Türk/Kürt Karı Forsunu Din Yapan CHP/DEM’in İma Sporu Çürük Teyit Organıdır

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

İktidar ile muhalefet aynı kıstaslara tabi değildir. Bu cümle, bütün tartışmanın kilididir. İktidar ima sporuyla yetkilenir; çünkü iktidarın imasının arkasında aygıt vardır. Valilik izin verir, valilik yasaklar, polis yolu kapatır, savcılık inceleme başlatır, mahkeme tutuklar, Meclis komisyon kurar, medya çerçeve verir, protokol alan dağıtır. İktidar “uygun görüldü”, “kamu düzeni”, “güvenlik”, “süreç”, “aile”, “barış”, “milli hassasiyet” dediği anda söz eksik kalsa bile aygıt fazlasını tamamlar. İktidarın ima sporu işlem üretir.

Muhalefet aynı lükse sahip değildir. Muhalefet ima sporuna özenince işlem üretmez; tribün, lagaluga, hava, poz, görüntü, çocukluk üretir. Muhalefetin tek orantılı karşılığı teyit organı kurmaktır. Teyit organı, imayı karara, jesti kayda, sahneyi prosedüre, sloganı belgeye, bedeni işlem zincirine çevirir. Teyit organı, iktidarın eksik bıraktığı cümlenin hangi polis hattı, hangi yasak kararı, hangi komisyon metni, hangi cezaevi işlemi, hangi aile sahnesi, hangi kadın aurası, hangi medya dolaşımı ve hangi örgütsel çıkarla tamamlandığını gösterir. Muhalefet bunu yapmadığı anda iktidarın imasına karşı kendi küçük imasını çıkarır. İşte karı forsu bu küçük imanın en çürük organıdır.

Karı forsu her zaman ve yüzde yüz çürüktür. Çünkü karı forsu, teyit organı adı altında kadınlık, eşlik, annelik, aile, sevgi, acı, barış, fedakârlık, gençlik bakışı veya öğretmen onayı gibi denetlenemez işaretleri çalıştırır. Karı forsu belge üretmez; dokunulmazlık üretir. Kayıt açmaz; aura açar. Soruya dayanmaz; soruyu ayıplar. Usul kurmaz; sadakat ister. Tutanak tutmaz; sahne kurar. İddianın doğrulanmasını sağlamaz; iddiaya kutsal refakat verir. Bu yüzden karı forsu çürük bir teyit organı değildir yalnızca; teyit organı denilen şeyin yerine geçirilmiş çürümenin kendisidir.

CHP ve DEM bu çürümenin iki ayrı rengi gibi görünür. CHP Türk karısı forsunu aile, eş, anne, sofra, çocuk, adalet ve millet vicdanı üzerinden din yapar. DEM Kürt karısı forsunu kadın, ana, Barış Annesi, Öcalan çağrısı, demokratik toplum, Rönesans ve barış üzerinden din yapar. Biri Türk aile terbiyesiyle, öteki Kürt kadın özgürlükçülüğüyle konuşur. Biri İmralı görüntüsünden geri durur, öteki hükümete “adım at” diye naz yapar. Biri “aileye el uzatılmaz” der, öteki “barışı kadınlar büyütecek” der. Yüzeyde iki ayrı dil, iki ayrı tarih, iki ayrı kitle, iki ayrı acı vardır. Altta aynı forslu organ çalışır: kadın/eş/anne figürü, erkek merkezli siyasal hattın kutsal zırhı yapılır.

İktidarın İma Lüksü, Muhalefetin Teyit Yükü

1 Mayıs 2026 İstanbul sahnesi bu asimetriyi bütün çıplaklığıyla gösterdi. İstanbul Valiliği Kadıköy ve Kartal’a izin verdi; Beyoğlu, Şişli, Fatih ve Beşiktaş’ta açık alan toplantısı, yürüyüş ve basın açıklaması gibi etkinlikleri yasakladı. Kadıköy izinli süreç alanı, Kartal izinli temiz sahne, Taksim/Mecidiyeköy yasaklı tutulma hattı olarak ayrıldı. Kadıköy’de DİSK, KESK, TMMOB ve TTB ortak bildirgesinde emek, adalet, barış, demokrasi, laiklik ve Kürt sorununun demokratik çözümü aynı pakette toplandı (🔗). Taksim’e yürümek isteyenler Mecidiyeköy hattında polis engeliyle karşılaştı; ÇHD İstanbul Şubesi 576 gözaltı açıkladı (🔗). TKP ise Kartal’da “sosyalizm ve cumhuriyet” vurgulu ayrı bir 1 Mayıs sahnesi kurdu (🔗).

Bu üç sahne devletin ima mimarisidir. İzinli Kadıköy, izinli Kartal, yasaklı Taksim aynı anda kuruldu. İktidar, muhalefetin hangi bedeni nerede tanınacak, hangi bedeni nerede sahneye dizilecek, hangi bedeni nerede tutulacak sorusuna cevabı mekânla verdi. Bu cevap çok konuşmaya ihtiyaç duymadı. Alanlar, barikatlar, izinler, yasaklar ve gözaltılar konuştu.

Muhalefetin görevi bu sahne dağıtımını teyit organına çevirmekti. Kadıköy izninin hangi siyasal tanınma ekonomisini kurduğunu, Kartal izninin hangi temiz muhalefet sahnesini mümkün kıldığını, Taksim yasağının hangi tutulma performansını önceden programladığını, gözaltı sayısının hangi prosedür zincirine bağlandığını, basının nerede tutulduğunu, hangi kortejin hangi alana neden aktığını, hangi partinin hangi süreç imasına hangi dozda katıldığını kayıt altına almak gerekiyordu. Bunun yerine süreççi, omuzcu ve uçurumcu gövdeler kendi forslu imalarını üretti. Kadıköy tanınmayı, Taksim tutulmayı, Kartal onaylanmayı siyaset sandı.

Yersiz Şeyler’deki 1 Mayıs 2026 okuması bu üç sahneyi tam bu beden farkı üzerinden kurar: Kadıköy’de süreççi kekoluk, Kartal’da uçurumcu müsamere, Taksim’de omuzcu eşelenme. Yazı sloganların değil bedenlerin konuştuğunu söyler; izinli alanda simge taşıyan beden, sahne cetveline dizilen beden, barikata sürtünüp gözaltı aracına taşınırken slogan atan beden aynı infantil devrenin parçalarıdır (🔗). Bu infantil devre, karı forsu üzerinden daha geniş bir düzene bağlanır: siyaset teyit organı kurmak yerine bakış organına oynar.

Türk Karısı Forsu: CHP’nin Aileyi Dosyanın Yerine Koyması

CHP’nin Türk karısı forsu aileyle başlar. Aile burada özel hayat birimi olarak kalmaz; dosyanın, yargının, tutukluluğun, iddianamenin ve usulün yerine geçen kutsal organ yapılır. Aile acısı siyasal hakikatin taşıyıcısı haline gelir. Eşin sözü, annenin bekleyişi, çocuğun yokluğu, sofradaki eksik tabak, boş sandalye, aileye dokunulmazlık ahlakı, tutukluluk dosyasının yerine sahneye çıkar.

Aile Dayanışma Ağı bu forsun en açık sahnesidir. Saraçhane’deki ilk buluşmada Dilek Kaya İmamoğlu, operasyonların “anneye, babaya, kardeşe kadar” uzandığını söyledi; “aileye el uzatılmaz diye büyüdük” ve “aile bizim en kutsal değerimizdir” cümlelerini kurdu (🔗). Bu cümle Türk karısı forsunun duasıdır. Aile kutsaldır; aileye el uzatmak ahlaki sınır ihlalidir; aileye dokunan dava zaten siyasidir; aile acısı dosyanın hakikatini taşır.

Bu düzenekte yargı dosyası aile sahnesine çevrilir. Tutukluluğun gerekçesi, delil standardı, iddianamenin yapısı, mahkeme kararının mantığı, cezaevi uygulamasının mevzuatı, savunma hakkının sınırı, duruşma tutanağı, emsal karar karşılaştırması geriye çekilir. Aile sahnesi öne gelir. Anne, baba, eş, çocuk ve kardeş, hukuki mekanizmanın ölçü birimi gibi davranır. Bu tam anlamıyla çürük teyit organıdır; çünkü aile acısı dosyanın yerini alır.

Dilek Kaya İmamoğlu’nun Aile Dayanışma Ağı konuşmasının Ekrem İmamoğlu’nun sitesinde yayımlanan metninde aynı sahne daha duyusal hale gelir: bir annenin, babanın, eşin, kardeşin, evladın yerinin doldurulamayacağı söylenir; aile özlemi adalet özlemiyle birleştirilir (🔗). Böylece özel aile kaybı, kamu vicdanının temsiline yükselir. CHP’nin zinciri tamamlanır: tutuklu erkek siyasetçi, eşi ve ailesi üzerinden adaletin, demokrasi talebinin ve millet vicdanının sembolüne çevrilir.

Tuba Torun Erdoğdu örneği bu zinciri daha sert ve daha çıplak biçimde gösterir. Tuba Torun, İBB Davası’nda tutuklu yargılanan Aykut Erdoğdu’nun hem eşi hem avukatı olarak konuştu; “benim kocam 33 yıl bu devlete hizmet etmiş” dedi ve Erdoğdu’nun salınmamasını “savaş ilanı” diye niteledi. Bu sözler üzerine Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı inceleme başlattı (🔗).

Eşlik ile avukatlık burada aynı bedende üst üste biner. Avukatlık dosya ister; eşlik sadakat ister. Avukatlık delil, usul, karar, itiraz, tutanak ve hukuki ölçü ister; eşlik sevgi, yakınlık, sadakat, aile onuru ve kocaya kefalet üretir. Bu iki sıfat ayrılmadan sahneye çıktığında hukuk dili aile forsu tarafından yutulur. “Kocam 33 yıl bu devlete hizmet etmiş” cümlesi bir hukuki delil cümlesi değildir; devlet hizmeti, aile sadakati, mağdur erkek siyasetçi ve eşlik onuru aynı imada toplanır. Türk karısı forsu, avukat cübbesi giydiğinde bile teyit organı olmaz; dosyayı koca-devlet-aile sadakatine çevirir.

“Seni seviyorum” notu da aynı forsun küçük ikonu olarak çalışır. Cezaevi araması, notun bulunması, yırtılması veya yasaklanması iddiası hak ihlali bakımından kayıt zincirine bağlanması gereken bir belirtidir. Hangi aramada bulundu, kim aldı, hangi tutanak tutuldu, hangi mevzuata dayandırıldı, benzer tutuklulara aynı işlem yapıldı mı, avukat görüşü ve sevk prosedürüyle ilişkisi neydi gibi sorularla işleme çevrilmesi gerekir. Fakat Türk karısı forsu bu küçük belirtiyi aile sevgisinin kutsal objesine çevirir. Not artık cezaevi keyfiliğinin kayıtlı kanıtı gibi değil, eş sevgisinin aşağılanmış ikonu gibi dolaşır. Teyit organı yine çürür.

CHP’nin Türk karısı forsu, aileye dokunulmazlık ahlakını yargı teyidinin yerine koyar. Aile figürü kutsallaştıkça dosya sorusu geri çekilir. “Hangi delil, hangi karar, hangi usul, hangi tutanak?” sorusu “aileye nasıl dokunursun?” sorusuna dönüşür. Türk karısı forsu tam burada din olur: dosya yerine aile, hukuk yerine vicdan, tutanak yerine sofra, delil yerine eş sadakati geçer.

Kürt Karısı Forsu: DEM’in Kadını Süreç Tutanağının Yerine Koyması

DEM’in Kürt karısı forsu aile merkezli Türk forstan farklı görünür. DEM’de kadın, eş ve aileden çok ana, Barış Annesi, kadın özgürlüğü, demokratik toplum, Öcalan çağrısı ve süreç diliyle kurulur. CHP’de eş kocanın adalet zırhı olur; DEM’de kadın Öcalan merkezli sürecin barış zırhı olur. Görüntü değişir, organ aynı kalır.

DEM Parti Kadın Meclisi 8 Mart açıklamasında kadınların “barış çağrısının bekleyeni değil, öznesi ve büyüteni” olacağını söyledi (🔗). Halide Türkoğlu, Öcalan’ın “Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı”nın kadınlar açısından hayati önemde olduğunu, barış mücadelesini büyütmeyi temel görev gördüklerini ve kadın örgütlenmesini bu sorumlulukla genişleteceklerini söyledi (🔗). Başka bir açıklamada DEM Kadın Meclisi, “Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı”nın verdiği sorumlulukla örgütlülüğü büyüteceğini duyurdu (🔗).

Bu dilde kadın süreç tutanağının yerine geçer. Kadınların alana çıkması, kadın örgütlerinin toplantı yapması, kadınların barışı büyüteceğini söylemesi, gerçek süreç organı gibi sunulur. Fakat gerçek süreç organı bambaşka bir düzendir. Görüşme tutanaklarına erişim, karar yetkisi, veto yetkisi, ihlal izleme, yasal taslakların açık metni, devlet-DEM-İmralı-Meclis hattının yetki haritası, güvence ve yaptırım mekanizması gerekir. Kürt karısı forsu bunların yerine kadın aurasını koyar.

Barış Anneleri sahnesi bu forsun en yoğun halidir. DEM Parti grup toplantısında konuşan Barış Annesi Tenzile Baydar, asker annelerine seslenerek “Bu süreci omuz omuza yürütelim” dedi (🔗). Aynı konuşma hattında “gerilla annesi annedir, asker annesi annedir, polis annesi annedir” formülüyle annelik taraflar üstü barış yetkisi gibi kuruldu; “el ele omuz omuza bu süreci yürütelim” çağrısı aktarıldı (🔗). Bianet’te Barış Anneleri’nin asker ve polis annelerine “ne siz ağlayın ne de biz” diye seslendiği aktarıldı (🔗).

Anne acısı burada süreç yetkisi gibi çalışır. Acı gerçek olabilir, tarih gerçek olabilir, kayıp gerçek olabilir, ağıt gerçek olabilir. Karı forsu açısından bu gerçekliklerin hepsi süreç teyidinin yerine geçirilir. Anne olmak, görüşme tutanağına erişim sağlamaz. Acı çekmiş olmak, yasa taslağı yazmaz. Beyaz tülbent, ihlal izleme mekanizması kurmaz. “Anneler süreci yürütsün” cümlesi, süreç protokolünün yerine ana aurasını koyar. Kürt karısı forsu tam burada din olur: kadın kutsallaşır, süreç kaydı kaybolur.

Öcalan’ın 8 Mart mesajları bu kutsallaştırmayı daha yüksek bir düzeye taşır. 2026 8 Mart mesajında kadın özgürlüğünü “birinci sıraya” aldığını, kadın devrimi meselesini bütün meselelerin ötesine koyduğunu söyleyen bir çerçeve aktarıldı (🔗). 2025 8 Mart mesajında ise “kadın sorunu Kürt sorunundan daha derin” çerçevesiyle kadınlığın tarihsel ve kozmik bir düzeye taşındığı yazıldı (🔗). Bu dilde kadın politik fail gibi yükselir; aynı anda sürecin kutsal taşıyıcısına dönüşür.

Kürt karısı forsu, kadını süreç denetçisi yapmaz; süreç aurası yapar. Kadın, karar hakkı, kayıt hakkı, veto hakkı, tutanak hakkı, bütçe hakkı, ihlal raporu hakkı, yaptırım hakkı kazandığı için değil; barışın tarihsel taşıyıcısı gibi sunulduğu için sahneye çıkar. Bu yüzden Kürt karısı forsu da yüzde yüz çürüktür. Türk karısı dosyayı aileye yedirir; Kürt karısı süreci kadına yedirir.

Türk-Kürt Farkı Neden Fark Gibi Görünür?

CHP ile DEM’in farkı dil düzeyinde güçlü görünür. CHP “aile”, “adalet”, “kamu vicdanı”, “hukuk”, “millet”, “eş”, “çocuk” der. DEM “kadın”, “barış”, “demokratik toplum”, “Öcalan çağrısı”, “Barış Anneleri”, “Jin Jiyan Azadî” der. CHP’nin sahnesi Saraçhane, Silivri, Aile Dayanışma Ağı ve tutuklu yakınlarıyla kurulur. DEM’in sahnesi 8 Mart, kadın meclisleri, Barış Anneleri, İmralı heyeti ve süreç açıklamalarıyla kurulur. CHP Türk seçmene, DEM Kürt seçmene konuşur. CHP daha aileci görünür; DEM daha kadın özgürlükçü görünür.

Fark tam burada sahte bir yüzey üretir. CHP’de kadın, tutuklu erkek siyasetçinin aile-vicdan zırhıdır. DEM’de kadın, erkek liderin barış-süreç zırhıdır. CHP’de kadın, koca-devlet-aile sadakatini taşır. DEM’de kadın, Öcalan-süreç-barış sadakatini taşır. CHP’de aile kutsaldır; DEM’de barış kadını kutsaldır. CHP’de eşin sadakati dosyanın yerine geçer; DEM’de ananın acısı sürecin yerine geçer. İkisinde de kadın/eş/anne figürü kendi adına bağımsız teyit organı olarak çalışmaz; erkek merkezli siyasal hattın kutsal zırhına dönüşür.

Bu yüzden Türk/Kürt farkı karı forsu düzeyinde dağılır. CHP Türk karısını aile-adalet dini yapar. DEM Kürt karısını barış-süreç dini yapar. İki dinin ritüeli farklıdır; işlevi aynıdır. Soruya kapalı kutsal alan açmak, kayıt yerine aura koymak, denetim yerine vicdan kurmak, organ yerine figür üretmek.

CHP’nin İmralı Nazı ile DEM’in Hükümet Nazı

CHP ile DEM’in süreç serzenişleri de bu özdeşliği açığa çıkarır. CHP, TBMM’deki Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu’nun İmralı ziyareti oylamasında heyete temsilci vermeyeceğini açıkladı; AK Parti, MHP ve DEM Parti’nin desteğiyle İmralı’ya heyet gönderme kararı alındı (🔗). Özgür Özel bu pozisyonu “vagon gibi Tayyip Bey’in peşinden gitmeyiz” diyerek savundu (🔗). Ekrem İmamoğlu’nun açıklamasında da sürecin “milletin büyük kısmının onayını almayan biçim ve yöntemlerle” sürdürülmesine katkı vermeyi uygun bulmadıkları aktarıldı (🔗).

Bu pozisyon süreç karşıtlığı değildir; Türk kamuoyuna temizlik imasıdır. CHP İmralı görüntüsünden geri durur, fakat Meclis zemini, komisyon dili, demokratikleşme sözü ve Kürt sorununun çözümü imasından çıkmaz. CHP’nin serzenişi “süreç olmasın” değildir; “süreç bizi Erdoğan’ın vagonu gibi göstermesin” serzenişidir. Bu, Türk karısı forsunun siyasal biçimidir: kirli görünen temas aile-vicdan sahnesinden uzak tutulur; süreç daha temiz, daha meşru, daha Türk kamuoyuna uygun bir paketle korunur.

DEM’in serzenişi karşı taraftan aynı işlemi yapar. DEM Parti Grup Başkanvekili Gülistan Kılıç Koçyiğit, “iktidar elini çabuk tutmalıdır” diyerek barış yasalarının hızlı biçimde Meclis’e getirilmesi gerektiğini söyledi (🔗). Başka açıklamalarda sürecin ilerlemesi için silah bırakma, siyasal ve sosyal hayata katılım ve yasal düzenleme başlıklarının Meclis’e taşınması gerektiği söylendi (🔗). Bu serzeniş de kopuş değildir; hükümete nazdır. DEM iktidara yüklenir; yüklenmenin içeriği sürecin hızlandırılmasıdır. “Adım at”, “yasa getir”, “hukuk mimarisi kur”, “süreci ilerlet” çağrıları hükümetle çatışma görüntüsü altında sürecin devlet tarafından tamamlanmasını ister.

CHP’nin İmralı’dan geri duruşu ile DEM’in hükümete nazı bu yüzden tamamen özdeştir. CHP Türk seçmene “kirli görüntüde yokuz” der. DEM Kürt seçmene “devlet adım atmalı” der. CHP süreci imaj riskinden arındırmak ister; DEM süreci yasal çerçeveye bağlatmak ister. İkisinde de süreç imanına gerçek teyit organı eşlik etmez. İkisi de sürecin hangi metinle, hangi tutanakla, hangi yetkiyle, hangi yaptırımla, hangi ihlal izleme mekanizmasıyla yürüdüğünü ortaya koymaz. İkisinde de serzeniş, kayıt yerine poz üretir.

Kadıköy’de Tekvücut Süreççi Kekoluk

1 Mayıs 2026 Kadıköy bu iki nazın kitlesel birleşme sahnesidir. Kadıköy mitinginde ortak bildirge “haklarımızı, adaleti, demokrasiyi, barışı, laikliği” işçiler, emekçiler, emekliler, gençler ve kadınların birlikte savunacağı bir paket olarak sundu; Kürt sorununun demokratik ve barışçıl çözümü de bu pakete bağlandı (🔗). T24’ün aktardığı metinde de barış, demokratik toplum ve Kürt sorununun demokratik çözümü vurguları ortak bildirgede yer aldı (🔗).

Kadıköy, CHP ile DEM’in ayrıştığı alan değildir; aynı çürük süreççi organı birbirine yamadığı alandır. CHP adalet mağduriyetini getirir. DEM barış mağduriyetini getirir. Sendikal alan emek dekorunu verir. Feminist ve demokratik söylem kadın aurasını ekler. Kürtçe metin, barış, demokrasi, laiklik ve emek aynı sahnede birbirine tutturulur. Ortaya çıkan şey süreç teyidi değil, süreç aurasıdır.

Kadıköy’de Türk karısı forsu ile Kürt karısı forsu birbirini tanır. Biri aile-vicdan der; öteki kadın-barış der. Biri İmralı görüntüsünden geri durmanın temizliğini taşır; öteki hükümete naz yapan süreç iştahını taşır. İkisi de aynı izinli alanda tekvücut olur. Bu yüzden CHP ve DEM orada yüzde yüz süreççi kekolar olarak birleşmiştir. Farklılıkları siyasal kostümdür; organları aynıdır. Karı forsu üzerinden din yapılmış, teyit organı çürütülmüştür.

Omuzcu Kopuş: Gençkız Forsunun Direniş Dini

Süreççilerden kopan omuzcular kendilerini Kadıköy usluluğundan, CHP/DEM süreççiliğinden, izinli alan tanınmasından ayırır. Taksim’i işaret ederler. “Taksim haktır”, “yasak tanımayız”, “Taksim halka kapatılamaz”, “1 Mayıs alanı Taksim’dir” derler. 1 Mayıs Taksim İnisiyatifi, Taksim hakkının AYM ve AİHM kararlarıyla tescilli olduğunu söyleyerek Mecidiyeköy çağrısı yaptı (🔗). 1 Mayıs günü polis Mecidiyeköy’den Taksim’e yürümek isteyenleri engelledi; basın barikat dışına çıkarıldı; gözaltılar yaşandı; ÇHD 576 gözaltı açıkladı (🔗). Taksim’e çıkmak isterken gözaltına alınan 576 kişinin serbest bırakıldığı, 1 Mayıs öncesi operasyonlarda gözaltına alınan 47 kişiden 14’ünün tutuklandığı daha sonra aktarıldı (🔗).

Omuzcu burada süreççiden kopmuş gibi görünür; fakat karı forsu ve ima spor açısından aynı çürük organı başka bir yaş imgesiyle kurar. Süreççi Türk/Kürt karısı forsu yapar; omuzcu gençkız forsu yapar. Buradaki gençkız forsu, tekil kadın kişilere indirgenen bir kategori değil; gençlik bakışı, kampüs tribünü, sosyal medya hayranlığı, romantik direniş arzusu, videoya düşen kabadayılık ve “beni tutuyorlar ama ben bağırıyorum” sahnesidir.

Omuzcunun “tutmayın lan beni” performansı Taksim hakkının teyit organı yerine geçer. Hukuki kararlar, yasak yazıları, valilik gerekçeleri, polis barikatlarının saat saat haritası, gözaltı emir zinciri, basının dışarı çıkarılması, gözaltıların yaş ve işlem dağılımı, AYM ve AİHM kararlarının uygulanma takibi, yıllara göre Taksim yasağı dosyası gibi gerçek teyit malzemesi geri çekilir. Öne sürüklenen beden çıkar. Polis kolu mikrofon olur, gözaltı aracı kürsü olur, slogan video altyazısı olur, tutulma siyasal sertifika olur.

Omuzcu için bedenin tutulması, siyasal hakikatin kanıtı gibi çalışır. “Beni tuttular, demek ki doğru yerdeyim.” Bu cümle iktidarın kurduğu koreografiyi tamamlar. İktidar “gelirsen tutarım” der; omuzcu “tutuldum, demek ki siyaset yaptım” diye cevap verir. Bu cevap teyit organı kurmaz. Gençkız forsu burada devreye girer: tutulma, sürüklenme, gözaltı aracına taşınırken bağırma, genç bakışa hava atan beden performansına dönüşür. Süreççi kadın/ana/eş tarafından aklanmak ister; omuzcu genç bakış tarafından arzulanmak ister. İkisinde de hakikat kayıtla değil bakışla alınır.

Omuzcu, Kadıköy’deki Türk/Kürt karı forsundan kaçtığını sanır; fakat forslu imadan kaçmaz. Kadın/aile/barış aurasının yerine gençlik arzusunu koyar. Teyit organı yine çürüktür.

Uçurumcu Kopuş: Olgun Öğretmen Forsunun Müsamere Dini

Uçurumcular da süreççilerden kopar görünür. Kadıköy onlara fazla CHP/DEM’li, fazla barış-demokrasi paketli, fazla süreççi, fazla izinli gelir. TKP’nin Kartal tercihi bu kopuşun sahnesidir. TKP, 1 Mayıs çağrısında işçi sınıfının kapitalist sömürüye ve emperyalist barbarlığa karşı devrimci ve cumhuriyetçi meydan okuyuşunu vurguladı; emekçilerin “sosyalizm ve cumhuriyet” için toplanacağını duyurdu (🔗). Kartal mitinginde Kemal Okuyan’ın konuştuğu ve TKP’nin düzen karşıtı mesajlar verdiği aktarıldı (🔗).

Uçurumcu hattın yakaladığı damar somuttur: 1 Mayıs’ın CHP/DEM süreççi sahneye dönüşmesi, işçi sınıfı kimliğinin “emek-adalet-barış-demokrasi” paketinde erimesi, sınıf siyasetinin geniş muhalefet fotoğrafına yedirilmesi tartışılması gereken bir meseledir. Fakat uçurumcu yanıt gerçek sınıf-teyit organına değil, temiz sahne disiplinine gider. İşkolu verisi, ücret rejimi, sendikal güç haritası, grev ve direniş listesi, taşeron zinciri, 1 Mayıs konuşmalarında sınıf gündeminin süre ve tema analizi, CHP/DEM süreççiliğinin işçi gündemini nasıl örttüğüne dair karşılaştırmalı kayıt yerine sahne düzgünlüğü gelir. Koro, konuşmacı sırası, pankart düzeni, cumhuriyetçi ciddiyet, final konuşması ve temiz Kartal fotoğrafı organ gibi çalıştırılır.

Bu yüzden uçurumcu da karı forsu açısından CHP/DEM’den farklı değildir. Süreççi Türk/Kürt karı forsunu din yaptıysa, uçurumcu olgun öğretmen forsunu din yapar. Buradaki olgun öğretmen forsu, pornografik ima üzerinden değil, onaylayan, terbiye eden, not veren, çocukların düzgün sıraya girip şiir okuduğu kadın bakışı üzerinden işler. Uçurumcu ilkokul müsameresi kurar. Çocuklar sahneye dizilir, ülkenin uçuruma gittiğini temiz diksiyonla anlatır, sosyalizm ve cumhuriyet şiirini doğru sırayla okur, öğretmeninden aferin bekler.

Uçurumcu “Kadıköy kirli, biz temiziz” imasıyla yetkilenir. Temiz sahne sınıf teyidi gibi sunulur. Oysa temiz sahne, sınıf organı değildir. Koro veri tabanı değildir. Pankart rapor değildir. Sahne cetveli örgütlenme değildir. Konuşmacı sırası işçi sınıfı haritası değildir. Cumhuriyetçi ciddiyet maddi süreç analizi değildir. Uçurumcu, süreççinin kirli karışımından kaçar; ama kendi temizliğini olgun öğretmen bakışına oynanan okul gösterisine çevirir. Organ yine çürür.

Dört Fors, Tek Çürük Organ

Türk karısı forsu, Kürt karısı forsu, gençkız forsu ve olgun öğretmen forsu aynı düzenin dört suretidir. CHP, DEM, omuzcu ve uçurumcu ayrı siyasal pozisyonlar gibi görünür; fakat hepsi teyit organı kurmak yerine bakış organı kurar.

CHP’nin bakış organı aile-vicdan bakışıdır. Eş görsün, anne görsün, aile görsün, kamu vicdanı görsün. DEM’in bakış organı kadın-barış bakışıdır. Barış Anneleri görsün, kadın meclisleri görsün, Öcalan çağrısı görsün, süreç gövdesi görsün. Omuzcunun bakış organı gençlik arzusudur. Genç kızlar görsün, kampüs görsün, sosyal medya görsün, barikatta tutulmuş beden görünsün. Uçurumcunun bakış organı olgun öğretmen onayıdır. Temiz sahne görülsün, düzgün koro görülsün, sosyalist-cumhuriyetçi ciddiyet görülsün, öğretmen aferin desin.

Hepsi görünürlükle yetkilenmek ister. Hepsi imgeyi işlem yerine koyar. Hepsi sahneyi organ sanır. Hepsi teyit sorusundan kaçarak kutsal figüre sığınır. Bu yüzden hepsi özdeştir.

Yersiz Şeyler’deki uzuv forsu hattı bu ortaklığı kavramak için doğrudan kullanılabilir. “Medyatik Uzuv Forsu ve Görsel Dokunulmazlık” yazısı, bedenin ve teşhirin yeni bir simgesel zırh ürettiğini, görünürlüğün dokunulmazlık alanına dönüştüğünü anlatır (🔗). “Duygu Fetişlemesi” yazısı özgürleşmenin duyguyu göstermekle değil, düşünceyi savunmakla ilgili olduğunu söyler (🔗). “Teşhirci Kuşatmanın Anatomisi” de bedeni ve duyguyu vitrine koyan modern zırhı ele alır (🔗). Bu hat siyasal alana taşındığında sonuç berraktır: fors, görünürlüğü teyit gibi çalıştırır. Uzuv görünürse hakikat sanılır. Duygu görünürse doğrulama sanılır. Beden tutulursa siyaset sanılır. Sahne düzgünse örgüt sanılır.

Zizekianalysis’teki “structure above image” ilkesi de aynı yere bağlanır: imgenin yerine yapıya, havanın yerine işleme, büyük sahnenin yerine küçük hata ve kayıt zincirine bakmak gerekir (🔗). Fors imgedir; teyit işlemdir. CHP’nin aile imgesi, DEM’in kadın imgesi, omuzcunun barikat imgesi, uçurumcunun koro imgesi işlem yerine geçtiği anda organ çürür.

Karı Forsunun Dinleşme Mekanizması

Karı forsu dinleştiğinde soru suç haline gelir. Türk karısı forsunda eşe, aileye, anneye, sofraya, çocuğa, “aileye el uzatılmaz” ahlakına soru yöneltmek mağdur aileye saldırı gibi kodlanır. Kürt karısı forsunda Barış Anneleri’ne, kadın özgürlükçü sürece, Öcalan’ın kadın çağrısına, “barışı kadınlar büyütecek” sahnesine soru yöneltmek barışa ve kadın emeğine saldırı gibi kodlanır. Gençkız forsunda tutulma performansına soru yöneltmek direnişe gölge düşürmek gibi kodlanır. Olgun öğretmen forsunda sahne düzgünlüğüne soru yöneltmek sınıf ciddiyetini küçümsemek gibi kodlanır.

Dinleşme budur: figür sorgu dışına çıkar, figürün taşıdığı iddia da sorgu dışına çıkar. Teyit organı ise tam tersi çalışır. Teyit organı soru ister. Kaynak nerede, kayıt nerede, yetki kimde, tutanak kimde, karar hangi metinde, gözaltı hangi prosedürde, yasak hangi gerekçede, aile tanıklığı hangi dosya zincirinde, kadın çağrısı hangi veto mekanizmasında, Taksim hakkı hangi hukuki haritada, Kartal sınıf iddiası hangi işyeri verisinde diye sorar. Karı forsu bu soruların hepsini ahlaki kir gibi göstermeye çalışır. Bu yüzden karı forsu her zaman ve yüzde yüz çürüktür.

Çürüme yalnız yanlış bilgi meselesi değildir. Karı forsu bazen doğru bir acıya, gerçek bir haksızlığa, sahici bir kayba, gerçek bir polis müdahalesine, gerçek bir sınıf sezgisine yaslanabilir. Bu durum forsu sağlamlaştırmaz. Tam tersine, gerçek malzeme forsa bağlandığı anda daha tehlikeli hale gelir. Çünkü doğru belirti, kayıt zincirine bağlanacağı yerde kutsal sahneye bağlanır. Aile acısı dosya-teyidine, anne acısı süreç-teyidine, tutulma Taksim-teyidine, sınıf sezgisi örgütlenme-teyidine çevrilecekken, her biri forslu imanın yakıtı yapılır.

CHP/DEM/Omuzcu/Uçurumcu Özdeşliği

CHP Türk karısı forsuyla aileyi dosyanın yerine koyar. DEM Kürt karısı forsuyla kadını sürecin yerine koyar. Omuzcu gençkız forsuyla tutulmayı Taksim hakkının yerine koyar. Uçurumcu olgun öğretmen forsuyla müsamereyi sınıf organının yerine koyar. Dördünün de ayrı iddiası, ayrı kostümü, ayrı sloganı vardır. Dördünün organı aynıdır.

CHP’de eş avukat olur, ama avukatlık eşlik tarafından yutulur. DEM’de kadın özne olur, ama öznellik süreç aurası tarafından yutulur. Omuzcuda beden direnir, ama direniş video bakışı tarafından yutulur. Uçurumcuda sınıf sahneye gelir, ama sınıf okul gösterisi tarafından yutulur. Her yerde teyit organı çürür.

Bu özdeşlik en açık 1 Mayıs 2026 dağılımında görülür. Kadıköy tanınma sahnesidir; süreççi Türk/Kürt karı forsu izinli alanda tekvücut olur. Taksim/Mecidiyeköy tutulma sahnesidir; omuzcu gençkız forsu yasaklı hatta bedenini gösterir. Kartal onay sahnesidir; uçurumcu olgun öğretmen forsu temiz sahneye dizilir. Tanınma, tutulma ve onaylanma aynı çocukluk fiilidir. Hiçbiri kayıt üretmez. Hiçbiri organ kurmaz. Hepsi bakıştan yetki almaya çalışır.

Bu yüzden süreççilerden kopan omuzcular ve uçurumcular da CHP/DEM’den farklı değildir. Omuzcu süreççiye “izinli alanda şişiyorsun” derken kendi tutulma videosunu kutsar. Uçurumcu süreççiye “sınıfı unuttun” derken kendi sahne cetvelini sınıf organı sanır. Süreççi kadına, omuzcu gençliğe, uçurumcu öğretmene hava atar. Üçü de muhalefetin teyit yükünden kaçar.

Sonuç: Fors İmandır, Teyit Organdır

İktidar ima sporuyla yetkilenir; çünkü iktidarın iması aygıt tarafından tamamlanır. Muhalefet ima sporuyla yetkilenemez; çünkü muhalefetin imasını tamamlayan şey yalnız kendi tribünüdür. Tribün teyit üretmez. Tribün coşku üretir, hava üretir, lagaluga üretir, infantil eşelenme üretir.

CHP’nin Türk karısı forsu, DEM’in Kürt karısı forsu, omuzcunun gençkız forsu, uçurumcunun olgun öğretmen forsu aynı çürük organın dört biçimidir. Türk karısı aile-adalet dini yapar. Kürt karısı barış-süreç dini yapar. Gençkız forsu tutulma-direniş dini yapar. Olgun öğretmen forsu sınıf-cumhuriyet müsamere dini yapar. Hepsi kutsal figür üretir. Hepsi soru düşmanı olur. Hepsi kayıt yerine aura koyar. Hepsi imgeyi işlem yerine koyar.

Teyit organı ise bambaşka bir şeydir. Teyit organı karı forsu üzerinden kurulmaz. Teyit organı aileye, kadına, genç bakışa, öğretmen onayına, barikat videosuna, sahne düzgünlüğüne iman etmez. Teyit organı kayıt tutar, tutanak ister, yetki haritası çıkarır, işlem zinciri kurar, usulü ayırır, çıkar çatışmasını görünür kılar, sahneyi çözerek aygıta bağlar. Muhalefetin yetkilenmesi ancak böyle olur.

Karı forsu bu imkânı her defasında boğar. Bu yüzden karı forsu baştan sona çürüktür. CHP ile DEM’in Türk/Kürt farkı, omuzcu ile uçurumcunun kopuş gösterisi, Kadıköy-Taksim-Kartal ayrımı, aile-barış-direniş-sınıf dilleri bu çürüğü kapatmaya yetmez. Hepsi aynı ima sporunda birleşir: teyit organı kuramayan muhalefet, bakış organına sığınır. Bakış organına sığınan muhalefet, iktidarın kurduğu sahnede kendi çocukluğunu büyütür.