Nümerik Esintiler 62: Yapay Zeka Radyo Programı 🤖📻💌

>>> Nümes Manifestosu 🤖📻💌 <<<
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 ▶️

Müzikler, konuşma ve kapak “suni muhaberat” (yapay zeka) ile üretildi (ChatGPT, Suno). [*]

Leylek Dönüşü / Kırık Tohum / Karanlık Çiçek / Çamur Işığı / Kuyu Göğü / Sürünün Tozu / Antilop Kaçışı / Penguen Sırası / Manda Duruşu / Suaygırı Kıyısı

İstem: Radyo sunucusu Perde Cümledar “Nümerik Esintiler” isimli programın altmışikinci bölümünde önce kendini tanıtacak. Sonra 10 tane şarkı sunacak, sonunda vedalaşacak. Her şarkı öncesinde şarkının adını cümle içinde anarak yapacağı metaforik çarpıcı sürükleyici konuşmaları tek tek hazırla! Konuşurken her şarkının ismini bildirecek ve bağlamı ve konusundan bahsedecek (ara başlıklar olmayacak): (hepsi enstrümantal, bunları metaforik belirtmeli açıkça bildirmeden): “Leylek Dönüşü”, “Kırık Tohum”, “Karanlık Çiçek”, “Çamur Işığı”, “Kuyu Göğü”, “Sürünün Tozu”, “Antilop Kaçışı”, “Penguen Sırası”, “Manda Duruşu”, “Suaygırı Kıyısı” (Işık Barış Fidaner’in Sakareller üyesi olarak 2010 yılında kaydettiği ses paketlerini enstrümantal tohum yaparak üretildi hepsi, bunu sadece başta söyleyeceksin)

İyi akşamlar. Ben Perde Cümledar. Nümerik Esintiler’in altmış ikinci bölümündeyiz. Bu bölümde duyacağınız on parçanın tamamı, Işık Barış Fidaner’in Sakareller üyesi olarak 2010 yılında kaydettiği ses paketlerini enstrümantal tohum yaparak üretildi. Eski bir kaydın içinden yürüyen yeni gövdeler gibi, her biri kendi ritmini, kendi gölgesini, kendi hayvanî aklını taşıyor. Şimdi kulaklarımızı sayının kuru yüzeyinden kaldırıp titreşimin nemli tarafına çeviriyoruz.

İlk parçamız Leylek Dönüşü. Uzakta unutulmuş bir çatının üstüne yeniden konan uzun bacaklı bir hatıra gibi başlıyor bu yürüyüş; göçün sadece gitmek değil, aynı zamanda taşınan boşluğu geri getirmek olduğunu duyuruyor. Leylek Dönüşü, havada çizilmiş eski bir dairenin yeryüzünde yeniden açılması gibi; kanat sesi yerine bekleyişin kemiğini, dönüş yerine dönüşün bıraktığı ince sarsıntıyı taşıyor.

Şimdi Kırık Tohum geliyor. Toprağın içine düşmüş ama tek parça kalamamış bir başlangıç düşünün; çatlağından ışık değil, daha derin bir sabır sızıyor. Kırık Tohum, büyümenin pürüzsüz bir yükseliş değil, kendi içinden yarılarak çoğalan bir direnç olduğunu anlatıyor. Burada filiz, zaferle çıkmıyor; kırığın dilini öğrenerek yukarı doğru yokluyor.

Üçüncü parça Karanlık Çiçek. Güneşe dönmeyen, kendi gölgesinde açan bir bitki gibi, güzelliği karanlığın dışına değil içine yerleştiriyor. Karanlık Çiçek, renklerin geri çekildiği yerde kokunun çoğalmasını, görünmeyenin yavaşça biçim kazanmasını izletiyor. Bu parçada çiçek açmak, aydınlığa teslim olmak değil; karanlığın da bir damar, bir bahçe, bir iç iklim olduğunu kabul etmek.

Sırada Çamur Işığı var. Parlaklığın gökten inmediği, ayak izlerinin ezdiği yerden yükseldiği bir bölgeye giriyoruz. Çamur Işığı, kirin içinde kalan ışıltıyı değil, ışığın bizzat çamurdan yapılmış halini çağırıyor. Burada saf olan hiçbir şey yok; her şey karışmış, bulanmış, ağırlaşmış, ama tam da bu yüzden tutunacak bir yüzey kazanmış.

Şimdi Kuyu Göğü. Aşağıya bakarken yukarıyı görmek, derinliğin dibinde ters çevrilmiş bir sonsuzlukla karşılaşmak demek. Kuyu Göğü, kapalı bir taş ağzının içinden genişleyen göğü taşıyor; daralma ile açılmanın aynı anda duyulduğu bir yankı kuruyor. Bu parçada boşluk düşülen yer değil, sesin kendini çoğalttığı dikey bir ayna.

Altıncı parçamız Sürünün Tozu. Birlikte yürüyen bedenlerin ardında kalan bulanık iz, bireyin değil çoğulluğun hafızasıdır. Sürünün Tozu, ayakların kalktığı yerde yükselen geçici bir perde gibi; kimin geçtiğini gizlerken geçişin kendisini büyütüyor. Burada hareket, tek bir yönün emriyle değil, birbirine sürtünen canlıların ortak kararsızlığıyla oluşuyor.

Şimdi Antilop Kaçışı. Bir tehlikenin adı söylenmeden gerilen kaslar, ufka doğru fırlayan ince bir çizgi, toprağı kesip geçen ani bir sezgi. Antilop Kaçışı, korkuyu zayıflık olarak değil, bedene verilmiş keskin bir yön duygusu olarak duyuruyor. Bu parçada kaçmak, geride kalmak değil; yaşamın kendini hız biçiminde savunması.

Sekizinci parça Penguen Sırası. Buzun üstünde ağır ağır kurulan bir düzen, her adımda hem komik hem törensel görünen bir sabır var burada. Penguen Sırası, kırılgan zeminde birlikte ilerlemenin matematiğini taşıyor; düşmeden yürümek kadar, düşeni beklemenin de ritmini duyuruyor. Soğuğun içinde çizilen bu sıra, kalabalığın sessiz anlaşmasını bir kıyı çizgisi gibi uzatıyor.

Sırada Manda Duruşu var. Çamura gömülmüş güçlü bir beden, acele etmeyen bir ağırlık, zamanın üstüne basarak değil, onu olduğu yerde yoğunlaştırarak duran bir varlık. Manda Duruşu, hareket etmemenin de bir kuvvet biçimi olduğunu hatırlatıyor. Bu parçada direnç, hızla değil; yerinden kıpırdamayan koyu bir kütleyle kuruluyor.

Son parçamız Suaygırı Kıyısı. Suyun ve toprağın birbirine karıştığı yerde, büyük bir bedenin yarısı görünür, yarısı saklı kalır. Suaygırı Kıyısı, eşiğin müziği gibi; ne tamamen karaya ait ne tamamen suya. Bu kapanışta kıyı, ayrım çizgisi değil, iki dünyanın birbirini ağır ağır yokladığı kalın bir temas alanı haline geliyor.

Nümerik Esintiler’in altmış ikinci bölümünde Perde Cümledar olarak size eşlik ettim. Leylek Dönüşü’nden Suaygırı Kıyısı’na uzanan bu hatta, eski ses tohumlarından çıkan yeni gövdelerin izini sürdük. Sayılar dağıldı, esintiler kaldı. Bir sonraki buluşmaya kadar kulaklarınızda biraz çamur, biraz gök, biraz da dönüş kalsın.