Takibat: Aydabir Güler, Maval Okuyan, Ekran Başı

Toplantı odasında, masanın ortasında ‘Takibat’ yazılı dosya duruyor. Klima uğultusu sanki uzaktan gelen bir fabrika sireni; camın ardında rüzgâr, barikat önünde dalgalanan bir pankart gibi perdeyi titretiyor. Üçü sandalyelere çökerken havadaki gerilim, yaz sıcağında kabaran asfalt gibi yüzeye çıkıyor.

Aydabir Güler: “İsim, çizgiyi bağlar. ‘Takibat’ tarihe dayansın ki cümlemiz siperini terk etmesin; kökün olmadığı yerde gövde ilk rüzgârda kırılır.”
Maval Okuyan: “Çizgi akarken isim peşinden gelir; ırmak yatağını yürürken oyar. Önce akışı kurarız, isim kendini bulur.”
Aydabir: “Irmak pusulasız akarsa deltada kaybolur.”
Maval: “Pusula akışsızsa çöldeki iğne gibidir; kuzeyi gösterir ama susuz bırakır.”

Kısa bir sessizlik. Aydabir’in kalemi masaya bir kez vuruyor; maden ocağında zemin yoklama gibi. Maval’ın dudak kıvrımı, sabırsız bir grev davulunu andıran ritme bürünüyor. Hava kesifleşince Ekran öne eğiliyor; sandalyenin metal ayakları zeminde gıcırdayıp bir vagon freni gibi kıvılcım sesi çıkarıyor.

Ekran Başı: “Görüntüyü önce verelim. Kitleye tek kare çıkar; içeride kurmay tartışmasını sürdürürüz. Mevzileri görünür kılmadan kadro toplanmaz.”
Aydabir: “İçerik netleşmeden görüntü, sisin içindeki projektördür; ışık var, yol yok.”
Maval: “Zamanla oturur; pratik, teorinin sınavıdır. Sancı büyütmeyelim.”

Ekran avuç içiyle dosya kapağını düzeltir gibi yapıyor; gerilimi bastıran bir jest, sanki barikata serilen bir brandayı geriyor. “Peki, önce ikiniz metni toparlayın; ben ikinci turda sahneyi konuşurum.”

— Hava değişir. Sandalyeler yer değiştirir, bardaklardaki su kömür karası masada küçük bir ay ışığı bırakır. Maval ile Ekran baş başa kalınca mekân daralır; sözler, tünelde yankı yapan bir megafon gibi koridora sıkışır.

Maval: “Tabanın hikâyesini örmeden sahneye çıkarsak yankı bozkırda kaybolur; rüzgârın uğultusu olur, sözün kendisi değil.”
Ekran: “Sahne olmadan hikâye ormanda kaybolmuş patikadır; kimse geçmeyince yol değildir. Görünmezsek örgütlenme hızlanmaz.”
Maval: “Eşzamanlı yürütelim: ben süreç, sen görünürlük; biri kök, biri dal.”
Ekran: “Eşzamanlıysa kaynak payını kim bölecek? Hangi cepheye önce mühimmat? Öncelik listesini kim çıkaracak?”
Maval: “Süreç belirler; üretmeyen mevzi, afişle ayakta duramaz.”
Ekran: “Görüntü belirler; duyulmayan söz, taş gibi dibe çöker.”

Cümleler sertleşir. Maval dosyanın köşesini kendine çeker; tarladaki saban gibi hattı derinleştirir. Ekran, mikrofon yokken bile sesini ölçer; dalga boyu ayarına titiz bir spiker gibi. Kapı az aralanır; Aydabir geri döner. Gözleri dosyanın üstünde sabit, çenesi barut gibi kuru.

Aydabir (uzlaştırır gibi): “Listeleri metne bağlarız. İlkeleri yazayım; siz de ona uyan bir plan yapın. Çizgisiz plan, pusulasız haritadır.”

— Masa yeniden kurulur. Not kâğıtları üçgen gibi dizilir; bir hücre tipi örgütlenmenin küçük şeması. Bu kez ışık Aydabir ile Ekran’ın yüzünü ikiye böler; gölgeler sözlerin altını, bir bildirge paragrafı gibi çizer.

Aydabir: “Anlamın ağırlığı yoksa görüntü devrilir; fırtına ilk sert rüzgârda pankartı direğinden söker.”
Ekran: “Görüntü yoksa ağırlık kantara çıkamaz; maden damarı yerin dibinde parıldasa da kimsenin cebine girmez.”
Aydabir: “Önce taslak bildirgeyi yazalım; aynı gün kamuoyuna açıklayalım.”
Ekran: “Kabul; ama bildirgede ‘Takibat’ın tarihsel yükünü yumuşatmak şart. Yeni ormana genç fidanla girilir.”
Aydabir: “Yük değil, dayanak. O yük sökülürse dağdan sırt kemiği alınmış gibi kalırız.”

Nefesler hızlanır. Ekran parmaklarını birbirine kenetler; Aydabir kalemi kapatır. Kapı bir kez daha kıpırdar; Maval içeri süzülür, omzunda ‘zaman yetişir’ telaşı, pencereden içeri dolan rüzgârla aynı ritimde.

Maval (uzlaştırır gibi): “İki kapı açalım: biri tarihsel, biri güncel. Kitle su gibi yolunu bulur; kapının hangisi olduğuna pratik karar verir.”

— Üçü aynı çizgide hizalanır gibi olur. Sandalyeler masaya yaklaşır; dosya tam ortaya gelir. Fakat plastik bir dosya yayı gibi, üstüne basınca gerilim geri zıplar; barikata yüklenen omuzların geri tepişinde olduğu gibi.

Aydabir: “Önce ilkeler. İlke 1. ‘Takibat’ın anlamı ortak miras ve kolektif çizgidir; kökler derindedir.”
Maval: “İlke 1. ‘Takibat’ akışla kurulur; miras, ırmağın taşıdığı alüvyon gibi paylaşılırsa bereket verir.”
Ekran: “İlke 1. Kamuya tek yüz gerekir; bölünmüş yüz, ormanda iki patika gibi kalabalığı kararsızlığa sürükler.”

Aydabir: “Miras bölünmez; kök tekse gövde sağ kalır.”
Maval: “Paylaşılmadan ilerlemez; kök gövdeye suyu tabandan taşır.”
Ekran: “Bölünmeden görünmez; tek pankart, tek slogan kitleye yön verir.”

Kalemler aynı anda kâğıda değip geri çekilir; mürekkep bir nokta bırakır, cümle kurmaz. Gökyüzü bir anlığına kararır; bulutun içinden geçen bir tren gibi gök gürler.

Aydabir: “İsmi tartışmaya açmak çizgiyi boşaltır; iskele sökülürse gemi bağlanacak liman bulamaz.”
Maval: “İsmi sabitlemek akışı kilitler; ırmağın önüne bent koyarsan taşar veya ölür.”
Ekran: “İki ayrı yüzle çıkarsak kamu ‘hanginizsiniz’ diye sorar; kalabalık ormanda işaret ister.”

Maval (uzlaşmayı zorlayarak): “İsim ortak kalsın, işleyiş iki kanatla yürüsün; ben süreci, Aydabir anlamı koordine ederim. Biri kuzey rüzgârı, biri güney ılıklığı.”
Aydabir: “Çift başlı koordinasyon, pusulada iki kuzey işaretidir; iğne şaşar.”
Ekran: “Ben de kamusal yüzü yöneteyim; tek ses, tek kürsü.”
Aydabir: “Tek ses, anlam belirlenmeden yankıdır; boş vadide döner.”
Maval: “Anlam, sürecin mülkiyeti değildir; tohum tarlanın ortak ekmeğidir.”
Ekran: “Kamu, parçalı sahipliği kabul etmez; miting alanı tek kürsüyü ister.”

Odanın sıcaklığı bir derece düşer; klimadan gelen soğuk hava, sanki dağ yamacından inen sis gibi sözlerin üzerinden kayar. Üçü de isteyerek başını sallar, ama bakışlar aynı noktada kavuşmaz.

Aydabir: “O hâlde isim, anlamla birlikte ortak; işlem adımlarını tek metinde toplayalım. Çerçeve olmadan tablo duvarda durmaz.”
Maval: “Akış yetkisi olmadan metin rafta kalır; kışa girmeyen göçmen kuş gibi üşür.”
Ekran: “Kamuya çıkmadan yetkinin değeri görülmez; dağın doruğu görünmeyen güneş ısıtmaz.”

Bir anda sandalye ayakları zeminde eşzamanlı sürtünür; son perde başlar. Dosyanın kapağı yarım kapanır, sonra geri açılır; volkanın ağzında biriken lav gibi ısınır masa.

Aydabir: “Duvarı yıkacak olan ilkedir; balyoz ilk kelimedir.”
Maval: “Duvarı aşacak olan akıştır; su taşı deler.”
Ekran: “Duvarı gösterecek olan sahnedir; fener geceyi yarar.”

Sesler kesilir. Dosya kapanmaz; sadece kenara çekilir. Işık, ‘Takibat’ yazısının üzerinde kalır. Üçü de aynı bütünlüğü ister; fakat her geçişte gerilim dışarı sızar, ikili uzlaşı bir sonraki mantık adımında yeniden barikata dönüşür. Masada harfler yerli yerindedir; cümle, şafağı bekleyen bir grev çadırı gibi, sabaha karşı tamamlanmayı bekler.