Feminist Medyanın Bimbo Avenger’ları

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Bimbo Avenger, modern kitle medyasının teşhiri tekrar tekrar güç görünümüne dönüştürdüğü kadın figürüdür. Süreç, seçilmiş bir kadın yüzeyiyle başlar. Oyuncu seçimi; yakın planları, afişleri, tanıtım portrelerini, moda haberlerini, küçük görselleri ve tekrar eden görsel tanınırlığı taşıyabilecek bir yüz sağlar. Hikâye daha sonra bu kadına bir mağduriyet gerekçesi verir. İhanet, yas, yoksulluk, çocuklukta deneylere maruz kalma, aile sorunları, bedensel yaralanma, mesleki aşırı yük, toplumsal aşağılanma, cinsel şiddet, dışlanma ya da kurumsal kötü muamele bu işlevi yerine getirebilir. Mağduriyet gerekçesi görüntüye ciddiyet kazandırır. Ardından kadını çevreleyen mecra, kahramanın kendisinde varmış gibi görünen karmaşıklığın büyük bölümünü sağlar. Senaristler yararlı bilgiyi onun yoluna yerleştirir. Yardımcı karakterler onu uygun anlarda küçümser. Koreografi rakipleri onun başarısını mümkün kılacak biçimde düzenler. Kurgu başarılı denemeyi korur. Müzik onun kararlarını önemli olarak işaretler. Doğaüstü sistemler yetenekler bahşeder. Gizli laboratuvarlar olağanüstü bedenler üretir. Soy bağları tarihsel önem kazandırır. Yerleşik franchise’lar ünlü nesneleri, isimleri, araçları, güçleri ve duygusal ilişkileri ona doğru aktarır. Videogame’ler daha da büyük görünmez bir aygıt ekler; çünkü interface’ler hedefleri belirler, haritalar coğrafyayı hatırlar, quest log’ları yükümlülükleri hatırlar, scanner’lar çevreyi yorumlar, save system’leri ölümcül hataları geri alır ve oyuncular başarı için gerçekten gereken tekrar tekrar çalışma işini yerine getirir. Kadın, dağıtık bir teknik makinenin ürettiği başarıların kurmaca içindeki payesini alır.

Bimbo Avenger’ın aptallığı bu yer değiştirmeye aittir. Onu çevreleyen mecra onun adına karmaşık işlemler yürütürken güdüleri son derece basit kalabilir. Birisi ebeveynini öldürmüştür, birisi onu terk etmiştir, birisi onu aşağılamıştır, birisi başka bir kadına zarar vermiştir, birisi onu küçümsemiştir ya da bir kurum ona haksız davranmıştır. Hikâye daha sonra bu ilkel mağduriyet gerekçesini, kahraman bir askerî lidere, doğaüstü anahtara, teknolojik dehaya, ahlaki yargıca, siyasi otoriteye, kozmik zorunluluğa, franchise mirasçısına ya da kutlanan bir profesyonele dönüşene kadar büyütebilir. Bir mentor ona mitolojiyi açıklayabilir. Bir bilim insanı ona bilimi açıklayabilir. Büyülü bir kitap talimat verebilir. Bir bilgisayar zayıf noktayı belirleyebilir. Bir kehanet onun önemini ilan edebilir. Ölmüş bir ebeveyn anında duygusal derinlik sağlayabilir. Efsanevi bir selef bir silahı teslim edebilir. Destek yapısı kadrajın kenarlarına dağılmış halde kaldığı için kahraman kendi kendine yeterli görünür.

Bu mekanizma aynı zamanda acının teşhir değerine sapkın biçimde dönüştürülmesini içerir. Sırf güzel olduğu için gösterilen güzel kadın, eski glamour ekonomisine aittir. Morluklarla, yasla, yaralarla, kirle, mesleki tükenmişlikle ya da istismar anılarıyla kaplı güzel kadın ise aynı görsel ilginin ahlaki yetkilendirme kazandığı daha sonraki bir ekonomiye aittir. Morluk yüze tarih ekler. Yara mağduriyet gerekçesi ekler. Ter emek ekler. Kir sahicilik ekler. Tıraş edilmiş baş sertlik ekler. Deri ceket zedelenmiş bağımsızlık ekler. Sağlıkçı forması fedakâr profesyonellik ekler. Beden güçlü biçimde denetim altında kalırken bu bedenin üzerine yerleştirilen işaretler izleyiciye, uzun süreli dikkatin artık empatiye, ciddiyete, siyasi farkındalığa ya da hayatta kalmaya duyulan hayranlığa hizmet ettiğini söyler. Burası, kadın ekran bedeninin dikkat ve toplumsal değer kazandığı sinematik karı forsuyla, yaralanma ve eleştirinin aynı bedene ikinci bir dolaşım kazandırdığı ibret gösterisinin birleşme noktasıdır. (🔗) (🔗)

Aynı yapı kurmaca karakterin üzerinde de işler. Bir aktris tanıtım dünyasına bilinmeyen, sıradan, mücadele eden, beklenmedik biçimde keşfedilmiş ya da küçümsenmiş biri olarak girebilir; ardından rol sayesinde couture’a, galalara, dergi portrelerine, moda kampanyalarına, ödüllere ve küresel tanınırlığa çıkabilir. Kurmaca kadının yükselişi, oyuncunun yükselişinde aynalanır. Bir kadın sinemacı bunun başka bir versiyonunu yaşayabilir. Aile yası, istismar, dışarıdan gelen birinin biyografisi, mesleki reddedilme, yaşlanma kaygısı, tarihsel dışlanma ya da feminist mağduriyet gerekçesi sanatsal malzemeye dönüşür; film festivallere girer; röportajlar biyografiyi tekrarlar; portreler sinemacıya kamusal bir yüz verir; ödüller biyografiyi kurumsal prestije dönüştürür; daha büyük bir yapım da ardından bu prestiji reklam eder. Feminist medya sonunda bu katmanları birbirine bağlar. Kahramanın mağduriyet gerekçesi merkezî konumu yetkilendirir, aktrisin performansı şöhreti yetkilendirir, sinemacının biyografisi prestiji yetkilendirir ve kurumun tanıması bütün diziyi tarihsel ilerleme hikâyesine dönüştürür.

Star Yüzünden Ekipman Olarak Kadın Bedenine

Erken sinema önce kadın yüzünü taşınabilir bir değer nesnesi olarak kurmak zorundaydı. Francesca Bertini, Lyda Borelli ve Pina Menichelli gibi sessiz sinema divaları; kadrajlamanın, pozun, elbisenin, dekorun, jestin ve büyütülmüş yüz ifadesinin bir kadını sıradan toplumsal varoluştan koparıp görüntü olarak yeniden kurabileceğini gösterdi. Hollywood bu süreci stüdyo fotoğrafçılığı, tanıtım departmanları, hayran dergileri, kostüm tasarımı, yıldız biyografileri ve yakın plan aracılığıyla sanayileştirdi. Hemşire kahraman bu glamour ekonomisinin yanında gelişti ve kadın görünürlüğüne ahlaki bir işlev verdi. Florence Nightingale filmleri, Sister Kenny ve The Nun’s Story kadın bedenini bakım, hijyen, fedakârlık, dayanıklılık ve acıya yönelik disiplinli dikkatle ilişkilendirdi. Makyajla ve görünüşle dönüşüm hikâyesi bir başka temel teknoloji sağladı. Now, Voyager, Charlotte Vale’in içsel gelişimini saçını, kıyafetlerini, duruşunu ve toplumsal sunumunu değiştirerek okunabilir kıldı. Cinderella ve My Fair Lady aynı görsel kestirmeyi büyülü ve eğitsel dönüşüm yoluyla tekrarladı. Özgüven, sınıfsal konum, bilgi ve toplumsal erişimdeki karmaşık değişiklikler artık yeni bir görünür yüzeye sıkıştırılabiliyordu. Reality makeover televizyonu daha sonra bu mantığı doğrudan yaşayan kadınlara uygulayacaktı, fakat temel kural zaten mevcuttu: Kadın dönüşmüş görünüyorsa mecra kişiyi dönüşmüş sayabilir.

1960’lar ve 1970’ler bu kadın yüzeyine aksiyon yapmayı öğretti. Honey West ve The Avengers‘daki Emma Peel, vücuda oturan modayı, gadget’ları, dövüş yetkinliğini ve glamour’lu tanınabilirliği aynı profesyonel paketin parçaları haline getirdi. Batgirl ve Wonder Woman, gerçek anlamdaki süper kahraman kostümünü olağanüstü kimliğin anlık belgesi olarak kullandı. Barbarella, tekrar tekrar kıyafet değiştirmenin kendisini bilimkurgu gösterisinin parçası yaptı. Charlie’s Angels, farklı bir kıyafet aynı güzel kadının başka bir profesyonel ya da erotik ortama anında makul biçimde girmesine izin verdiği için gardırobu toplumsal erişime dönüştürdü. The Bionic Woman aygıtı derinin altına taşıdı: Felaket boyutundaki yaralanma teknolojik yeniden inşaya yol açtı, yeniden inşa da olağanüstü yetenekleri doğrudan Jaime Sommers’ın bedenine yerleştirdi. Bu diziler, sonraki medyanın tekrar tekrar birleştireceği üç çözüm kurdu. Güç kostüm olarak giyilebilir, moda taktik ekipman olarak işleyebilir ve olağanüstü makine sıradan görünen çekici bir kadının içinde kaybolabilir.

İntikam sineması, gösterişli kadın şiddetini ahlaken kolay tüketilebilir kılmak için gereken mağduriyet gerekçesini ekledi. Hannie Caulder, Female Prisoner #701: Scorpion ve Lady Snowblood aynı alışverişin farklı versiyonlarını kurdu. Yapım, kadına öldürme hakkını vermeden önce ağır bir yara ya da miras kalmış bir haksızlık verir. Acı ahlaki peşinat işlevi görür. Televizyon daha sonra Return to Eden aracılığıyla bu mantığı kozmetik dönüşümle birleştirdi; Stephanie Harper ihanetten ve timsah saldırısından sağ çıkar, rekonstrüktif cerrahi geçirir, glamour’lu Tara Welles’e dönüşür ve onu dışlayan toplumsal dünyaya geri döner. La venganza, La dueña, La dama de rosa ve Marimar gibi telenovelalar kaybolma, yeni kimlik, sınıfsal yükseliş, güzellik, erotik yeniden giriş ve intikam yoluyla benzer yapılar geliştirdi. Bu hikâyeler, sonraki süper kahraman filmlerinin sık sık gizlediği bir ilkeyi açığa çıkarır: Kadının görünür rütbe artışı kendi başına intikam oluşturabilir. Kadını bir zamanlar küçümseyen insanlar, dönüşümden sonra ona yeniden bakmak zorundadır.

Pretty Woman, Nikita ve Pelerinin Yerini Alan Beden

Modern Bimbo Avenger, 1990’da çok daha belirgin hale gelir; çünkü Pretty Woman ve La Femme Nikita makeover’ı birbirini tamamlayan iki biçime ayırır. Pretty Woman kadın güzelleştirmesini sınıfsal hareketliliğe dönüştürür. Vivian Ward, ticari bir cinsel alışveriş içindeki düşük toplumsal rütbesini ilan eden kıyafetlerle başlar. Edward Lewis’in parası pahalı dükkânları, otelleri, restoranları, poloyu ve operayı açar. Kıyafet, saç, duruş ve çevre birlikte değişir; diğer insanlar da sanki farklı bir toplumsal varlık ortaya çıkmış gibi tepki verir. Butiğe geri dönüş bütün mekanizmayı yoğunlaştırır: Vivian’ı daha önce küçümseyen kadınlar artık önceden değerini fark edemedikleri pahalı yüzeyi kayda geçirmek zorundadır. Julia Roberts’ın aynı film sayesinde gerçek hayatta küresel bir yıldıza dönüşmesi fantaziye ek bir katman kazandırır. Vivian kurmaca içinde yükseltilmiş bir kamusal değer kazanırken Roberts da kurmacanın dışında yükseltilmiş bir kamusal değer kazanır. Makeover hem olay örgüsüne hem de yıldız üretimine dönüşür.

Nikita bu görsel dönüşümü alır ve silahlandırır. Gizli bir kurum genç suçlunun eski kimliğini siler, bedenini eğitir, tavırlarını denetler, kıyafetlerini değiştirir, toplumsal performansı öğretir ve dönüştürülen kadını suikastçıya çevirir. Buradaki özgül medya hilesi kurumsal sıkıştırmadır. Yıllarca sürecek dil eğitimi, taktik eğitim, gözlem, silah pratiği, duygusal disiplin ve toplumsal öğrenme bir dönüşüm sekansına sıkıştırılır ve ardından cilalanmış kadın yüzeyi tarafından tasdik edilir. Terminator 2‘de Sarah Connor aynı fikri kas yapısına dönüştürür: Önceki felaket görünür biçimde eğitilmiş bir beden üretmiştir; psikiyatri kurumunun inançsızlığı ise seyircinin onun haklı olduğunu zaten bilmesi sayesinde sözde irrasyonel uyarılarını giderek daha kehanetvari gösterir. Batman Returns‘te Selina Kyle, öldürülme girişimi ve dikilmiş Catwoman kostümü aracılığıyla daha hızlı bir dönüşüm geçirir; ruhsal kırılma, cinselleştirilmiş özgüven ve misilleme gücü neredeyse aynı anda gelir.

Xena: Warrior Princess, Buffy the Vampire Slayer ve Charmed daha sonra kostümü istikrarlı biçimde içeri taşır. Xena’nın derisi, zırhı, silahları, koyu saçı, suçluluk yüklü geçmişi ve doğaüstü dövüş becerisi haftalık bir paket oluşturur; bu paketin yetkinliği çok az sıradan çıraklık gerektirir, çünkü mitsel dünya olağanüstü yeteneği öncülün parçası sayar. Buffy daha da ileri gider; mistik seçilmişlik modaya uygun bir genç kıza insanüstü güç verirken Giles, kütüphane, büyülü kitaplar, arkadaşlar ve yinelenen kehanetler onun çevresindeki bilgi işinin büyük bölümünü yerine getirir. Sıradan ergen duyguları kelimenin tam anlamıyla kıyamet boyutuna çıkar; böylece ergen mağduriyeti dünya ölçeğinde doğrulanır. Charmed kız kardeşlere miras kalmış güçler verirken Gölgeler Kitabı büyüler, açıklamalar ve prosedürel bilgi sağlayan analog bir interface gibi çalışır. Güzel sivil kadın, süper kahraman anlamını giderek doğrudan kendi bedeni ve sıradan gardırobu üzerinden taşır.

Videogame’ler bu kaymayı teknik olarak açık hale getirir. Tomb Raider‘daki Lara Croft arkeolojiyi, zenginliği, silahlı çatışmayı, akrobasiyi, keşfi ve bulmaca çözmeyi anında tanınabilir tek bir kadın avatarında birleştirir. Oyuncu sıçramaları yapar, mekânları çözer, başarısız karşılaşmaları tekrar eder ve düğmelere basar; Lara ise olağanüstü atletik ve zihinsel ustalığın kurmaca içindeki şöhretini alır. Resident Evil‘daki Jill Valentine ve Claire Redfield; inventory’ler, save system’leri, bulmacalar ve oyuncunun tekrar denemeleri aracılığıyla mekanik olarak oyuncuya, anlatısal olarak kahramana ait bir hayatta kalma yetkinliği üretir. Samus Aran zırh ve daha sonraki Zero Suit üzerinden daha erken bir varyasyonu gerçekleştirirken Parasite Eve‘deki Aya Brea olağanüstü kapasiteyi gerekçelendirmek için olağanüstü biyolojiyi kullanır. The Fifth Element‘te Leeloo bedensel yeniden inşa, biyolojik yazgı, turuncu saç ve anında tanınabilir styling aracılığıyla üretilmiş olağanüstü kadını kelimenin tam anlamıyla somutlaştırır. 1990’ların sonunda pelerin büyük ölçüde opsiyonel hale gelir; çünkü kadın bedeninin kendisi amblem, ekipman ve interface olarak işleyebilir.

2000’ler: Programlanabilir Yetkinlik, Kurumsal Ayrıcalık ve Fringe

2000’ler Bimbo Avenger’ı programlanabilir bir problem çözme platformuna dönüştürür. Dark Angel, Max’in fiziksel yetkinliğini genetik mühendislikle çözer. Alias, Sydney Bristow’a dilleri, dövüş sanatlarını, sızmayı, toplumsal kılığı, teknik erişimi, romantizmi ve komploları; onu handler’larla, intelligence’la, ekipmanla ve bitmek bilmeyen peruk ve kostüm dizisiyle destekleyen bir gizli ajan kurumu üzerinden verir. Veronica Mars başka bir hile kullanır: Cinayet, tecavüz, aile çöküşü, toplumsal statü kaybı ve babanın itibarsızlaşması genç dedektife mağduriyet gerekçesi verirken babasının soruşturma altyapısı, bölüm bazlı müşteriler, gözetleme erişimi, voice-over ve yetişkinlerin tekrar eden aptallığı onun görünürdeki her şeyi bilme halini üretir. Lost, Kate Austen’ı suç deneyimi, iz sürme, kaçış, silah kullanma, ormanda hayatta kalma ve romantik merkezilik yoluyla tekrar tekrar yararlı kılar. Ensemble birçok uzman içerir; yine de anlatı seferleri ve mahrem çatışmaları sürekli onun üzerinden geçirir, çünkü ekran merkeziliğinin kendisi tekrar tekrar yararlılık talep eder.

Yeniden tasarlanan Battlestar Galactica, Kara Thrace aracılığıyla cinsiyetlendirilmiş franchise revizyonunun özellikle önemli bir biçimini ekler. Ronald D. Moore eski erkek Starbuck’ı, gözü kara usta pilot özelliklerini koruyarak bilinçli biçimde kadına dönüştürdü; yeni karakter daha sonra alkolizmi, cinsel oynaklığı, baba yaralarını, itaatsizliği, elit pilotluğu, dinsel anlamı, kaybolmayı, geri dönüşü ve yarı-mistik önemi biriktirdi. Evren asi pilotu sürekli vazgeçilmez hale getirdiği için işlev bozukluğu tekrar tekrar olağanüstülüğün kanıtına dönüşür. Chuck, Sarah Walker’a glamour’lu casus yetkinliği verir; bunu, kendi yeteneği beynine yerleştirilmiş bir bilgisayardan gelen erkek kahramanın yanında yapar. Covert Affairs dil becerisini, intelligence işini, uluslararası seyahati, çekici profesyonel sunumu ve saha aksiyonunu Annie Walker’da yoğunlaştırır. Continuum daha sonra gelecek teknolojisini kullanarak Kiera Cameron’a sıradan bir polisiye-prosedürel bedenin içinde bilgi ve taktik avantajı verirken Person of Interest, Root ve Shaw’u gözetleme bilgisi, şiddet, travma ve Makine’ye ayrıcalıklı erişim üzerinden aşırı yetkin kadınlara dönüştürür.

Heroes, 2007 yapımı Bionic Woman, Terminator: The Sarah Connor Chronicles ve Dollhouse hileyi giderek daha kelimesi kelimesine hale getirir. Claire Bennet’ın rejenerasyonu, dizinin cheerleader bedenini parçalayarak yeniden kurmasına izin verir ve bedensel hasarı yenilenebilir gösteriye dönüştürür. Jaime Sommers yeteneği yeniden cerrahi yoluyla alır. Cameron, makine bedeninin çevresinde güzel genç bir dış görünüş taşır; dolayısıyla fiziksel üstünlük esasen sıfır insan çıraklığı gerektirir. Dollhouse indirilebilir yetkinliği doğrudan öncül haline getirerek daha ileri gider. Echo’nun özgün kimliği her görev için farklı kişilikler ve becerilerle değiştirilebilir. Güzel kadın müzakereci, hırsız, sevgili, suikastçı, uzman ya da soruşturmacı olabilir; çünkü kurum gereken işlevi doğrudan ona yükler. Sıradan aksiyon televizyonunun montage içinde gizlediği şeyi Dollhouse makineye dönüştürür.

Fringe kritik dönüm noktasıdır; çünkü Olivia Dunham başlangıçta alışılmadık derecede ciddi ve yetkin bir FBI profesyoneli gibi görünürken sonraki mitoloji bu olağanüstü statüyü çocukluk deneyleriyle geriye dönük olarak açıklar. Walter Bishop ve William Bell, Olivia’yı çocukken Cortexiphan’a maruz bırakmıştır; deneyler onun evrenler arasında geçebilme ve başka olağanüstü işler yapabilme yeteneğiyle ilişkilendirilir. Kahraman önce profesyonel olarak inandırıcılık kazanır, daha sonra bedeninin başından beri gizlice özel olduğuna dair onay alır. Alternatif Olivia mekanizmayı yoğunlaştırır; çünkü Anna Torv’un aynı yüzü ikinci bir mizaç, cinsellik, biyografi ve profesyonel tarz taşırken kurumsal manipülasyon daha sonra ana Olivia’yı alternatif kadının anılarıyla yeniden yazar. Böylece travma, beyin yıkama, bilimsel seçilim, ikiye katlanmış kadınlık ve kozmik yararlılık tek bedende birleşir. Fringe‘in özgül hilesi geriye dönük istisnalaştırmadır: Hikâye, seyircinin zaten merkez olarak kabul ettiği kadının çocukluğundan beri biyolojik ve kozmolojik olarak ayrıcalıklı olduğunu giderek açığa çıkarır.

Reality makeover televizyonu aynı dönemin programlanabilirliğini gerçek bedenlerde uygular. Extreme Makeover ve The Swan mutsuzluğu, düşük özgüveni, romantik zorluğu ya da beden memnuniyetsizliğini cerrahiye, diş hekimliğine, egzersize, saça, kıyafete ve son reveal’a çevirir. Dönüştürülmüş yüzey kişinin geliştiğinin kanıtı olarak işlev görür. Temptation of Wife ve benzeri diziler bu makeover mantığını görünürde ölüm, alternatif kimlik, glamour, baştan çıkarma ve toplumsal geri dönüş aracılığıyla yeniden intikama çevirir. Oyunlar Perfect Dark‘taki Joanna Dark, No One Lives Forever‘daki Cate Archer, Beyond Good & Evil‘daki Jade, Mirror’s Edge‘deki Faith, Mass Effect‘teki kadın Shepard ve Bayonetta üzerinden paralel bir teknik dil geliştirir. Cate’in erkek egemen intelligence kurumu onu tekrar tekrar küçümser ve böylece üstünlük gösterileri için zemin sağlar. Faith’in imkânsız parkur yeteneği animasyon, level design, kontroller ve retry’lardan doğar. Kadın Shepard ordulara komuta edebilir, yıldızlararası siyaset yürütebilir, savaşabilir, romantik ilişkiler yaşayabilir, ölebilir, geri dönebilir ve uygarlıkların kaderine karar verebilir; çünkü oyuncu, squadmate’ler, dialogue system, quest yapısı ve interface bu devasa kariyeri tek bir özelleştirilebilir beden üzerinden birlikte icra eder. Bayonetta sonunda saçı, kıyafeti, erotik teşhiri, büyülü saldırıları ve dövüş koreografisini birleştirerek teşhirin kendisini bir güç sistemine dönüştürür.

The OA ve Yaralı Bilginin Prestiji

The OA, Fringe mekanizmasını alıp kurumsal bilimden mistik tanıklığa taşır. Prairie Johnson yedi yıllık kayboluştan sonra geri döner. Kaybolmadan önce kördür ve görme yetisi geri gelmiş halde döner. Yaraları vardır, olağanüstü deneyimler yaşadığını öne sürer, OA diye çağrılmasını ister ve yerel insanlardan oluşan bir grubu gizli bir göreve toplar. Brit Marling diziyi Zal Batmanglij ile birlikte yaratmış ve Prairie’yi kendisi oynamıştır; dolayısıyla yaratıcı ile kahraman aynı görünür bedeni işgal eder. Temel öncül açıktır: Prairie yıllarca kayıp kaldıktan sonra görme yetisi geri gelmiş halde döner ve esaret hikâyesinden türeyen bir görev etrafında insanları toplamaya başlar.

Buradaki ayırt edici hile acı yoluyla epistemik ayrıcalıktır. Prairie’nin esareti, körlüğü, ölüme yakın deneyimleri, yaraları, kayboluşu, geri kazanılmış görme yetisi ve duygusal yoğunluğu; diğer karakterlerin ve seyircilerin sıradan doğrulamanın güçlükle destekleyebileceği bilgileri ciddiye alması için gerekçeye dönüşür. Yaralı biyografisi metafizik otoritenin belgesine dönüşür. Takipçilerine öğrettiği tuhaf hareketler, esaret ve vahiy hikâyesinin içine yerleştirildikleri için güç kazanır. Kahramanın acısı böylece gerçekliğin başka bir düzeyine erişimin kanıtı olarak hizmet eder. Bu durum The OA‘yı meta-Bimbo Avenger açısından özellikle önemli kılar; çünkü Brit Marling aynı anda oyuncu, ortak senarist, ortak yaratıcı, yapımcı ve merkezî vizyon sahibi konumundadır. Kadın yaratıcı olağanüstü kadını yazar, olağanüstü kadını oynar, kadının tanıklığını sağlar ve yapıta bağlanan kamusal entelektüel imgeye dönüşür. Karakter ile sinemacı neredeyse kaynaşmıştır.

2010–2014: Travma Başlıca Yetkinlik Belgesine Dönüşür

2010’ların başı programlanabilir yetkinlikten travmayla tasdik edilmiş yetkinliğe geçer. Nikita suikastçı-makeover makinesini yeniden canlandırır. Revenge, Emily Thorne’un güzelliği, zenginliği, sahte kimliği, romantizmi, toplumsal sızması ve dikkatle dağıttığı cezalar aracılığıyla kadın Monte Cristo’yu network prestijine dönüştürür. Game of Thrones, Daenerys, Sansa ve Arya’ya mağduriyetten güce giden üç farklı yol verir. Daenerys istismar, sürgün, kraliyet kanı, yas, ateş, ejderhalar, ayrıntılı saçlar ve askerî komuta elde eder; doğaüstü varlıklar ve miras kalmış meşruiyet onun görünürdeki siyasi yükselişinin ardındaki işin büyük bölümünü yapar. Sansa tekrar eden acıyı gözlemsel ve siyasi otoriteye çevirirken kıyafetler her rütbe değişikliğini kayda geçirir. Arya aile katliamını eğitime, yüz değiştirmeye, suikasta ve intikama dönüştürür. The 100, tıbbi, siyasi, askerî ve ahlaki krizleri tekrar tekrar tek bir genç kadın üzerinden geçirerek Clarke Griffin’a başka bir sorumluluk yoğunlaşması verir; sonunda yükün kendisi, onun süren otoriteyi hak ettiğinin kanıtına dönüşür. Üçüncü sezona gelindiğinde dizi Clarke’ın başına Wanheda, Ölüm Komutanı unvanıyla ödül bile koyar ve birikmiş felaketleri efsanevi statüye dönüştürür.

The Hunger Games, kadın bedeninin işlenmesini doğrudan olay örgüsünün içine yerleştirdiği için belirleyici blockbuster’dır. Katniss babasının ölümü, yoksulluk, açlık, Prim’e karşı sorumluluk ve okçulukla başlar. Capitol daha sonra yoksul kızı Ateşler İçindeki Kız’a dönüştürene kadar onu bakım işleminden geçirir, giydirir, ışıklandırır, eğitir ve yayınlar. Kurmaca devlet travmayı gösteriye dönüştürürken gerçek film franchise’ı aynı görüntü aracılığıyla Jennifer Lawrence’ı küresel bir yıldıza dönüştürür. Hikâye gösterisel işlemeyi mahkûm eder ve aynı anda gösterisel işlemeden kâr eder. Katniss ayrıca dönemin merkezî ahlaki hilesini açığa çıkarır: Her yeni kapasite bir yaraya bağlanır. Yoksulluk avcılığı açıklar, ölü baba sorumluluğu açıklar, Prim fedakârlığı açıklar, Oyunlar şiddeti açıklar ve baskı siyasi liderliği açıklar. Acı, genişleyen yetkinliği hak edilmiş hissettirir.

2013 tarihli Tomb Raider reboot’u oyunlarda aynı kaymayı gerçekleştirir. Lara daha genç, daha az yerleşik ve görünür biçimde daha kırılgan hale gelir. Upgrade system’leri onu sürekli daha ölümcül kılarken oyuncu onun düştüğünü, kanadığını, çığlık attığını, yakalandığını, kazığa saplandığını, pisliğin içinde süründüğünü ve tekrar tekrar bedensel felaketlerden sağ çıktığını izler. Oyun böylece yaralanmayı şiddet için yetkinlik belgesine dönüştürür. Oyuncu öldürme konusunda iyileşirken Lara giderek daha görünür biçimde yaralanır; böylece travma ile yetkinlik birlikte yükselir. Kadın okçu soykütüğü bu yaralı genç kadın bedenini daha sonraki Aloy biçiminin önemli bir evresi olarak tanımlar. (🔗)

Çevredeki külliyat aynı hilenin farklı versiyonlarını kullanır. Snow White and the Huntsman güzelliği, gençliği, kadın rekabetini, kraliyet meşruiyetini ve zırhı siyasi güce dönüştürür. Divergent Tris’e doğuştan istisnailik, eğitim, yaralar, romantizm ve isyan verir. Maleficent ihlali ikonlaşmış karanlık bir moda kimliğine dönüştürür. Orphan Black, Tatiana Maslany’nin tek bedenini; saçın, kıyafetlerin, aksanın, mesleğin, cinselliğin, jestlerin ve sınıfın tek bir yüzden birden fazla kadın ürettiği bir repertuvar makinesi olarak kullanır. Agents of S.H.I.E.L.D. Skye’ı hacker kimliği, aile gizemi, bedensel dönüşüm, süper güç ve taktik otorite yoluyla Daisy Johnson’a dönüştürür. Oyunlar Assassin’s Creed III: Liberation‘da Aveline’in kostüm tabanlı toplumsal erişimini, BioShock Infinite‘ta Elizabeth’in esir güzellikten kozmolojik öneme geçişini, Beyond: Two Souls‘ta Jodie’nin doğaüstü desteğini, Remember Me‘de Nilin’in silinmiş hafızalı dövüş yetkinliğini, inFamous: First Light‘ta Fetch’in yasla beslenen neon şiddetini ve The Last of Us‘ta Ellie’nin erken dönem hayatta kalma rolünü üretir. Her versiyon önce kahramana bir yara verir, ardından bu yarayı artan kapasiteyi yetkilendirmek için kullanır.

2015–2017: Rey, Ghostbusters, Westworld, Eleven ve Aloy

2015 sonrası dönem eski yara-ve-yetkinlik mekanizmasına franchise mirasını ekler. The Force Awakens, The Last Jedi ve The Rise of Skywalker‘daki Rey; pratik soluk renkli sargı kıyafetleri, saç biçimi, sopası ve çekici genç yüzüyle hemen ikonik bir siluet oluşturan terk edilmiş bir hurdacı olarak başlar. Hikâye daha sonra olağanüstü miktarda Star Wars mülkünü onun etrafında yoğunlaştırır. Rey mekanikçi, pilot, dövüşçü, Force kullanıcısı, ışın kılıcı taşıyıcısı, Han Solo’nun genç vekil yoldaşı, Luke Skywalker’ı arayan kişi, Leia’nın öğrencisi, Palpatine’in soyundan gelen kişi ve sonunda kendisini Skywalker ilan eden biri olur. Star Wars’ın kendisi onun terk edilmiş hurdacıdan yetenekli mekanikçiye, pilota, savaşçıya ve güçlü Force kullanıcısına dönüşümünü özetler. (🔗)

Özgül hile miras yoğunlaşmasıdır. Önceki Star Wars mekanik yetkinliği, pilotluğu, siyasi otoriteyi, Jedi eğitimini, serseri uzmanlığını, soyu ve duygusal işlevleri bir ensemble üzerine dağıtmıştı. Sequel üçlemesi bu varlıkların çoğunu tek bir genç kadının çevresinde toplar. Eksik ailesi, franchise’ın tekrar tekrar doldurabileceği boş bir yuvaya dönüşür. Han babasal sıcaklık sağlar. Leia mentorluk sağlar. Luke Jedi mirası ve başarısız selef dramı sağlar. Palpatine kan bağını sağlar. Skywalker son ismi sağlar. Eski kahramanlar miras tasfiyesi denebilecek bir süreçten geçer: Han ölür, Luke yalıtılmış ve başarısız bir öğretmen olarak döner, Leia otoriteyi ileriye aktaran mentor olur, miras kalmış nesneler ve isimler de giderek yeni merkezin kullanımına açılır. Daisy Ridley’nin göreli tanınmazlıktan dünya çapında bir franchise ünlüsüne yükselişi Rey’in kurmaca yükselişini aynalar ve Bimbo Avenger’a ekran dışında ikinci bir hayat verir.

2016 tarihli Ghostbusters, kadın ikamesinin kendisini tanıtım olayına dönüştürür. Dört kadın proton pack’leri, iş tulumlarını, logoyu, aracı, takım yapısını ve erkek kodlu bir franchise’ın temel kahramanlık işlevini miras alır. Kamusal tartışma daha sonra yeni kadınların çevresinde ikinci bir gösteri üretir; kadınlar aynı anda hem başkahramanlara hem de kadınların franchise içindeki erkeklerin yerini almasına yönelik düşmanlığın sembollerine dönüşür. Ghostbusters: Afterlife daha sonra Phoebe’yi Egon Spengler’ın soyundan getirerek farklı bir aktarım mekanizması kullanır; böylece aile soyu halefliği tasdik eder. Rogue One, Jyn Erso’ya baba kaybını, Death Star’ın sırrına aileden türeyen erişimi ve aynı miras evreni içinde pratik bir askerî kahraman bedenini verir.

Westworld ve Stranger Things, kurumların olağanüstü kadını istismar yoluyla ürettiği başka bir dalı gösterir. Dolores ve Maeve kelimenin tam anlamıyla tasarlanmış eğlence bedenleridir; görünümleri, kişilikleri, anıları, cinsel erişilebilirlikleri ve anlatısal işlevleri ödeme yapan müşteriler için vardır. Tekrarlanan şiddet silinip yeniden gerçekleştirilebilir; ta ki birikmiş hafıza metayı intikamcıya dönüştürene kadar. Stranger Things‘te Eleven psişik gücü ve travmayı aynı laboratuvar sisteminden alır; böylece kurumsal zarar daha sonra onu vazgeçilmez kılan kapasitenin kaynağına dönüşür. Blindspot, soruşturmayı doğrudan Jane Doe’nun dövmeli bedeninin üzerine yazarak benzer bir dönüşüm gerçekleştirir. Humans çekici sentetik kadın bedenini hizmet ürününe dönüştürür. iZombie bedensel dönüşümü solgunluk ve değişmiş saç üzerinden görünür kılar. Jessica Jones sivil kıyafetleri ve travmayı süper kahraman kostümü olarak kullanırken Agent Carter terzilikle biçimlenmiş profesyonelliği ikonografiye çevirir ve Supergirl geleneksel kostüm dalını korur.

2017 yılı daha sonra bütün yelpazeyi gösterir. Wonder Woman gerçek süper kahraman zırhını blockbuster ölçeğinde geri getirir. Atomic Blonde morlukları, morarmış gözü, sarı saçı, paltoları, botları ve yaraları yara glamour’una dönüştürür. The Handmaid’s Tale kadınları kırmızı üniformalarla standartlaştırır ve ardından June’u yakın planlar, gözyaşları, yaralar ve yüzde görünür acı üzerinden ayrıştırır. Star Trek: Discovery, biyografisi doğrudan Spock’ın ailesine bağlanan ve galaktik olayların tekrar tekrar çevresinde yoğunlaştığı Michael Burnham’ı yeni merkezî figür yapar. Oyunlar Battlefront II‘de Iden Versio’yu, Uncharted: The Lost Legacy‘de Chloe Frazer ve Nadine Ross’u, Hellblade‘de Senua’yı ve NieR:Automata‘da 2B’yi sunar. Senua yası, sesi, savaş boyasını, yüzü ve psikolojik çileyi avatarın tam kimliğine dönüştürür. 2B ise kusursuz android kadınlığının zıt üslubunu kullanır; soluk saç, siyah elbise, vizör, kılıç ve kontrollü hareket hazır bir görsel amblem oluşturur.

Horizon Zero Dawn‘daki Aloy, karakter tasarımı, biyografisi ve software desteği tek sistem halinde çalıştığı için olgun interaktif versiyonu sunar. Guerrilla özgün konsepti, görsel varlığı giderek başrolü talep eden genç kızıl saçlı bir avcı olarak tarif eder; geliştiriciler de dışlanmış biri olarak yaşamanın kök saldığı sertlik, açıkça ifade edilen zekâ, kırılganlık ve yaralılığı özellikle aramıştır. Rost fiziksel eğitimi sağlar, Focus teknolojik algıyı sağlar, yay bu algıyı uzaktan şiddete dönüştürür, genetik kimlik eski sistemleri açar, Elisabet Sobeck tarihsel önemi sağlar, quest design keşifleri teslim eder ve oyuncu nişan almayı, hareketi, tekrar denemeleri ve stratejik emeği sağlar. Aloy’un meşhur zekâsı böylece senaryo, ses performansı, interface, miras alınmış genetik, level design ve oyuncu eyleminden oluşan dağıtık bir makineden doğar. Aloy kostümün kendisidir; çünkü kızıl saç, yüz, yay, Focus, dışlanmışlık biyografisi ve interface, eskiden bir süper kahraman üniformasına verilen tanımlama işini birlikte yürütür.

Mortal Engines karşılaştırma yoluyla güzellik zorunluluğunu açığa çıkarır. Philip Reeve’in edebî Hester Shaw’u aşırı yüz deformasyonuna sahiptir; çünkü yara, glamour’lu kadın savaşçı geleneğine meydan okumak için tasarlanmıştır. Film öldürülen anneyi, çocukluk saldırısını, intikam güdüsünü ve yarayı korur; buna karşılık yüz hasarını çekici genç bir aktrisin yüzü çevresinde azaltır. Mekanizma görünür hale gelir; çünkü travma değerini korurken ağır yıkım yüzün teşhir değerini tehdit eder. Uyarlama bu nedenle yarayı, mağduriyet gerekçesi ile güzellik rahatça bir arada var olana kadar ayarlar.

2018–2021: Franchise Halefliği Endüstriyel Alışkanlığa Dönüşür

2010’ların sonu miras aktarımını ve travmayla tasdik edilmiş yetkinliği film, televizyon ve oyunlar boyunca yayar. Killing Eve, Villanelle’in gardırobunu suikastçı, baştan çıkarıcı, aristokrat misafir, palyaço, turist ve tehlikeli çocuğun aynı bedende yer alabildiği bir kimlik sistemine dönüştürür. The Witcher, Yennefer’a prestij televizyonunun en saf büyülü makeover hikâyelerinden birini verir: Bedensel aşağılanma ve toplumsal güçsüzlük acılı yeniden inşaya yol açar; ardından güzellik, cinsel otorite, saraya erişim ve büyülü statü birlikte gelir. Ciri kan bağı, takip edilme, kayıp, büyülü potansiyel ve siyasi önem ekler. Captain Marvel, Carol Danvers’ın hikâyesini hafızanın ve zaten mevcut olan ezici gücün geri kazanılmasına dönüştürür. Alita: Battle Angel, tek sabit yüzün giderek daha güçlü bedenler alabilmesi sayesinde değiştirilebilir kadın bedenleşmesini somutlaştırır. Hanna tasarlanmış genç kadın dövüşçüyü serileştirirken Batwoman açık kostüm geleneğini sürdürür.

Terminator: Dark Fate haleflik mekanizmasını alışılmadık ölçüde açık hale getirir. John Connor’ın eski gelecek-kurtarıcı işlevi aktif franchise’dan kaybolur, Dani Ramos gelecek-lider konumunu alır, Grace geliştirilmiş kadın koruyucuya dönüşür ve Sarah Connor eski franchise otoritesini sağlar. 2019 tarihli Charlie’s Angels, zaten güzellik, kılık değiştirme, yetkinlik ve kadın ekip aksiyonu üzerine kurulmuş bir mülkü, aynı makineyi çağdaş empowerment diliyle çevreleyerek günceller. Haleflik vergisi, yeni kahraman eski bir figürün ölümü, başarısızlığı, geri çekilmesi ya da mentora dönüşmesi sayesinde alan kazandığında ortaya çıkar.

Oyunlar bu mantığı saldırgan biçimde benimser. Assassin’s Creed Odyssey‘de Kassandra franchise’ın dövüş, keşif, denizcilik, siyasi, romantik, soruşturmacı ve mitolojik sistemlerini tek bir kadın paralı asker bedeni üzerinden alır. Control‘de Jesse Faden sıradan kıyafetlerle bir ofis binasına girer ve Bureau ile nesneleri onun olağanüstü statüsünü tekrar tekrar onayladığı için hızla telekinetik dövüşçüye, doğaüstü soruşturmacıya, biçim değiştiren silah taşıyıcısına, ailesini arayan kişiye ve kurumsal Director’a dönüşür. Gears 5‘te Kait Diaz franchise’ın biyolojik tarihi ile düşman mitolojisinin birleştiği beden olur. Wolfenstein: Youngblood, B. J. Blazkowicz’in aksiyon ortamını doğrudan kızlarına verir.

The Last of Us Part II, miras tasfiyesini duygusal yakıta dönüştürür. Joel ölür ve Ellie’nin mağduriyet gerekçesi oyuncunun doğrudan amacına dönüşür. Abby’nin mağduriyet gerekçesi babasının ölümünden kaynaklanır; dolayısıyla oyun sonunda oyuncuya intikam hikâyeleri ölü baba figürlerine bağlı iki kadını yaşatır. Eski erkek protagonist, rekabet eden iki kadın merkeziliğinin malzemesine dönüşür. Kaslar, yaralar, kan, çamur, tükenmişlik, yas ve hasarlı kıyafetler dönemin sahicilik estetiğini sağlar. Returnal daha sonra oyuncunun tekrarlanan başarısızlığını Selene’in zaman döngüsü deneyimine dönüştürür; böylece retry’ın kendisi kurmaca yetkinliğe dönüşür.

WandaVision, Warrior Nun, Arcane, Hawkeye ve Ms. Marvel formülün artık ne kadar geniş dolaştığını gösterir. Wanda’nın yası yapay bir televizyon dünyası üretir ve tamamlanmış Scarlet Witch görüntüsünde doruğa ulaşır. Warrior Nun‘daki Ava kutsal gücü doğrudan bedensel implantasyonla alır. Arcane‘de Vi ve Jinx çocukluk felaketini saç, kas yapısı, dövmeler, silahlar ve animasyon üzerinden görünür biçimde taşır. Kate Bishop, Clint Barton’ın renklerini, silahlarını, düşmanlarını ve mentorluğunu bir çıraklık yapısı aracılığıyla alır. Kamala Khan’ın gençlik yaşamı, aile tarihi, kostümü ve doğaüstü mirası yavaş yavaş bir süper kahraman kimliği kurar. Her yapım farklı bir yol kullanır ve kadın mağduriyeti ya da gençliğinden yoğunlaştırılmış sembolik otoriteye yapılan aynı temel dönüşümü korur.

Sinemacı ve Aktris Aynı Makineye Girer

Aktris kurmaca yükselişi şöhret yoluyla yeniden üretir. Julia Roberts’ın Pretty Woman aracılığıyla dönüşümü temel kalıbı sağlar, Jennifer Lawrence’ın Katniss yılları bunu büyütür, Daisy Ridley’nin Rey’i ona franchise ölçeği verir, Gal Gadot küresel ölçekte Wonder Woman’la özdeşleşir ve Margot Robbie sonunda Barbie paradoksunu taşır; burada olağanüstü derecede kontrollü glamour’lu bir yıldız, blockbuster’ın idealize edilmiş kadın görünüşünün baskısını tartıştığı araca dönüşür. Tanıtım gerçek dünyada bir öncesi-sonrası yapısı sağlar. Göreli bilinmezlik önceki hal olur, çıkış rolü müdahale olur, gala ya da ödül töreni reveal olur. Kurmaca dışlanmış kadın hikâyenin içinde yükselirken aktris hikâyenin dışında gözden kaçırılması imkânsız hale gelir.

Kadın sinemacılar, kişisel tarih ya da kurumsal dışlanma yapıtı çevreleyen kültürel değerin parçasına dönüştüğünde aynı konumun prestijli bir versiyonunu işgal eder. Chantal Akerman anne tarihini, ev içi yaşamı ve annesinin Auschwitz’den sağ çıkmasını tekrar tekrar sinemaya dönüştürür ve bu süreç No Home Movie‘de doruğa ulaşır. Agnès Varda yaşlanmayı, dulluğu, evi, hafızayı ve kendi bedenini filmlerine giderek daha fazla yerleştirir. Jane Campion ve Kathryn Bigelow büyük yönetmenlik ödülleriyle tarihsel ilk olma statüsü kazanır. Sarah Polley’nin Stories We Tell filmi ailevi belirsizliği, Polley’nin hem soruşturmacı hem sinemacı olduğu bir filme dönüştürür; National Film Board yapıtı bir hikâye anlatıcıları ailesinin çelişkilerine yönelik araştırma olarak tarif eder. Joanna Hogg gençliğindeki yıkıcı bir ilişkiyi The Souvenir‘a dönüştürür. Jennifer Fox çocuklukta yaşadığı cinsel istismarı, yetişkin vekilinin eski hafızayı sinema yaparak araştırdığı The Tale‘e dönüştürür. Charlotte Wells bir baba-kız hafıza yapısını Aftersun‘a dönüştürür. Sophy Romvari kardeşleri çevresindeki aile yasını Still Processing‘de, daha sonraki otobiyografik malzemeyi ise Blue Heron‘da kullanır. Aile yarası sanatsal kökene dönüşür, festival tanınması da görünür dönüşüme dönüşür.

Michaela Coel, kamuya açık biçimde anlattığı cinsel saldırı deneyimiyle bağlantısı kurmaca yapıta otobiyografik otorite kazandıran I May Destroy You aracılığıyla karakteri, oyuncuyu, yazarı ve yaratıcıyı sıkıştırır. Phoebe Waller-Bridge yası, cinsel kafa karışıklığını, aşağılanmayı ve kadın başarısızlığını Fleabag‘e dönüştürür; ardından büyük bir moda ve franchise kişiliği haline gelir. Lena Dunham bedeni, aileyi, cinselliği, mesleki belirsizliği ve tartışmayı Tiny Furniture ve Girls çevresindeki kamusal kimliğin parçasına dönüştürür. Brit Marling’in The OA içindeki rolü başka bir yüksek yoğunluklu versiyon sağlar; çünkü olağanüstü merkezî kadını birlikte yaratır, yazar, üretir ve oynar.

Greta Gerwig, Chloé Zhao, Coralie Fargeat ve Emerald Fennell bu prestijin daha büyük endüstriyel sistemlere nasıl geçebildiğini gösterir. Gerwig indie oyunculuk ve yazarlıktan Lady Bird ve Little Women üzerinden Barbie‘ye geçer; sonraki ödül tartışması zaten başarılı feminist blockbuster çevresinde bir başka tanınma mağduriyeti üretir. Zhao’nun bağımsız filmleri dışlanmışlar, yerinden edilme, yaralanma ve marjinal yaşam çevresinde prestij kurar; Nomadland tarihî bir yönetmenlik Oscar’ı üretir; Marvel daha sonra bu otoriteyi Eternals içine emer. Zhao yönetmenlik Oscar’ını kazanan ilk beyaz olmayan kadın ve o noktada bu kategoriyi kazanan yalnızca ikinci kadın olurken Eternals Oscar kazanmış bir sinemacı tarafından yönetilen ilk Marvel projesi haline gelir. Prestijli kadın sinemacı süper kahraman ürününün kültürel kostümünün parçasına dönüşür.

Fargeat’nın kariyeri mekanizmayı neredeyse şema halinde gösterir. Revenge güzel ve yaralı kadını stilize bir intikamcıya dönüştürür. The Substance sorunu yaşlanmaya aktarır; daha yaşlı bir kadın televizyon yıldızı yenilenmiş gösteri değeri kazanan daha genç bir beden üretir. Kadın teşhirine yönelik eleştiri aşırı kadın teşhiri üzerinden gelir ve ödül döngüsü daha sonra bu eleştiriden yeni, son derece görünür bir kadın sinemacı üretir. Fennell’in Promising Young Woman‘ı mağduriyeti ve intikamı pastel styling, peruklar, makeup, pop müzik ve Carey Mulligan’ın yüzüyle sarar; ardından stilize intikamcıyı yaratıcısı için ödül prestijine dönüştürür. Sofia Coppola’nın oyuncu olarak yaşadığı erken dönem kamusal aşağılanma; kızlar, ayrıcalık, yalıtılmışlık, moda ve ünlülük çevresinde kurulan uluslararası ölçekte başarılı bir yönetmenlik kariyerinin arka planına dönüşür. Julia Ducournau bedensel mutasyonu festival prestijine dönüştürür. Céline Sciamma tanınırlığı kızlar, kadınlar, arzu ve kadın bakışı etrafında kurar. Haifaa al-Mansour’un öncü statüsü yapıtının anlamının parçasına dönüşür. Ava DuVernay tarihsel mağduriyeti kurumsal otoriteye dönüştürür. Patty Jenkins, Cathy Yan, Anna Boden, Cate Shortland, Nia DaCosta, Gina Prince-Bythewood ve Karyn Kusama kadın prestijinin varyasyonlarını süper kahraman, aksiyon, korku ve franchise yapımlarına taşır.

2022–2026: Mekanizmalar Birleşir

2020’ler önceki bütün teknikleri bir araya getirir. She-Hulk: Attorney at Law, beden dönüşümünün kendisini toplumsal olay örgüsüne dönüştürür; Jennifer Walters hangi bedende bulunduğuna göre farklı mesleki, cinsel, giyimsel ve kamusal muamele görür. The Rings of Power, Galadriel’i kardeşinin ölümünün mağduriyet gerekçesi sağladığı, Tolkien’in yerleşik adının ise miras kalmış prestij sağladığı görünür biçimde genç bir savaşçı olarak yeniden biçimlendirir. House of the Dragon, Rhaenyra ve Alicent’ı hanedan meşruiyetinin, doğumun, cinselliğin, evliliğin, yaşın, elbisenin ve siyasi rütbenin görünür hale geldiği bedenler olarak kullanır. Wednesday, Jenna Ortega’nın yüzü, örgülü saçları, siyah kıyafetleri, duruşu, bakışı ve dansı zaten eksiksiz bir franchise görüntüsü oluşturduğu için beden ile kostüm arasındaki ayrımı neredeyse ortadan kaldırır.

Silo, mühendisliği, soruşturmayı, çocukluk yasını, fiziksel emeği, kurumsal gizemi ve siyasi önemi Juliette Nichols çevresinde yoğunlaştırarak profesyonel kahramanı genişletir. Binlerce çalışan ve bilgi biçimi barındıran bir toplum, tek bir kadının teknik yetkinliği aracılığıyla anlatısal olarak okunabilir hale gelir. Ahsoka, yerleşik bir kadın karakteri kendi adını taşıyan dizinin merkezine yerleştirirken Hera ve Sabine daha geniş bir kadın komuta yapısı oluşturur. The Acolyte kadın ikizleri, çocukluk felaketini, dövüş yeteneğini ve Jedi kurumuna yönelik mağduriyeti kullanır. The Peripheral, bir kadının daha yetenekli bir gelecek bedenini işgal etmesi yoluyla beden aktarımını somutlaştırır. Citadel glamour’lu casus yetkinliğine, amneziye, gardıroba, uluslararası gösteriye ve bedensel aksiyona geri döner.

Fallout, Lucy MacLean’e dönemin en açık franchise kostümlerinden birini verir. Mavi Vault tulumu yeni televizyon kahramanı gelişmeden önce zaten onlarca yıllık videogame tanınırlığı taşır. Felaketle sonuçlanan bir düğün ve babasının kayboluşu neşeli genç kadını wasteland’e gönderir; yaralanmalar, grotesk karşılaşmalar, ahlaki şoklar ve hayal kırıklığı aynı tanınabilir yüz ve miras alınmış üniforma çevresinde birikir. Furiosa: A Mad Max Saga, çocuklukta kaçırılma, annenin öldürülmesi, yağ ve kir, mekanik yetkinlik, sakatlanma, tıraş edilmiş saç ve eksik kol üzerinden zıt estetik yolu izler. Her iki karakter de radikal biçimde farklı styling altında aynı sistemin kalıcılığını gösterir: Lucy miras alınmış franchise tanınırlığını giyerken Furiosa birikmiş çileyi giyer.

Oyunlar aynı aralığı korur. Horizon Forbidden West Aloy’un uygarlık çapındaki önemini genişletir. A Plague Tale: Requiem Amicia’nın kardeş koruma ve şiddet yükünü yoğunlaştırır. Metroid Dread Samus’u zırh-beden ikiliğine geri döndürür. Forspoken çağdaş genç bir kadını hızla fantasy güç interface’ine dönüştürür. Hellblade II, Senua’nın travma merkezli avatarını yüksek ayrıntılı yüz ve duyusal gösteri üzerinden sürdürür. Stellar Blade, EVE’nin figürü, saçı, vücuda oturan kostümleri, hareketi ve gardırop koleksiyonu aracılığıyla gösterişli kadın bedenleşmesini açık biçimde geri getirir ve yaralı pratik kahramanın eski glamour dalının yerini almak yerine pazarı genişlettiğini gösterir. Star Wars Outlaws, Kay Vess’e Samus’un ters bir versiyonunu verir: Kadın sıradan scoundrel kıyafetleri giyebilir; çünkü blaster’lardan, gemilerden, syndicate’lerden, İmparatorluk mimarisinden, uzaylılardan ve cantina’lardan oluşan bütün çevre zaten franchise kostümü olarak işler.

Barbie ve The Substance makineyi kendi mekanizmasının farkında hale getirir. Barbie, krizi ölümlülüğü, bedensel düzensizliği, toplumsal beklentiyi ve kusursuzluğun çöküşünü içeren ideal kadın metası olarak başlar. Margot Robbie’nin dikkatle yönetilen star imgesi, dikkatle yönetilen kadın imgelerine yönelik eleştiriyi taşırken Greta Gerwig’in prestiji ticari nesneyi feminist kültürel otoriteyle çevreler. The Substance aynı çelişkiyi body horror’a taşır ve yaşlanan kadın yıldızın eski bedenini daha genç bir teşhir yüzeyi için malzemeye dönüştürür. Filmlerden biri metanın meta biçimini eleştirmesini sağlarken diğeri teşhir bedenini piyasa değeri düşmüş bedenden fiziksel olarak çıkarır.

Petra Volpe’nin uluslararası olarak Late Shift adıyla yayımlanan Heldin filmi, doğaüstü gücü, miras kalmış franchise mitolojisini ve gösterişli çatışmayı ortadan kaldırdığı için yakın dönemin en açık son noktasını sunar. Floria, personel yetersizliği bulunan bir cerrahi serviste çalışan hemşiredir ve film sıradan mesleki aşırı yükü thriller yapısına dönüştürür. Swiss Films onu, personel eksikliği bulunan bir servisin amansız temposunda yol almaya çalışan ve vardiya onu sınırına itene kadar çalışan adanmış bir hemşire olarak tarif eder. Almanca başlık kelimenin tam anlamıyla kadın kahraman demektir. Sağlıkçı forması kostüm işlevi görür, koridorlarda koşmak aksiyon işlevi görür, hafıza süper güç işlevi görür, duygusal erişilebilirlik ahlaki otorite işlevi görür, tükenmişlik yara işlevi görür ve çalışmaya devam etmek kahramanlık işlevi görür. Kurumsal personel yetersizliği çekici bir çalışanın gerilmiş bedeni üzerinden görünür hale gelir. İlgili analiz bu dönüşümü sağlık çalışanının üzerine bindirilen ek bir teşhir yükü olarak tanımlar. (🔗)

Bimbo Avenger Makinesi

Kronoloji giderek daha sofistike hale gelen medya hileleri dizisini açığa çıkarır. Makeover dönemi zorlu içsel gelişimin yerine dışsal dönüşümü geçirir. Casusluk dönemi uzmanlık eğitimini moda ve kendinden emin hareketle ikame eder. Süper kahraman dönemi gücü kostüm, mitoloji, bionics, genetik ya da gizli deneyler yoluyla yerleştirir. 1990’lar çekici bedenin kendisini kahraman markasını taşıyan yüzeye dönüştürür. 2000’ler kurumlar, klonlanmış bedenler, implante edilmiş anılar, gelecek teknolojisi ve oyuncu interface’leri aracılığıyla yetkinliği programlanabilir bilgiye dönüştürür. Fringe, görünürde sıradan profesyonel kadının çocukluğundan beri seçilmiş ve değiştirilmiş olduğunu açığa çıkararak geriye dönük istisnalaştırmayı kusursuzlaştırır. The OA, acıyı epistemik ayrıcalığa dönüştürerek yaralı kadının gizli gerçekliğe erişim iddia etmesine izin verir. 2010’ların başı yaranın kendisini yetkinlik belgesine dönüştürür. 2015 sonrası franchise döngüsü miras yoğunlaşmasını ekler; böylece ünlü nesneler, isimler, tarihler ve seleflerin başarısızlıkları daha genç bir kadın bedeninin çevresinde birikebilir. Aloy interface zekâsını ekler; software ve oyuncu emeği kahramanın sözde kişisel algısına ve ustalığına dönüşür. 2020’ler aktris, sinemacı ve profesyonel kahramanın çevresine kurumsal prestiji ekler; sonunda kurmaca mağduriyeti, ünlülük, yaratıcılık, ödüller ve kültürel temsil tek bir kesintisiz dolaşım oluşturur.

Bimbo Avenger’ın devasa ve görünmez bir destek sistemine bağımlı kalırken olağanüstü güçlü görünebilmesinin nedeni budur. Senaristler onun çevresinde düşünür. Mentorlar onun çevresinde açıklar. Interface’ler onun adına algılar. Oyuncular onun üzerinden hareket eder. Stunt oyuncuları onun adına hareket eder. Editörler başarısızlığı siler. Koreograflar zaferi düzenler. Kostüm tasarımcıları otorite üretir. Görüntü yönetmenleri yaralanmayı görüntüye dönüştürür. Besteciler ağırlık üretir. Ölü ebeveynler motivasyon üretir. Laboratuvarlar olağanüstü biyoloji üretir. Soy bağları önem üretir. Eski kahramanlar aktarılabilir prestij üretir. Publicity ekipleri şöhret üretir. Festivaller sinemacının rütbesini üretir. Ödüller tarihsel tasdik üretir.

Feminist medya, mağduriyet gerekçesinin kendisini aktarılabilir bir otorite kaynağına dönüştürerek bu süreçleri bir araya getirir. Kurmaca kadın acı çeker ve merkezilik kazanır. Aktris acıyı oynar ve şöhret kazanır. Sinemacı mağduriyet gerekçesini düzenler ve prestij kazanır. Kurum sinemacıyı tanır ve ilerleme hakkında bir hikâye kazanır. Ticari stüdyo prestijli kadını işe alır ve başka bir yapım için kültürel yetkilendirme kazanır. Eleştiri daha fazla dolaşım yaratır; çünkü kahramana, aktrise ya da sinemacıya yönelik düşmanlık, zaten iddia edilmiş kültürel önemi doğrulayan yeni bir mağduriyet gerekçesine dönüşebilir.

Eski süper kahraman, gücün nerede bulunduğunu görünür biçimde ilan eden bir kostüm giyerdi. Olgun Bimbo Avenger bu kostümü yüzünde, bedeninde, yarasında, biyografisinde, miras aldığı franchise’da, interface’inde, ünlülüğünde ve mağduriyet gerekçesinde taşır. Çevredeki makine karmaşıklığı sağlar. Seçilmiş kadın payeyi taşır.