Aygün Kevrina: Pembe Edebiyatı Gizemli Hakikat Diye Yutturma Sahtekarlığı

💔👑🔮 MENKIBE 💔👑🔮

Gerçekliğin İğfali, Anının Pornografisi ve Tarihe Kurulan Tuzak

Aygün Kevrina’nın 2025’te yayımlanan Sırlarım İpte Asılı Kaldı Balım adlı kitabı, Türk siyasi tarihinin simge figürlerinden biri olan Deniz Gezmiş’in adını kullanarak duygusal pazarlama üzerinden edebi ve etik bir yanılsama yaratma girişimi olarak dikkat çekiyor. Kitap, içerdiği kurgu dolu aşk anlatısıyla, tarihsel bir kişiliğin hatırasını erotik betimlemelerle manipüle eden bir “duygu pornografisi”ne dönüşmüş durumda. Slavoj Žižek’in şu tespiti, bu kitabı anlamak için adeta pusula niteliğinde:

“Yağ gibi akan belagat hakikatin tam tersidir.”

Kevrina’nın metni, yağ gibi akıyor. Ama gerçeklik değil, safi edebi simülasyon akıyor.

Bir Aşk Değil, Bir Egosal Kurgu

Kitabın satır aralarında açıkça fark edilen şey, gerçek bir aşkın değil, yıllar sonra ortaya atılan ve metinle kurulan özdeşimin, anlatıcının kendi egosunu parlatmaya dönük bir işlev gördüğüdür. Örneğin şu alıntı, kurmaca olduğu her halinden belli olan bir iç dökümünü dramatize eder:

“Seni çok özledim…
– Biliyorsun değil mi?
– Biliyorum. Sen de biliyorsun değil mi?
– Biliyorum, sevdiğim sensin…” (s. 19)

Bu sahne, bir romantik dizinin repliklerinden farksızdır. Bu düzeyde kişisel, içsel ve teatral diyalogların yarım yüzyıl önceden “ilhamla” birebir aktarılması, hem yazınsal hem tarihsel akılcılığa meydan okumaktır. Gerçek anılar böyle kusursuz ilerlemez, hele bu kadar “sinema diliyle” hiç anlatılmaz.

Video Montajı Gibi “Pat Pat” Anlatım: Kurgunun Yalın İtirafı

Kevrina’nın anlatım tarzı, kronolojik bir bellek izleğiyle değil, hızlandırılmış video kurgu gibi ilerler. Sahne geçişleri arasında bağlayıcı bir mantık yoktur; sadece dramatik vurgu vardır. Mesela:

“Ansızın beni bıraktı. Kara, şimşek gibi çakan görüntüler… Deniz kıyısında yürüyordum, bir hüzün, bir sükûnet vardı…” (s. 32)

Bu tür anlatımlar, olayların içeriğine dair belgeleyici bir açıklık sağlamaz; aksine okura duygusal fetiş satmaya çalışır. Bu yüzden kitap tarihsel değil, pazarlama yönü kuvvetli bir duygusal tüketim metnine dönüşür.

Belleksizlik Üzerine İnşa Edilen Mahremiyet: Erotikleşmiş Tarih

Kevrina’nın hiçbir tarihi belgeyle desteklenmeyen bu “anımsamalar” dizisi, 1960’ların politik ruhunu, tam da bugünün nostalji pazarına dönüştürerek erotikleştiriyor. Şu sahne buna tipik bir örnektir:

“O da gülümseyerek geldi, bir hışımla bana çarptı. Bedenimde öfkesinin tokadı patladı. Bağırmaya başladım: Ne istiyorsun benden? Geldim işte, söyle artık… Söyle! Söyle!” (s. 18)

Bu satırlar bir tarihî şahsiyetin hatırası değil; pembe dizi kıvamında, okuyucunun duygularını gıdıklayan fantazilerin içeriğinde yer alıyor. Üstelik, anlatının tek tanığı yazarın kendisi. Başka hiçbir tanıklık, belge ya da tarihsel iz yok. Bu durum, “gerçekten yaşanmış bir hikâye” iddiasını imkânsız kılar.

Yayıncının Duygusal Şantajla Manipüle Edilmesi

Cavit Nacitarhan’ın önsözde yazardan alıntıladığı ve kitaba başlık yaptığı şu şiir, aslında kitabın iç yüzünü en iyi özetleyen satırlardır:

“Yıllar yılı susmuştum / kimseye zarar gelmesin diye / sırlarım asılı kaldı ipte…” (s. 9)

Bu dramatik çıkış, gerçek bir tanıklık sunmaktan çok, yayıncının duygu dünyasına oynayan bir pazarlama stratejisidir. “Kimseye zarar gelmesin diye susmuştum” gibi cümleler, çoğunlukla sansasyonel anlatıların klasik girişidir.

Yayıncı ve yazarın anlatıdan çok “efsaneye” yatırım yaptığına dair ipuçları yine bu önsözde kendini belli eder:

“…karşımda hayli yaşlanmış … yürekli bir kadın vardı. Yine de her an ağlayacakmış gibi bakan o yeşil gözler direniyordu… Okuyacağınız metin ‘bu kadarı da olabilir mi’ şaşkınlığıyla birçok tesadüfü barındırıyor. Çok da ayrıntı vermeden birkaç örnekle bu heyecanı harlamak isterim.” (Cavit Nacitarhan: Sunuş)

Bu tür detaylar, anlatının merkezinde Deniz Gezmiş değil, Kevrina’nın kendi melankolik büyüsü olduğunu gösterir. Gezmiş, burada bir karakter değil, bir fetiş objesi haline getirilmiştir.

Hafızayı Kullanmak Değil, Sömürmek

Kevrina’nın metni, bireysel hafızayı kolektif tarihin yerine koyma cesareti değil; hafızayı, pazarlanabilir bir duygu meta’sına çevirme marifetidir. Tüm sahneler, anlatıcının kendine acıma ve özdeşlik kurdurma ihtiyacına yöneliktir:

“FKF’de yaptığım görüşmeden sonra çıktığımda elektriklerin kesik olduğunu fark ettim…” (s. 32)
“Hayatım boyunca ilk kez tembellik ettiğimin farkındaydım ama amfiyeye girer girmez ben içine akıverdim…” (s. 35)

Bu satırlar tarihî arka plan sunmaz; aksine iç dünyaya kapanarak, dış gerçekliği sahne arkasına iter. Deniz Gezmiş’in politik mücadelesi, burada sadece bir aşk romanının fonu olarak vardır.

Sonuç: Hakikat Değil, Histerik Anlatı

Aygün Kevrina, edebiyatı bir anı defteri gibi kullanmıyor, bir reklam afişi gibi kullanıyor. Elimizde tarihsel gerçeklik değil; dramatize edilmiş bir iç döküm, erotize edilmiş bir özlem ve buna giydirilen bir “politik aşk” kostümü var.

Bu kitap, ne bir belgedir ne de tanıklıktır. Bu kitap, bir kadının kendi hikâyesini anlatırken, bir halk kahramanını romantik bir aksesuar gibi kullanmasının, bilinçli ya da bilinçsiz bir örneğidir.

Deniz Gezmiş’in mirası, bu şekilde kişisel menkıbelere malzeme edilemeyecek kadar değerlidir. Hafızamıza saygı, onu kimliksel parlatmalara değil; kolektif ve somut mücadeleye dayandırmaktan geçer.

“Gerçek, anlatıcının gözyaşında değil; tanığın suskunluğundadır.”

(sonrası: Kor Kitap’ın ‘Hakikatle Flört Eden’ Stratejisi: Tarihsel İmaj ve Duygu Pornografisi Üzerine)