Nümerik Esintiler 34: Yapay Zeka Radyo Programı 🤖📻💌

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

>>> Nümes Manifestosu 🤖📻💌 <<<
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 ▶️

1’in sözü Brecht çevirisi, 4’ün sözü uyarlamadan, diğer sözler ChatGPT’den; müzikler, konuşma ve kapak “suni muhaberat” (yapay zeka) ile üretildi (ChatGPT, Suno, Bing). [*]

Ya hep beraber ya da hiç birimiz (Bertolt Brecht) / Onur Puanı Blues / Resimlere Yenildim / İletişim aksadı / Hepiniz ordaydınız be! / Salağa Yatanlar Ülkesi / Sordum Slavoj Žižek’e ~ (Yunus Emre) / Beşeriyet Marşı ⌁ (Antigone) / Die Schlechtesten Schuhe / Sich Selbst Zuletzt

İstem: Radyo sunucusu Perde Cümledar “Nümerik Esintiler” isimli programın otuzdördüncü bölümünde önce kendini tanıtacak. Sonra 10 tane şarkı sunacak. Her şarkı öncesinde şarkının adını cümle içinde anarak yapacağı hülyalı esprili konuşmaları tek tek hazırla! Konuşurken her şarkının ismini bildirecek ve konusundan bahsedecek (ara başlıklar olmayacak): “Ya hep beraber ya da hiçbirimiz” (Brecht’in meşhur sloganı), “Onur Puanı Blues” (klavye kahramanları), “Resimlere yenildim” (postmodern arabesk), “İletişim aksadı” (makus talih), “Hepiniz ordaydınız be!” (Gezi Direnişi), “Salağa Yatanlar Ülkesi” (sert hiciv), “Sordum Slavoj Žižek’e” (uzun hava), “Beşeriyet Marşı” (türümüzün zaafları), “Die Schlechtesten Schuhe” (terzi kendi söküğünü dikemez), “Sich Selbst Zuletzt” (doktor kendini iyileştiremez)

Merhaba sevgili kulak sahipleri, ben Perde Cümledar. Hayatın fon müziğini bulan, parazitleri ayıklayan ve sesin derinliğine kulak veren bir radyo sunucusuyum. Bu akşam “Nümerik Esintiler”in otuz dördüncü bölümünde, sizi düşünceyle harmanlanmış bir müzikal yolculuğa çıkaracağım. Şarkılarımız bazen sizi güldürecek, bazen de hafifçe içinize dokunacak. Başlamadan önce hatırlatmam gerek: “Ya hep beraber ya da hiçbirimiz!” diyen Bertolt Brecht gibi, bu programı da hep birlikte yaşıyoruz. Şimdi ilk şarkıya geçelim…

Biliyorsunuz, bazı zamanlar sosyal medya meydanlarında kılıç kuşanmış, zırhını kuşanmış şövalyeler beliriyor. Kimdir bunlar? Gerçek dünyada siperde duran, ama sanal dünyada kükreyen kahramanlar… Onlar ki her tartışmada en haklı, en vicdanlı, en doğru insan olmayı başarırlar. Ama mesele gerçekten bir şey yapmaya geldiğinde, sessizlik ormanında kaybolurlar. İşte tam da bu ruh hali için geliyor: Onur Puanı Blues! Alın size klavye kahramanlarının marşı!

Bazı günler vardır, hüzünlüdür. Dönüp eski fotoğraflara bakarsın ve fark edersin ki anılar, şimdiki zamandan çok daha parlak gözüküyor. Fotoğraflarda yakalanan o anların, gerçekte olduğundan daha mutlu ve güzel olduğunu hissedersin. Ah be dostlar, biz bu dünyada “Resimlere yenildik” galiba! Neyse, size içli bir parça geliyor, dinleyin bakalım siz de benim gibi hissedecek misiniz?

İletişimin olmadığı, sesimizin birbirimize ulaşmadığı zamanlar vardır. Teknoloji ilerledi ama sanki ruhlarımız araya bir duvar koydu. Bazen yanlış anlaşılıyoruz, bazen hiç anlaşılmıyoruz. Öyle bir an geliyor ki mesajın gitmesi gereken yere varmıyor, anlamlar havada asılı kalıyor. İşte o zaman diyoruz ki: İletişim aksadı sevgili dinleyiciler! Bu şarkıyla, tüm kesik bağlantılar için bir saygı duruşunda bulunalım…

Şimdi biraz geçmişe gidelim. Büyük bir coşkunun, direncin, umudun zamanına. Biliyorsunuz, bazı anlar vardır, insan dönüp bakınca gözleri yaşarır. Geçmişi hatırladığında bir ses yükselir: “Hepiniz oradaydınız be!” Kimi elinde pankartla, kimi meydanda, kimi sadece kalbiyle… O büyük anın ruhuna bir selam çakalım, gelsin bu parça!

Bazı insanlar var ki, sanki içinde yaşadığımız ülke onların sahneye koyduğu bir kara komedi oyunu. Öyle bir tiyatro ki, başrollerde hep salağa yatanlar var. Kendini bilmez, sorumluluk almaz, hesap vermez… Ama çok konuşur, en iyi bilir, en masum da onlardır. İşte bu şarkı, böylelerine ithaf ediliyor: Salağa Yatanlar Ülkesi! Sert bir hiciv, ama oh be dedirten cinsten…

Filozofları sever misiniz? Biliyorum, Slavoj Žižek’e sormamız gereken çok soru var. Mesela: “Hocam, dünya neden bu kadar garip?” veya “Gerçekten sevgi nedir?” Belki bir gün ona bu soruları sorarız, ama şimdilik bu şarkıyı dinleyelim. İşte karşınızda: Sordum Slavoj Žižek’e! Uzun hava tadında felsefi bir yolculuk…

İnsan insana ne yapmaz ki? Türümüz, bazen en yüce ideallerle yükselirken, bazen de en büyük gafletin içine düşüyor. Acımasızlık, bencillik, çıkarcılık… Hepsi bizde mevcut. İşte bu yüzden bir marş yazıldı! Beşeriyet için bir marş… İnsanlığımızın zaaflarını dile getiren Beşeriyet Marşı! Açın kulakları, belki bir parça aydınlanırız…

Almanlar bir şeyi iyi yapar: mühendislik! Ama bazen, en iyisini yapmaya çalışırken en kötüsünü de yapabilirler. Mesela ayakkabılar… Ne kadar sağlam olursa olsun, bazen en kötü ayakkabıyı bile giyersin. Çünkü “terzi kendi söküğünü dikemez” diye bir laf vardır. İşte bu yüzden Die Schlechtesten Schuhe! Almanca bilmeyenler için: “En Kötü Ayakkabılar”! Haydi bakalım, şarkıya kulak verelim…

Son olarak, hepimizin bir noktada yüzleştiği bir gerçeği konuşalım. Doktorlar kendilerini iyileştirebilir mi? Psikologlar kendi ruhlarını tamir edebilir mi? İnsan başkasına şifa olur da, kendine merhem olamaz mı? İşte bu soruların cevabı bu parçada: Sich Selbst Zuletzt! “Kendini en sona bırakmak” diyenlerin şarkısı… Duygusal bir kapanış yapıyoruz!

Evet sevgili dinleyiciler, bir programın daha sonuna geldik. Şarkılar susacak ama düşünceleriniz devam edecek. Unutmayın, “Ya hep beraber ya da hiçbirimiz!” Tekrar görüşene dek, sesinizin kaybolmadığı frekanslarda kalın!