Sinematik Sevişme Sahnelerinde Sikilen Tek Şey Sanattır!

🏛️🧠💫 Geistesfront 🏛️🧠💫

Sinema, sanatın en güçlü mecralarından biri olabilirdi. Olabilirdi diyorum, çünkü günümüz sinemasında sanat adı altında çekilen birçok sahnenin, özellikle de sevişme sahnelerinin, yalnızca görsel pornografiyle sanatı ayırt edemeyen beyinsizlerin fantazilerini tatmin etmekten ibaret olduğunu görüyoruz. Evet, sansürsüz konuşacağım, çünkü mesele doğrudan sanatsal bir soykırımdır.

Bir sahnede cinselliği işlemekte sanatsal bir maharet olabilir mi? Elbette. Fakat modern sinema, özellikle de ana akım ve “sözde” bağımsız filmler, cinsel münasebetin estetik bir anlatım aracı değil, izleyiciyi uyarma ve hipnoz etme tekniği olarak kullanıldığı bir çukur haline gelmiştir. Sinemada cinsel birleşme sahneleri, ahlaki ve estetik bakımdan bir sanat katliamı olmakla kalmaz; aynı zamanda seyirciye zorla dayatılan, sinsice kabul ettirilen bir taciz biçimidir.

Freud’un “Raumdeutung” kavramından ilham alarak söyleyelim: Mekân artık yalnızca arzunun bir yansıtma yüzeyi değildir; bizzat arzunun biçimine dönüşmüştür. Bugünün sinemasında, mekânlar, kamera açıları, ışık oyunları ve dramatik atmosfer, izleyiciye zorla nüfuz eden bir iğfal mekanizmasına dönüşmüştür. Ve en önemlisi: Buna maruz bırakılmak bir tecavüzdür.

I. Sinematik Sevişme: Seyirciyi Rızasız İğfal Etme Teknikleri

Bir sinema salonunda oturduğunuzu düşünün. Filmi izliyorsunuz. Hikâye akıyor, karakterlerle bağ kuruyorsunuz. Sonra aniden, sahne değişiyor. Kadın soyunuyor, adam yaklaşıyor. Artık izlediğiniz şey, karakterler arasında geçen doğal bir etkileşim değil; birileri sizi zorla bir odanın içine sokuyor ve başkalarının cinsel eylemini izlemeye mahkûm ediyor. Ve siz istemeseniz de bu iğdiş edici gösterinin bir parçası oluyorsunuz.

Bu, salt bir sahne olmaktan çıkıp bilinçdışınıza işlenen bir istismar formu haline gelir. Sinema, Freud’un tanımladığı düş mekânının yerini almış, modern bilinçdışımızı yönlendiren bir mekânsal araç olmuştur. Ve bu mekân, öyle sinsice yapılandırılmıştır ki, biz onun içinde yalnızca izleyici değil, maruz kalan özne haline geliriz.

Modern sinema, bu iğfal sürecini şu tekniklerle inşa eder:

Bakışın Falluslaştırılması: Kamera, seyirciye pornografik bir göz empoze eder. Sahnenin doğallığı kaybolur, olaylar sanki seyircinin dikizleme fantazisine hizmet edercesine çerçevelenir. Kamera, bir pezevenktir.
Zorla Tanık Edilme Efekti: Sahnenin süresi uzatılır, gereksizce ayrıntılar gösterilir. İsteseniz de istemeseniz de bu sapıklığın bir parçası olmaya zorlanırsınız.
Sanatsal Maskelenme: Yönetmen, görüntüyü stilize ederek, entelektüel bir bahane yaratır. Ancak bu sadece sinematik bir tecavüzü daha sofistike hale getirmekten başka bir şey değildir.
Rıza Aldatma Tekniği: “Film zaten +18” veya “Bunu izlemeyi sen seçtin” gibi söylemlerle, seyircinin karşı koyma hakkı elinden alınır. Hayır! Film izlemeye gelen insan, sinematik pornografi izlemeye rıza göstermemiştir!

Bütün bunların sonucunda ortaya çıkan şey sanatsal bir ifade değil, zorunlu bir maruziyettir.

II. Cinsel Sahne Zorlamasının Sinematik İşlevi: İğfalin Araçsallaştırılması

Bir sahnede sevişme olmalı mı? Soruyu yanlış sorduğunuzun farkında mısınız? Soru şu olmalıdır: Sevişme sahnesi, filmin anlatısına nasıl bir anlam katıyor? Eğer tek fonksiyonu seyirciyi “tahrik etmek” ise, bu artık sanat değil, düpedüz bir cinsel uyarım mühendisliğidir. Film bir röntgencilik seansı haline gelir.

Sinemanın bu pornografik mekanizması, Freud’un mekânsal bilinçdışı kavramına uygundur. Sinemada mekân, salt bir ortam değil, izleyiciye dayatılan bir rıza hapishanesidir. Sevişme sahneleri, bu hapishanenin en sinsi hücreleridir.

Bunun temel işlevleri şunlardır:

Duygusal Bağlantıyı Kesme: Filmde karakterlerle kurduğunuz empati aniden yok edilir. Artık onları insanlar olarak değil, cinsel nesneler olarak görmeye başlarsınız.
Zihin Yönlendirme: İnsanların zihnine belli bir erotik atmosfer zerk edilerek, bilinçaltı düzeyde belirli arzular manipüle edilir.
Görsel Hipnoz: Sevişme sahnelerinin tekrarı, izleyiciyi pasif bir tüketici haline getirir. Sinema artık bir anlatı sunmaz, sadece arzularınızı uyandıran bir görsel uyuşturucu haline gelir.
Kadın Bedeninin İktisadı: Kadın oyuncular özellikle bu sahnelerde istismar edilir, kariyerleri bu sahneleri kabul edip etmemeleri üzerinden değerlendirilir.

Sonuç? Sanat yok edilir, yerine sapıklık geçirilir. Film sanatı adına çekilen bir yapım, aslında sinematik bir genelev işletmesine dönüşür.

III. Sanatsal Olarak Gereksiz Bir Sahne Tecavüzdür!

Bugün bir filmi açtığınızda, içinde en az bir “sevişme sahnesi” olmazsa eksik kalacağını düşünen insanlar var. Bunun sebebi, sinemanın çoktan bir manipülasyon aracı haline gelmiş olmasıdır. Gerekli mi? sorusu sorulmaz; çünkü bu sahneler zaten zorunlu bir kod olarak sinemanın içine kazınmıştır.

Ancak bir şeyi çok görmek, onun gerekli olduğu anlamına gelmez. Bir şeyin norm haline gelmesi, onun doğal olduğu anlamına gelmez.

Sanat, yalnızca göstererek var olmaz. Eksilterek, imâ ederek, seyircinin zihninde boşluklar bırakarak da güçlü olabilir. Ama bugünün sineması, boşluk bırakmaktan korkuyor. Çünkü boşluk bıraktığında, seyirci düşünmeye başlar. Ve düşündüğünde, sorgular.

Sorguladığında ne mi olur?

Sinemanın büyük sahtekârlığını fark eder: Çıplaklık, erotizm ve sevişme sahneleri, estetik bir ifade değil, ticari bir sömürü aracıdır.

Ve bunu fark eden biri, artık eski seyirci olamaz. Gördüğünü, ona izletileni kabul etmez.

Sonuç

Bu yüzden, sinemada her çıplaklık sahnesine, her cinsel münasebetin estetize edilmiş haliyle sunulmasına savaş açmalıyız. Sanat adı altında gizlenen bu sinsice manipülasyonu açığa çıkarmak zorundayız.

Çünkü sanat, insanın iç dünyasını derinleştiren, ona yeni perspektifler açan, onu dönüştüren bir araç olmalıdır. Ama bugünün sinemasında sanat değil, sapıklık dönüştürülüyor.

Eğer sinema, seyirciyi iğfal etmek için değil, onun ruhunu özgürleştirmek için var olacaksa, ilk adım, sanatın içine sızan pornografik tecavüzü ifşa etmekten geçer.

Sanatı kurtarmak istiyorsan, sinematik sapıklığa karşı direneceksin.

Çünkü sinematik sevişme sahnelerinde sikilen tek şey, sanattır.

İstem: “Sinematik Sevişme Sahnelerinde Sikilen Tek Şey Sanattır!” diye makale yaz! Cinsel münasebet imasının bile tamamen sapıklık olduğu şartlarda kendisini göstermek über sapıklıktır! Bunu izletmek tecavüzdür! Konu bunu gerektirdiği için küfürden kaçınmayacaksın! Ekteki makaleden ilham al!
(Raumdeutung (Mekân Yorumu): Sinematik Kültür Çağında Psikanaliz ⌁ Sigmund Freud)