“On altı milyonluk İstanbul’da sen hâlâ işsiz misin?” dedi Ercüment, elinde kahvesiyle bana bakarak. “Arıyorum, ama yok işte!” dedim. “Aramakla bulunmaz ki. İşi kendin yaratacaksın.” “İyi de kardeşim, hükümet bile iş yaratamazken ben nasıl yaratayım?” “Hükümet dediğin insanlar da kendilerine iş yaratarak hükümet oldular. Sen de kendine bir alan bulacaksın.”
Aziz Nesin’in Dieter Duhm’un Kapitalizmde Korku kitabının Türkçe çevirisine yazdığı önsözdür. Yazdığım kısa özeti de veriyorum (ayrıca bkz):
Beş yaşımdayım. Bana daha o yaşımda okuma-yazma, matematik, sarf ve nahiv (dilbilgisi ve sözdizimi) ve tecvit öğreten ve Kuran’ı ezberleten Galip Amcam şu gülütü anlatmıştı:
Altmışyedi yıldanberi unutamadığıma göre, ölene dek unutamayacağım bu gülütü duyduğumdan bu yana, yaşamımdaki deneyimlerimde gözlemledim ki, havlayıp hırlayarak, zart zurtla, zorbalıkla, dayak ve işkenceyle başkalarını korkutmak isteyen ve korkutanların kendileri daha çok korkmakta ve korkularından gerileri gidip gelmektedir. Başkalarını korkutmaya çalışan ve korkutanların kendileri daha çok korkarlar ve korktukça, korkularını yenmek için daha çok korkutmaya çalışırlar. Bu korku kısırdöngüsü böylece sürer. Gerçekten yürekli olanlar, ne başkalarını korkutmaya çalışır, ne kendileri korkarlar.
