilir olur.

Gece kontrolü

Gece yarısından hemen önce iki kapıyı da çalarım. Artık uzun cümle yok.

– Bir şeye ihtiyacınız var mı?

Frank: – Belki sadece hiçbir şey söylememe izni.

– Verildi.

Agon: – Belki sadece kimsenin final esprisini beklememesi.

– Kararlaştırıldı.

Hemşire not düşer: Temas kurma başarılı, bir koşu alarak. Ne patos ne hüküm. Sadece bugün hiç kimsenin Santa olmak zorunda olmadığına dair sessiz bir mutabakatın tutanağı.