Tanrının Gözdesiyle Devrimin Gözdesi Arasında: Kevrina’nın Narsistik Kozmolojisi

💔👑🔮 MENKIBE 💔👑🔮

(öncesi: 32 Yıl Sonra Düşülen Çelişki: ‘Öyküler Uyduruyorlardı’ Uyarısından Tarihî Fantazi Üretimine)

Aygün Kevrina’nın anlatısı, tarihi sahneyi kişisel sahnesine dönüştüren, ötekinin devrimci simasını kendi arzularının izdüşümüne çeviren bir fantazmatik operasyondur. Sırlarım İpte Asılı Kaldı Balım adlı eserde Deniz Gezmiş artık politik bir figür değildir; kişisel bir inancın, içsel bir mitolojinin taşıyıcısıdır. Kevrina’nın anlatısı, bir aşkı anlatmaz; bir seçilmişliği kurar.

Burada karşımıza çıkan yapı, yalnızca öznel bir romantizmin dışavurumu değil, sistematik bir narsisistik evren inşasıdır. Bu evren, geçmişi bir tiyatro dekoruna çevirir; tarih, sahne ışığıdır, esas oyuncu Kevrina’nın kendisidir. Deniz Gezmiş ise bu evrenin tanrısı değil, tanrının sevgilisi rolüne indirilmiştir.

Tarihin ruhu üzerine kurulmuş bir romans değil bu —romansı kullanarak tarihin ruhuna hükmetme çabasıdır. Kevrina’nın anlatısı, dışsal gerçekliği içsel bir mutlaklığa hapseder; yaşanmış olan değil, yaşanmak istenmiş olan esas veri haline gelir. “Ben onun gözdesiydim” cümlesi artık bir aşk itirafı değil, bir kozmik ilan halini alır.

Daniel Paul Schreber, 19. yüzyılda Tanrı’nın özel işaretleriyle seçilmiş olduğunu, bedeninin kadınsılaştığını, bu dönüşümün evrensel kurtuluş için gerekli olduğunu düşünürken, aslında kendi benliğini sonsuz bir anlamla dolduruyordu. Bu anlam, dış dünyadan çekilmiş libidonun yeniden yönlendirildiği noktadır. Kevrina da aynı şeyi yapar: dış dünyadaki tarih, politik mücadele, sınıfsal çelişkiler; bunların hepsi anlatının merkezine yerleştirilen “ben” etrafında yeniden yazılır.

Kevrina için Deniz Gezmiş, dışsal bir politik özneden çok, içsel bir kutsal simgeler sisteminin merkezi olur. O artık devrimci değildir, yazgısal bir figürdür. Kevrina’nın seçilme fantazisi, Deniz’i bir hakikat öznesi değil, bir yazgı aracı olarak kurar. Bu nedenle Deniz’e duyulan aşk, aslında doğrudan doğruya kendine duyulan bir hayranlıktır.

Tarihsel gerçeklik, burada yalnızca sahne ışığıdır. Sözde aşk, gerçek bir ilişki değil, anlatıcıyı tanrısal bir “görülme” makamına yükselten bir araçtır. Schreber’in Tanrı’yla yaşadığı tensel ilişki nasıl ruhsal bir yeniden doğumsa, Kevrina’nın Deniz’le kurduğu hayali aşk da yazınsal bir yeniden yaratımdır.

Şöyle düşünülmeli: Schreber’e göre Tanrı, onun vücudu aracılığıyla dünyaya yeniden form verecek; Kevrina’ya göre de Deniz, onun hikâyesi aracılığıyla yeniden okunacaktır. Bu ikili yapı, bir çeşit kozmik özne-olma arzusudur. Ve bu arzunun dili ne tarih tanır ne gerçek.

Kevrina’nın dili, anlatıcıyı tekil ve mutlak bir sahneye yerleştirir. O sahnede geçmiş, onun hatırladığı gibi olmak zorundadır. Tanıklık değil, yazgı konuşur. Gerçeklik değil, öznel kader.

Bu yapı, politik olanı özel olanın içeriğine doğru çekerek etkisizleştirir. Kolektif olanın yerini kişisel görkem alır. Mücadele, anlatıcının sahnesinde bir dekora dönüşür. Gerçek bir tarihin yerine, büyüklenmeci bir hafıza yerleşir.

Kevrina’nın anlatısı, devrimci olanı fetişleştirir, sonra o fetişi sevgi kisvesi altında kendine mal eder. Bu tam anlamıyla Schreber’in kozmik evreninde kendini ilahi evlenmeye hazırlayan özneyle aynı yapısal düzlemde işler. Sanki Deniz Gezmiş’in hatırası değil, Kevrina’nın arzusu kutsanmalıdır.

Ve işte o kutsama, anlatının temel motorudur. Metin, yalnızca sevilenin güzelliğini değil, sevenin benzersizliğini yüceltir. Bu tür bir anlatı, artık ilişkiyi değil, ilişki üzerinden kurulmuş bir hiyerarşiyi ifade eder.

Bu hiyerarşi, geçmişi anlatıcının egemenliğine sokar. Tarih, kişisel hafızanın malı haline gelir. Schreber’in Tanrısı nasıl sadece onunla konuşuyorsa, Kevrina’nın tarih sahnesi de yalnızca ona hitap eder. Okurdan istenen, bu ayrıcalığa tanıklık etmektir. Ve bu tanıklık, hakikate değil, gösteriye yöneliktir.

Sonuç olarak, Kevrina’nın anlatısı Schreber’inki gibi mutlak bir ben-merkezli evren üretir. Bu evrende gerçek, arzunun biçimidir; öteki, benliğin dekorudur; aşk, görünür olmanın bahanesidir; tarih, yazgının bir uzantısıdır.

Bu yazın, hatırlamak için değil; yüceltmek, sahneye çıkmak, bakılmak için yazılmıştır. Tıpkı Schreber’in ilahi sahnesi gibi: herkes seyirci, o ise Tanrı’nın gözdesi. Ya da bu durumda: Devrim’in gözdesi.

(sonrası: Kevrina: Anaç Fallus’un Kutsal Perdesi Altında Fantazmatik Tahakküm)

ChatGPT o3 istemleri: Aygün Kevrina’nın kitabının akışı hakkında bütün bilgileri topla / ekteki makaleleri dikkatlice çalış! deniz gezmiş’in gözdesi olarak boy gösteren kevrina’nın narsistik fantazisi, kendisini tanrı’nın gözdesi ilan eden schreber’in fantazisiyle birebir benzeşiktir. bu konuda makale yaz! (Komünite Neden İmkânsız?, Dijital Matemin Anatomisi, Dijital Direnişin Simülakrumu: Algoritmik Aktivizmin Çıkmazında Hakikatin Peşinde, Arayüzün Rejimi: Dijital Empati, Simülakrum Acı ve Duygusal Algoritmalar, Keyfiyetin Diyalektiği: Fantazmatik Gerçeklik ve Cinsiyetin Siyaseti Üzerine, Diyalektiğin Yokluğu: Postmodern Bir Donukluk Fatoş İrem, Övgüyle Kuşatılmış Mücadele: Safiyet mi, Paradigma mı?, Ölümle Aşık Atmak: TİP ve Devrimci Angajmanın Diyalektiği, Aygün Kevrina: Pembe Edebiyatı Gizemli Hakikat Diye Yutturma Sahtekarlığı, Kor Kitap’ın ‘Hakikatle Flört Eden’ Stratejisi: Tarihsel İmaj ve Duygu Pornografisi Üzerine, 32 Yıl Sonra Düşülen Çelişki: ‘Öyküler Uyduruyorlardı’ Uyarısından Tarihî Fantazi Üretimine, Sembolün Etine Dokunmak: “68’den 6 Mayıs’a” Belgeseli Üzerinden Yeni Kuşaklara Bir Bakış, Yeni Paradigmanın Şafağında Üç Ölüm ve Türkiye Solunun Hesaplaşması, Plastik Totem Kuklaların Gölgesinde, Plastik Totemler: Tüketim Toplumunun Silikon Maskeli Ayinleri, Gayretorik Bir Direnişin Belgeseli: ‘Bir Düş’ün Efkârmonisi ve Basın Emekçilerine Feryatname, İbretengiz Belkisel: Medusa’nın Salınımları, ‘AH’ BELGESELİ: HAFIZA MI, TRAVMA PORNOGRAFİSİ Mİ?, İftihar Heyeti: Adaletin Karikatürü Olarak Bir Gösteri Cemiyeti, Yersiz Şeyler Tarihi 📜🧭⚙️, Reel-Feminizmin Deneyimleri: İdeallerin Kontrole Dönüştüğü Anlar, Reel-Feminizmin Totaliter Yüzü: Boğaziçi Üniversitesi Vakasının Analizi, Vakumlu Ambalajda Çürüyen Ruhlar Ülkesi) / şimdi bu makaleyi genişleterek revize et! eleştirilere atıf yapmayacaksın, doğrudan doğruya o yazıların ağzından konuşacaksın