🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖
Aşağıda ICP-Proletaryen tarafından İspanya’da meydana gelen büyük ve dramatik sel felaketleri hakkında yayınlanan açıklamayı aktarıyoruz.
En az 100 ölü, onlarca kayıp, binlerce yıkılmış ev, hayatta kalmak için sahip oldukları azıcık şeyi de kaybeden aileler… Tamamen öngörülebilir ve önlenebilir bir “trajedi”nin kurbanları. Sadece, çocuk ölümlerinin birkaç saatlik çalışma kadar bile önem arz etmediği kapitalist dünyada Valencia’dakine benzer olaylar yaşanabilir.
Bir “soğuk hava dalgası” Akdeniz’in Levant kıyılarında düzenli olarak meydana gelen, tarihsel kayıtlardan beri gözlemlenen yaygın bir meteorolojik olgudur. Denizden gelen sıcak havanın karayla temas etmesiyle ani bir soğuma yaşanır. Bu durumda gaz halinde olan su, aniden sıvıya dönüşerek şiddetle yeryüzüne düşer. Bu, yılın bu zamanında bölge halkı tarafından çok iyi bilinen ve yetkililerin sık sık karşılaştıkları için hazırlıklı olmaları gereken bir olaydır. Ancak, yüzlerce ölümün kaçınılmaz olarak meydana gelmesi, doğal meteorolojik olayların yıkıcı potansiyelinin kapitalist sistem nedeniyle katlanarak arttığını bir kez daha göstermektedir.
Valencia yalnızca “soğuk hava dalgası” bölgesi değil; son yıllarda aynı zamanda bölgenin doğal manzaralarının, bu tür olaylara doğal kanal olarak hizmet eden yerlerin yıkıma uğratılarak büyük ölçüde kentleşmenin en yoğun yaşandığı yerlerden biridir.
Son yüzyılda inşa edilen kaç tane yerleşim alanı “Rambla de…” adını taşımaktadır? Kaç sokak “Torrent” olarak adlandırılmıştır? Bu, kâr peşindeki acımasız hırsın, “soğuk hava dalgasıyla” doğrudan bağlantılı doğal olayları –suyun yıkıcı gücü ve onunla bağlantılı tüm diğer olguları– dahi hesaba katmadığını açıkça gösterir. Kapitalist çağda, yerleşik yaşamın başladığı ilk dönemlerden beri edinilen bilgi birikimine (inşaatın eski lagünün suları sınırlarında, katedralin ve çevresindeki ortaçağ kentinin yer aldığı noktada kaldığı zamanlar) aykırı olarak Valencia kenti bir nehrin etrafında genişlemiş ve doğal yayılma alanlarını kentleşme yoluyla işgal etmiştir. Aynı şey çevredeki birçok şehirde de olmuştur: İnşaat, üretim ve spekülasyon için toprak ihtiyacı, bilinen sakıncalı yerlere bile mahalleler ve sanayi bölgeleri kurulmasına yol açmıştır.
Bugün sonuçlarını gördük, ancak benzer olaylara rastlamak için çok da geriye gitmeye gerek yok. 14 Ekim 1957’de, dünle aynı sebeplerle, kentin içinden geçen Turia Nehri taşarak çevresindeki mahalleleri su altında bıraktı ve 81 kişinin ölümüne neden oldu. Bu olay, hükümeti nehri başka bir yöne kanalize etmeye ve şehrin dışına çıkarmaya sevk etti. Ancak dün doğa, burjuvazinin hastalıklı zihninin aldığı tüm bürokratik kararlardan etkilenmediğini gösterdi ve 1957’deki mahallelerle birlikte eski kanalını bir kez daha yerle bir etti. 3 Kasım 1987’de, biraz daha güneyde, La Safor bölgesinde başka bir sel Oliva kasabasını tahrip etti. Birkaç yıl önce, 1982’de, Tous barajının taşması Júcar havzasını yok ederek sekiz kişinin ölümüne neden olmuştu. Yalnızca en ciddi olayları göz önünde bulundurduğumuzda bile, bir asırdan kısa bir sürede karşılaşılan “öngörülemez” ve “önlenemez” gerçek bu şekildedir, ki yetkililere göre bu böyledir.
Gerçek şu ki, yerel, bölgesel ve ulusal hükümetler 29 Ekim’de yaşanabilecekler konusunda uyarılmıştı. Bu sadece bu bölgelerde sonbaharda riskin en yüksek olduğu (bunu bilmeyen bir meteorolog yoktur!) için değil, aynı zamanda hava durumu servislerinin en az iki gün öncesinden olacaklar konusunda uyarılar yapmış olması nedeniyle de biliniyordu. Ancak son yılların deneyimi de bu uyarılar da yetmedi: üretim faaliyetini durdurmanın, insanları tahliye etmenin ve insan risklerini asgariye indirmenin maliyeti –kapitalistler için tek “gerçeklik” olan bu maliyet– yıkımın ciddiyetinden çok daha düşüktü. Birincisi, kapitalizmde insan yaşamı hiçbir zaman yatırılan sermayenin veya elde edilebilecek kârın yarısı kadar bile değer ifade etmeyecektir. İkincisi, kapitalizm yıkımdan zarar görmez, bilakis bu yıkım içinde gelişir; felaketlerde birinci derecede hayati bir itici güç bulur: Bir proleter sefalet ve ölümü görürken, bir kapitalist iş fırsatları, yüksek kârlılık ve düşük rekabet görür.
Bu yüzden dün, yetkililerin kendileri bile alarm vermişken (saat sabah 6’da günün trajik geçeceği aşikâr iken saat 8’de alarm verilmiştir), bölgedeki işyeri sahipleri çalışanlarını gece vardiyasında çalışmaya zorladılar ve gitmezlerse işten atmakla tehdit ettiler. Bu yüzden büyük banliyö alışveriş merkezlerinin sahipleri sel başladığında işçilerin işlerini bırakmalarını yasakladılar ve sonrasında felaket tehdidi bariz hale geldiğinde onları tahliye etmek için acil servisleri harekete geçirmediler: Her burjuva için bir hayat birkaç saatlik ciroya değmez.
Politikacılar, sanatçılar, girişimciler ve burjuvazinin tüm hizmetkârları ölüler için ağıt yakmaya başlarken açıkça söyleyelim: Bu ölülerin çoğunluğu proletaryadandır ve hayatlarını kaybettiler çünkü sığınacak bir yer bulamadılar, acil servislerin uyarılarına rağmen çalışmak zorundaydılar. Burjuvazi, çok pahalı altyapıları, on binlerce üretim tesisini, turistik yerleri vb. muhafaza edebilirken, bilinen ve oldukça muhtemel bir tehlike olan bu günlerdeki “soğuk hava dalgası” karşısında temel acil yardım sağlama yetisine sahip değildir.
Hükümet kanadında, bölgesel ve ulusal düzeyde, şimdi parlamenter polemiklerin ve çekişmelerin demokratik gösterisi başlıyor: Aralarındaki rakip birbirini suçlayacak ve proletaryanın bu felaketi korkunç faşist sağın ya da suçlu solun işi olarak kabul etmesini sağlayacak. Gerçek şu ki, PCE, PSOE veya PP’de olsun hepsi dünkü ölümlerden yalnızca burjuvazi için çalışan ve tamamen sorumlu olan taraflardır.
Yakında “iklim dini”nin yeni rahipleri ortaya çıkacak ve bu olayların sorumluluğunun tüm burjuvazide değil, kömür ve petrole dayanan geri kalmış üretim modeliyle iklim değişikliğini teşvik eden bir avuç girişimcide olduğunu açıklayacaklar. Ve uygun şekilde basının teşvikiyle, sınıflar arası iş birliğine dayalı yeni bir politikayı önerecekler, güya bizi bekleyen iklim felaketini durdurmak amacıyla.
Ama gerçek şu ki, bu trajediler, gerçek anlamda katliamlar, onları yaratan üretim biçimi yok edilene dek sona ermeyecek. Ölüme, yıkıma ve yeniden inşaya, önleme öncesinde daha çok kâr bulan kapitalist sistem var oldukça, herhangi bir doğal olguyu insan hayatı için ölümcül hale getiren sebepler ortadan kalkmayacak. Bir sosyal sınıf, burjuvazi, ticaret için toprak ve alan fethedip en ileri üretim teknolojilerini uygulama yetisine sahip olduğu sürece ama proletaryanın iş gücünün yaşadığı şehirleri güvence altına alma yetisinden yoksun olduğu sürece, bu durumlar aynı bölgede kısa sürede tekrarlanacaktır. Kapitalizm için gerekli olanı iyileştirmeyi, reform yapmayı ve değiştirmeyi amaçlayan ajitatörler ve propagandacılar proletaryaya burjuvazi ile iş birliği ve demokrasiye güvenmesini öğütlemeye devam ettiği sürece, proletarya sınıfı sadece doğal düşmanı olan egemen burjuva sınıfıyla değil, onu daima kurban olarak kalması için savaşacak bir iş birliği ordusuyla yüzleşecektir.
Yarın, proleterler ölülerini gömecek ve benzer bir felaketin tekrar yaşanmaması için dua edecekler. Bu arada burjuvazi, devleti aracılığıyla, yıkılan fabrikalarda üretimi yeniden başlatmakla kalmayıp genişletecek, işlerini yeniden inşa yoluyla büyütecek milyarlarca fonu yönlendirecek. Bugün toplumsal hayattan hem siyasi hem de örgütsel olarak neredeyse tamamen silinmiş gibi görünen ve böylesi felaketlerde ölümlerden başka bir şey sunamıyormuş gibi duran proletarya sınıfı, kapitalist dünyanın sefaletini ve onu sürekli olarak takip eden trajedileri aşma şansını tarihsel olarak tek başına taşıyan sınıftır. Kapitalist felaketlerde olduğu kadar, her gün barış zamanında, işte de mal üretiminin devamı için her yıl binlerce ölümü barındırarak sessizce acı çeker. Ancak kapitalist dünyanın merkezinde olduğu için, tüm toplumsal zenginliğin üretimini elinde tuttuğu için ve her ülkede nüfusun çoğunluğunu oluşturduğu için burjuva sınıfını yok edebilir ve onun dünyasını tarihe gömerek insanın doğal ortamıyla gerçek bir denge içinde olduğu, gerçek bir bolluk geleceğine kapı aralayabilir. Şüphesiz bu, yarının potansiyel değil, gerçek gücü olan proletarya sınıfının geleceğidir. Ancak bu geleceği gerçekleştirebilmek ve gerçek gücünü gösterebilmek için proletaryanın sınıf mücadelesi alanına dönmesi gerekir; düşman sınıflara karşı, en temel hayatta kalma ihtiyacına bağlı olanlar da dahil olmak üzere acil çıkarlarının savunusu için ve burjuvazinin siyasi ve sosyal hakimiyetine karşı genel politik çatışmada savaşmalıdır.
Kapitalizm tüm felaketlerin sorumlusudur!
Proletaryanın sınıf mücadelesi onun “trajedilerine” son vererek kapitalizmi haritadan silip atacaktır!
Proleter sınıf mücadelesinin yeniden başlatılması için!
Komünist, uluslararası ve enternasyonalist partinin yeniden kurulması için!
30 Ekim 2024, ICP – Il comunista – le prolétaire – el proletario – proletaryen – programa komünista – Komünist Program (http://www.pcint.org)
Spain: Capitalism is Solely Responsible for the Catastrophic Floods in the Valencian Levant
We reproduce there after the statement the ICP-Proletarian has published on the huge and dramatic floods in Spain.
At least 100 dead, dozens missing, thousands of homes destroyed, families losing what little they had to survive… Victims of an entirely predictable and avoidable “tragedy”. Only in the capitalist world, where the death of children is less important than a few hours’ work, can events like those in Valencia take place.
A “cold drop” is a common Mediterranean meteorological phenomenon that occurs regularly on the Levantine coast and has been recorded since historical records began. It is a sudden cooling, on contact with land, of warm air from the sea. When this happens, water in a gaseous state suddenly turns to liquid and falls violently to earth. As well known, this is a normal phenomenon at this time of year, well known to the local population, and one for which the authorities should be prepared, as they are confronted with it quite frequently… Once again, however, the hundreds of deaths that will inevitably follow show that the destructive potential of natural meteorological phenomena has increased exponentially as a result of the capitalist system.
Valencia is not only the region of the “cold drop”, in recent years it is also one of the regions of the country where the galloping urbanization of the territory and the consequent destruction of the natural landscapes that served as a natural channel for this type of phenomenon have been the most massive.
How many urban developments built over the last century bear the name “Rambla de…”?1 How many streets are named “Torrent”? This clearly shows that the relentless pursuit of profit has not even taken into account the natural events directly linked to the “cold drop”: the destructive force of water and all the other phenomena associated with it. In the capitalist era – in contradiction to the knowledge acquired since the beginning of sedentary life (when construction remained within the limits of the waters of the ancient lagoon, on the very spot where the cathedral and, around it, the medieval city stand today) – the city of Valencia developed around a river and occupied, by urbanizing it, all its natural expansion space. The same thing happened in many neighboring cities: the insatiable need for land to build, produce and speculate on led to the construction of neighborhoods and industrial zones precisely where it was known not to be needed.
We have seen the consequences today, but you do not have to go far back in time to encounter similar events. In 1957, on October 14 and for the same reasons as yesterday, the Turia River, which flows through the city, overflowed its banks, flooding the immediate neighborhoods and killing 81 people. This event prompted the government to divert the river and channel it out of the city. Yesterday, nature showed that it does not care about all the bureaucratic decisions made by the sickly head of the bourgeoisie and once again razed the old canal and the 1957 neighborhoods to the ground. In 1987, on November 3, a little further south, in the La Safor region, another flood destroyed the town of Oliva. A few years earlier, in 1982, the bursting of the Tous reservoir dam had devastated the Júcar basin, killing eight people. In less than a century and taking into account only the most serious events, such is the “unpredictable” and “unpreventable” reality, according to the authorities.
The reality is that local, regional and national governments were warned of what could happen on October 29. They knew it not only because they knew (there is not a meteorologist who does not!) that in autumn, the risk is at its highest in these regions, but also because for at least two days, the weather services had been warning of what could happen. But neither the experience of recent decades nor these warnings were enough: the cost – the only “reality” for capitalists – of paralyzing productive activity, evacuating populations and minimizing human risks is far lower than the severity of the destruction. Firstly, because in capitalism, a human life will never represent more than half the value of the capital invested or the profit that can be made from it. Secondly, because capitalism does not suffer destruction, but develops in and through it, it finds in catastrophes a vital impetus of the first order: where a proletarian sees misery and death, a capitalist sees business opportunities, high profitability and little competition.
This explains why yesterday, after the authorities themselves had sounded the alarm (at 8 p.m., when it was already clear at 6 a.m. that the day was going to be tragic), a multitude of business owners in the area forced their employees to report for work, under threat of dismissal, to work the night shift. This explains why the owners of the large suburban shopping areas forbade workers to leave their jobs when the floods had already begun, and why later, when the threat of disaster was clear, the emergency services did not mobilize to get them out: even a life is not worth the turnover of a few hours, is what any bourgeois thinks.
As politicians, artists, entrepreneurs and the whole panoply of the bourgeoisie’s servants begin their lamentations about the dead, let us be clear: the majority of these dead are proletarians, and they lost their lives because they could not find shelter anywhere, because they had to work despite the warnings of the emergency services. Because the bourgeoisie is capable of maintaining very expensive infrastructures, tens of thousands of production plants, tourist sites, etc., but is not capable of providing basic emergency aid in the face of a known and more than likely danger like the “cold drop” of these days. On the government side, regional and national, the democratic spectacle of parliamentary polemics and squabbles now begins: between the two, the rival will be blamed so that the proletariat accepts that this disaster is the work of the terrible fascist right or the criminal left. The reality is that both work solely and exclusively for the bourgeoisie, whether in the PCE, the PSOE or the PP: all are guilty of yesterday’s deaths. Soon the new priests of the “climate religion” will appear to explain to the proletariat that responsibility for these events lies not with the bourgeoisie as a whole, but with a handful of entrepreneurs who, with their backward production model based on coal and oil rather than green energy, are promoting climate change. And from their pulpits, opportunely encouraged by the press, they will propose yet another policy of collaboration between the classes, with the supposed aim of halting the climate catastrophe that awaits us.
But the reality is that these tragedies, veritable massacres, will not disappear until the mode of production that creates them is destroyed. As long as the capitalist system, which finds more profit in death, destruction and reconstruction than in prevention, does not disappear, the causes which amplify any natural phenomenon to the point of making it lethal for human beings will not disappear. As long as a social class, the bourgeoisie, has been able to conquer land and space for trade, implement the most advanced production technologies, but is unable to secure the cities where the proletarian workforce lives, these situations will be repeated in the same area and in a short time. And as long as the agitators and propagandists who seek to improve, reform and change what is necessary for capitalism continue to call on the proletariat to trust democracy and collaboration with the bourgeoisie to bring it about, the proletarian class will face not only its natural enemy, the bourgeois ruling class, but a whole army of its collaborators who will fight to keep the workers in the condition of perpetual victims.
Tomorrow, proletarians will bury their dead and pray that such a catastrophe never happens again. In the meantime, the bourgeoisie will channel through its state the billions that will enable it not only to resume, but to expand production in the destroyed factories, and to grow its businesses through reconstruction. The proletarian class, which today seems to be absent from social life, both politically and organizationally, and which gives the impression of being able to offer only deaths in catastrophes such as this one, is historically the bearer of the only chance of overcoming the misery of the capitalist world and the tragedies that continually accompany it. It suffers silently in bourgeois catastrophes as well as in everyday peace, in floods as well as at work, where it contributes thousands and thousands of deaths every year to the maintenance of commodity production. But, because it is at the center of the capitalist world, because it holds in its hands the production of all social wealth, because it constitutes the majority of the population in every country, it can get rid of the bourgeois class and annihilate its world, opening the door to a future where true abundance finally arrives, the true balance of the human being in his natural environment. This is undoubtedly the future, namely the real strength (today only potential, tomorrow real) of the proletarian class. But to realize this future, to show its true strength, the proletariat must return to the terrain of class struggle, it must fight against the enemy classes, both in defense of its immediate interests, those linked to the most basic survival, and in the general political confrontation against the political and social domination of the bourgeoisie.
Capitalism is responsible for all disasters!
Only the class struggle of the proletariat can put an end to its “tragedies”, by wiping it off the map! For the resumption of proletarian class struggle!
For the reconstitution of the communist, international and internationalist party!
October 30th 2024, the ICP – Il comunista – le prolétaire – el proletario – proletarian – programme communiste – el programa comunista – Communist Program (http://www.pcint.org)
[Translated by the IGCL from French]
1. A term used to describe a river whose irregular flow varies greatly according to rainfall, from a dry riverbed to a powerful torrent. In the recent history of capitalism, the ramblas have been urbanized as thoroughfares, streets or avenues in major cities, and thus bear their names.
Geri bildirim: Eviri — özel sayfa | YERSİZ ŞEYLER