Akıl hastası

Anımsamadığım bir olayı babamın anlatımından toparlıyorum:

Annem MEB’e çalışan bir sağlık merkezinde psikiyatristti.
Oradan bir Sağlık Bakanlığı Hastanesine geçebilmek için
Şef Muavinliği sınavlarına girdi ve kazandı (1986).

Şehirdışı olduğu halde açık tek kadro olduğu için
Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’nde
şef muavini olarak yeni (geçici) görevine başladı.

Annem Bakırköy’de çalışırken Ankara’da
anneannem bana okuma yazmayı öğretti.

Birkaç ay sonra yılbaşı gününde (1987)
anneme sürpriz yapmak için Ankara’dan
babam beni Bakırköy ziyaretine getirdi.

Ankara’ya dönene kadar annemin kaldığı
hemşire lojmanına girmek yasak olduğundan
bir hemşireyle haber gönderdi babam anneme
o da pencereden bizi görüp yanımıza geldi.

Sabah erken üçümüz birlikte hastane kafeteryasına gittik.
Hastalar, hasta yakınları, hekim ve sağlıkçıların paylaştığı
masalardan birinde çaylar ve poğaçalar alıp kahvaltı ettik.

Derken hastalardan biri poğaçayı benim önümden kaptı.
Ben şaşırıp üzülünce onlar bana olan biteni izah ettiler:
“O akıl hastası olduğu için öyle yaptı, kızma” dediler,
“yenisini alırız.” Ben ses etmedim ve konu kapandı.

Aynı yıl içinde Numune Hastanesi’nde kadro açılınca
annem eş durumundan kendini Ankara’ya tayin ettirdi.

Sonra bir gün annemlerle otururken (1988)
masadaki arkadaşlarından birisi bana sordu:

— Sen annenin ne iş yaptığını biliyor musun?
— Evet biliyorum doktor.

— Hangi hastalara baktığını biliyor musun?
— Evet akıl hastalarına bakıyor.

— Peki akıl hastası ne demek biliyor musun?
— Evet biliyorum.

— Neymiş?
— Yaramazlık yapan büyük insan.

Bunu duyan annem, babam ve arkadaşları ‘koptular’
(şimdiki tabirle) ve ‘çok güzel tanımladı’ dediler.

Yine o günlerden bir gün babam
bir paketin yazısını okuduğumu
görüp hayret etti:
— Uzay çerezi!

Annemin websitesi (2001): hfidaner.20fr.com

Bkz “Kafası karışık (mental disorder)”