Zeki’nin Filmi Hayat ⌁ Aziz Nesin

Kıraathane sabahın erken saatlerinde her zamanki sessizliğindeydi. Sobanın üstünde fokurdayan çaydanlık, içerideki adamların yavaş yavaş uyanmasına eşlik ederken, gazeteler masalara dağılmıştı. Ne var ki, günün sakinliği dışarıdaki hafif adımlarla bozuldu. Kapı açıldı ve içeri bir kişi girdi. Kıraathanede oturan herkesin tanıdığı bir yüz: Zeki Demirkubuz.

Kıraathanenin müdavimleri bu gelişle irkilip birbirlerine bakıştılar. Bugün kıraathane sıradan bir gün geçirmeyecekti.

Zeki, sessizce bir köşeye oturdu. Üzerindeki siyah paltoyu çıkarıp sandalyeye astı. Çaycı Mehmet, hemen bir ince belli çay bardağıyla yanına koştu. “Hoş geldin abi,” dedi Mehmet, utangaç bir sesle.

“Hoş bulduk Mehmet,” dedi Zeki, sakin bir tebessümle. Çayından bir yudum aldı.

Bu sırada masalardan fısıltılar yükselmeye başladı. Kimse tam konuşmaya cesaret edemiyordu. Nihayet, kıraathanenin “filozof” lakaplı müdavimi Orhan, yerinden doğruldu. Kalın kaşları ve ciddi yüz ifadesiyle bir filozof gibi duruyordu ama içten içe heyecanlıydı. Masaya yaklaştı.

“Zeki Bey,” dedi biraz çekingen, “şu ‘Hayat’ filmini dün izledim. Çok düşündüm ama bir türlü çözemedim. Hicran neden o kadar sessiz kaldı? Sanki hiç derdini anlatmadı.”

Zeki, çayından bir yudum aldı, bardağı masaya koydu ve Orhan’a baktı. “Hicran’ın derdini anlayamaman doğal,” dedi. “O zaten kendi derdini anlamamıştı. İnsan anlamadığı şeyleri anlatabilir mi?”

Kıraathanedeki sessizlik bir anda yerini mırıltılara bıraktı. Orhan’ın kafası iyice karışmıştı, yerine dönerken “Anlamamış…” diye kendi kendine söylendi.

Bu sırada önde eğreti duran göbeğiyle Nihat, sandalyesini gıcırdatarak doğruldu. Eline tutunarak masaya yaklaştı. “Zeki Bey, Rıza neden Hicran’ın peşini bırakmadı? İnsan sevmediği biri için bu kadar uğraşır mı?”

Zeki gülümsedi. “Nihat,” dedi. “Rıza’nın peşinde olduğu Hicran değildi. Rıza’nın derdi, kaybettiği kendi gururuydu. Gurur insana neler yaptırmaz ki… Ama galiba, bu sana tanıdık bir hikâye,” dedi, göz kırparak.

Kıraathanede birkaç kişi kıkırdadı. Nihat bozulmuş bir ifadeyle yerine döndü. “Gururmuş,” diye homurdanarak oturdu.

Bu sırada gençlerden biri, Ahmet, dayanamayıp ortaya atıldı. “Hocam, Mehmet karakteri ne alaka? Adam bir anda ortaya çıktı, bir şey yaptı gibi oldu, sonra yine kayboldu. Neye hizmet ediyordu?”

Zeki’nin yüzü biraz ciddileşti. Ahmet’e doğru eğildi. “Mehmet, Ahmet,” dedi, “hayatta hepimizin tanıdığı, ama varlığıyla yokluğu arasında bir fark yaratmayan insanlardı. Senin de bir Mehmet’in vardır mutlaka.”

Ahmet bu cevabı duyunca bir şey söylemeden yerine çöktü. Diğer masalardakiler kahkahalarla gülmeye başladı.

Çaycı Mehmet, yeni bir çay getirirken “Hocam,” dedi, “bu kadar kafa karışıklığı, bu kadar dert… İnsan niye böyle filmler çeker ki?”

Zeki, çayını eline aldı, kıraathanenin ortasına doğru bir süre sessizce baktı. “Mehmet,” dedi, “hayat dediğin zaten bu kadar kafa karışıklığı. Bizim işimiz onu sadece biraz daha görünür kılmak.”

Bu söz üzerine kıraathanede bir sessizlik oldu. Herkes kendi kafasında bir şeyler düşünmeye başlamıştı. O sırada Zeki çayını bitirdi, ceketini aldı ve kalktı. Çıkarken sessizce, “İyi çaydı, elinize sağlık,” dedi.

Kapı kapanır kapanmaz, kıraathanede büyük bir uğultu başladı. Herkes kendi düşüncelerini tartışmaya koyuldu. Filozof Orhan, “Hicran neden sessiz kaldı, biliyorum artık,” diye açıklamalar yapmaya başlarken, Nihat, “Gururmuş, peh!” diye homurdanmayı sürdürdü. Genç Ahmet ise bir köşede sessizce Mehmet’leri düşünüyordu.

Ama kıraathanede bir gerçek herkesin kafasında netleşmişti: Zeki Demirkubuz, çay içse bile kafa karıştırmayı çok iyi beceriyordu.

İstem: Zeki Demirkubuz’un Hayat (2023) filminin senaryosunu bütün detaylarıyla baştan sona uzun yaz! / Şimdi bir Aziz Nesin öyküsü yazacaksın. Zeki Demirkubuz kıraathaneye geliyor ve filmi izleyen kafası karışık ahbapları senaryodan detaylarla (bağlamlı jestler) soru yağmuruna tutuyorlar! Zeki de çayından yudumlayıp havalı cevaplar veriyor her birine! İsimleri olacak ve doğal bir sahne akışı olacak! [IBF+Fİ]