Lacancı etikte vazife ile İyiliği düşünmek kökünden ayrılır. Lacan bu yüzden Kant’a atıf yapar, etik eylemin İyilikle güdülenmesini dışlayan Kantçı jeste atıf yapar: Lacan’ın ısrarlı savına göre en tehlikeli ihanet tarzı doğrudan “patolojik” itkilere kapılmaktan ziyade bir tür İyiliğe atıf yapmaktır, İyilik zedelenebilir (benim iyiliğim veya ortak iyilik zedelenebilir) mazeretiyle vazifeden kaytarmakta [shirk, şirk, şirk-et] olduğu gibi – “olumsuz şartları” veya “uygunsuz sonuçları” bahane ettiğim anda [iyilikten] maraz doğar ve cehenneme giden yolun [iyi niyet] taşları döşenir. Bana arzumdan taviz verdiren nedenler çok ikna edici ve sağlam da olabilir, hatta onurlu bile olabilir; ekolojik tahribat da dahil herşey bahane edilebilir. Mazeret bulmak sınır tanımayan bir marifettir; hatta belki “sahiden” yapacağım eylem yoldaşlarımın iyiliğini tehlikeye atıyordur, öyle bile olsa etiği İyiliği düşünmekten ayıran uçurum aşılmaz halde kalır. Arzu ile Kantçı etiğin ihtimamı “gerçekliğin taleplerini, gereklerini, lüzumlarını” yoksayma konusunda anlaşır: İkisi de olumsuz şartların veya uygunsuz sonuçların bahane edilmesini kabul etmez, o yüzden Lacan’a göre ikisi aynı şeydir (Seminer 11: “ahlak yasasına daha yakından bakarsanız arzunun saf halinden ibaret olduğunu görürsünüz”).
Keyfin Metastazları’ndan
Türkçesi: Işık Barış Fidaner
Bkz “Kendine Selam Vermek: Vicdan Üstben Değil Arzu Yasasıdır”
Geri bildirim: Erbaba Afrası — çeviri derlemesi | YERSİZ ŞEYLER