C&C Özel Sayı: Noel Baba’nın Armağanları!!!11 🎅🎁

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

Bu metin C&C Giriş’inden azıcık esinlenmiştir.

CRIES & CRICKETS Cilt 1 / Sayı 1 🤨🧐
Giriş, Prank Rude & Agony Samsa tarafından 😎🤓

Noel Baba, öykülerde canlıdır ve yaşama nedeni vermektir. Bu yüzden onunki bir yapıt külliyatıdır; armağanlardan oluşan bir külliyat. Cries & Crickets’in bu sayısının aksiyomu budur. Biz, tamamen coşkuyla, Noel Baba’nın ve işinin her neye benziyor olursa olsun, öyle olduğundan ve bu nedenle bir verme olarak düşünülmesi gerektiğinden hareket ediyoruz. Ve verme alanında Noel Baba, nadir ve aynı zamanda biraz tuhaf bir türde ustalık sergilemiştir. Kuşkusuz, belki de gelmiş geçmiş en öne çıkan veren olarak Noel Baba, getirici, vermesini farklı biçimlerde (küçük ıvır zıvırlar ve çok büyük sürprizler) ve farklı mecralarda (el yazısı mektuplar ve dilek listelerinden geçit törenleri, filmler ve AVM buluşmalarına kadar) görünür kılar. Cömertliğin – ve daha özelde armağan vermenin – asla kitlesel çekime ya da sözde gerçek dünyaya ilişkin bir ilgililiğe sahip olamayacağı yönündeki sezgisel varsayımı çürütmüştür. Noel Baba, ilk kanaatine her zaman güvenilmemesi gerektiğinin yaşayan halkbilimsel kanıtıdır. Noel Baba, – ve hep üretmiştir – yeni olasılıklar, sevinç için yeni anlaşılabilirlik biçimleri üretir – potansiyel olarak herkes için. Dünyaya, gece göğüne ve daha fazlasına, ve elbette aşağıya, hani en küçük bacaya da yan yan bakar; ve dünya, vb. yalnızca ona karşılık vermekle kalmaz, kendini yeni ve başka bir ışıltı içinde gösterir. Bu, yeni bir içkinlik biçimi yaratır ve bu sayı, Noel Baba’nın vermesinin ta kendisi olan bu içkinliği kurmaya ve ona katılmaya teşebbüs eder. Kapsamının, genişlemesinin ve hep şaşırtan zenginliğinin bazı yönlerini keşfetmeyi ve onlardan yararlanmayı amaçlar.

…

Üretkenliğiyle tanınan Noel Baba, işi üzerine yayımlanmış öykülerin, şarkıların ve özel programların sayısının, kendisinin verdiği armağanlar kadar – hatta daha fazla – olabilmesi gibi tuhaf bir yazgının sıkıntısını da taşır. Noel Baba adını ne zaman duysa insan, her türden lakapla ve kimi zaman ithamlarla birlikte düşünür: çeşitli adlarla Aziz Nick, Kris Kringle, Koca Kırmızılı, kapitalizmin maskotu, gizli bir ev istilacısı ve kültürel bir emperyalist diye anılır. Bu övgü sayılmayacak nitelemeler derlemesi hayli seçicidir; ama bu eleştirilerde kavramsal bir yön saptanmak istenirse, bu yön Noel Baba’nın sanki bedenlediği, prova edip icra ettiği çelişkinin eleştirisinde yatar. Bu çelişkiler yalnızca onun anlatısının düzeyinde değil, bizzat vermesi bakımından da önem taşır. Eleştirilere bu mercekten bakıldığında görünür hâle gelen, onun gerçek şenlikli teşebbüsü, özellikle de ‘cömertliğin diyalektiğini’ yeniden icat etme girişimidir. Alışveriş sezonları, AVM’ler ve reklamlarla olan çağrışımına karşın Noel Baba, açıkça ticari tezahürlerinden ‘sapan’ bir cömertlik geliştirmeye çalışır.

Noel Baba, Bir Noel Şarkısı’nın Scrooge’vari cimriliğini hararetle reddeder ve bu, onun imkânsız teslimatların fiziğiyle uğraşını okumanın bir arka planını oluşturur. Ne var ki anti-ticarî folkloru, piyasalardaki varlığıyla radikal bir karşıtlık içindedir; zira orada baştan sona anaakım kalır. Böylece, Noel Baba’nın yaklaşımında efsane ile lojistik arasında içkin bir çelişki varmış gibi görünebilir; ilkeler her zaman pratik gerçekliklerine uygun davranmaz (buradan ilkelerin genel olarak böyle yaptığı sonucu çıkarılmaksızın). Bu yüzden, vermedeki çelişkiler, performatif olsun olmasın, bir aksaklığın ya da kusurun göstergeleri değil; tam tersine, bizzat cömertliğin kurucu öğeleridir. Performatif çelişkiyi icra etmek bir zayıflık değil, bir verme biçiminin kalıcı ilkesidir.

Noel Baba sık sık bir pop-mit olmakla da suçlanır. Oysa erken halkbilimi çalışmalarından (kutlama üzerine) bildiğimiz gibi, popüler olmak zorunlu olarak kötü değildir. Yalnızca işe popülerleştirmekten başlarsak kötüdür. Temeller düzgünce işlenmişse cömertliği popülerleştirmek iyidir. Bu nedenle çağımızın belirtisi – yalnızca – Noel Baba’nın belirginliği değil, muhtemelen bugün bloglarda, tweet’lerde, podcast’lerde ya da TikTok’larda kutlama girişimlerinde tanınabilen Bayramsızlık diye adlandırılabilecek şeydir. Şu soruyu kaçınılmaz olarak gündeme getirir: Noel Baba’nın popülerleşmesine imkân veren sistem nedir?

Bunu, The Night Before Christmas’tan bugüne kadarki en yeni gösterisine, yani küresel kızak takipçisine kadar görmek mümkündür. O, folklorda, lojistikte, kamusal neşede sistematik bir verme hattını izlemiş, hattı kimi zaman – ilke gereği – rotasını değiştirmeye bile zorlamıştır. Bütün armağanları sistemin parçası mıdır? Hem de aynı tarzda mı? Hepsi tek bir çuval mıdır ve o da arada bir bir dizi teslimatı oradan çekip çıkarmakta mıdır (bazı kaynakların söylediği gibi)? Bu sorulardan bazısına yanıt arayan ve henüz sorulmamış sorulara da yanıtlar sunmayı amaçlayan Noel Baba’nın armağanları üzerine bir sayı sunuyor olmaktan içtenlikle heyecan duyuyoruz.