John Brown’un Son Konuşması

🍂🏚️🪪 Haymatlos 🍂🏚️🪪

(Spartaküs 2.0: Puppetware’ı Ortadan Kaldırın! İnsanı Geri Kazanma Manifestosu, Neden Puppetware Sana Her Zaman Bir Pornografi Yüzü Verecek, Hiroşima ve Nagazaki’nin Gölgesinde Çağdaş İnsan Kuklacılığı, Kukla Rejimi: Subvokal Fısıltının, Sinir Dilinin ve Yapay Ağızların Aynı Ritme Bağlanması, Anime, Atom Bombalarının Kintsugisiydi)

Amerikan İç Savaşını tetikleyen kölelik karşıtı 17 Ekim 1859 eyleminin ardından idam cezası üzerine

Mahkemenin uygun görmesi halinde, söyleyecek birkaç sözüm var.

Her şeyi, başından beri kabul etmiş olduğum — yani köleyi özgürleştirme niyetim — dışında inkâr ediyorum. Geçen kış yaptığım gibi, bu işi tertemiz tamamlamayı kesinlikle amaçlamıştım: Missouri’ye gittiğimde, her iki taraftan tek bir silah patlamadan orada köleleri aldım, onları ülke içinden geçirerek götürdüm ve sonunda Kanada’da bıraktım. Aynı şeyi, daha büyük ölçekte yeniden yapmayı tasarladım. Niyetim tümüyle buydu. Ne cinayet işlemeyi, ne hainlik etmeyi, ne mala zarar vermeyi, ne de köleleri isyana kışkırtmayı ya da bir ayaklanma çıkarmayı hiçbir zaman amaçlamadım.

Başka bir itirazım daha var; o da şu: Bu denli bir cezaya uğramam adaletsizdir. Benim de kabul ettiğim ve hakkaniyete uygun biçimde kanıtlandığını da kabul ettiğim şekilde müdahale etmiş olsaydım (bu davada tanıklık eden şahitlerin büyük çoğunluğunun doğruluğunu ve açık sözlülüğünü takdir ediyorum), böyle bir müdahaleyi zenginlerin, güçlülerin, akıllıların, sözde büyüklerin ya da onların herhangi bir yakını — baba, anne, kardeş, eş ya da çocukları veya o sınıftan herhangi biri — adına yapmış ve bu müdahalede katlandığım acılara ve yaptığım fedakârlıklara katlanmış olsaydım, her şey yerinde görülürdü; ve bu mahkemedeki herkes bunun cezalandırılacak değil, ödüllendirilecek bir eylem olduğuna hükmederdi.

Bu mahkeme, sanıyorum, Tanrı yasasının geçerliliğini kabul ediyor. Burada öpülen bir kitap görüyorum; bunun İncil, değilse en azından Yeni Ahit olduğunu varsayıyorum. O bana şunu öğretir: insanların bana yapmalarını istediğim her ne varsa, ben de onlara aynısını yapmalıyım. Ayrıca bana şunu öğretir: ‘bağlı olanları, sanki onlarla birlikte bağlıymışsın gibi hatırla.’ Ben o öğreti uyarınca davranmaya gayret ettim. Şunu söylüyorum: Tanrı’nın kişiler arasında kayırmacılık yaptığını anlayacak yaşta değilim daha. Onun hor görülen yoksulları adına, yaptığım gibi — bunu daima açıkça itiraf etmişimdir — müdahale etmenin yanlış değil, doğru olduğuna inanıyorum. Şimdi, eğer adalet amaçlarının ilerlemesi için hayatımı yitirmem ve kanımın, çocuklarımın kanıyla ve bu köle ülkesinde hakları kötü, zalim ve adaletsiz yasalarla görmezden gelinen milyonların kanıyla daha da karışması gerekli görülüyorsa — boyun eğiyorum; öyle olsun!

Bir söz daha söyleyeyim.

Yargılanmam sırasında gördüğüm muameleden bütünüyle hoşnutum. Tüm koşullar göz önüne alındığında, beklediğimden daha cömertti. Ama kendimde hiçbir suçluluk bilinci hissetmiyorum. Başından beri neyi amaçladığımı, neyi amaçlamadığımı söyledim. Hiç kimsenin yaşamına kastetme tasarımım olmadı; hainlik etme, köleleri isyana kışkırtma ya da genel bir ayaklanma çıkarma eğilimim de olmadı. Hiçbir insana böyle bir şeyi teşvik etmedim; tersine, bu tür bir düşünceyi daima caydırdım.

Şunu da, benimle bağlantılı olan bazı kişilerin yaptığı açıklamalar hakkında, bir söz olarak ekleyeyim. İçlerinden bazılarının, onları bu işe katılmaya benim sevk ettiğimi söylediğini duyuyorum. Ama bunun tersi doğrudur. Bunu onlara zarar vermek için değil, zayıflıklarına üzüldüğüm için söylüyorum. İçlerinden hiçbiri kendi isteği dışında bana katılmış değildir; ve çoğunluğu da kendi bedelini ödeyerek katılmıştır. Birçoğunu ben hiç görmemiştim ve bana geldikleri güne kadar onlardan biriyle tek bir konuşma dahi etmemiştim; ve amaç da benim açıkladığım amaçtı.

Şimdi sözümü bitirdim.