Bak: Bir Amcık Ve Bir Pezevenk Çirkin İnsanların Aklı Olmasını Bekliyor! — Işık Barış Fidaner

İnsan elcağızıyla yazıldı.

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

OnlyFans orospusu Nadya Toll, meşrulaştırılma kampanyasının bir parçası olarak yakın zamanda Slavoj Žižek’le bir video yayımladı (döküm bu sayfada). Sinefil bir Boomer olarak Slavoj, Nadya’nın fahişeliğini kibarca görmezden geliyor, bir ekran karısının ‘a-gape’ (bir karış açık) deliklerini, Pavlusçu ‘agape’yle, yani Hıristiyan sevgisi ve İsa’ya iman ile bile isteye karıştırıyor. Ama bu Verneinung yine de aralarındaki etkileşimi aşırı-belirliyor, Slavoj, kendisini ÖYLE OLMADIĞINI hayal ettiği kaba-Freudyen’in TA KENDİSİ:

Slavoj: Biri seninle konuştuğunda, bu şey değil—şu kaba Freudyen yaklaşımın tam tersi—’Bütün bu konuşma—ben—aklımın bir köşesindeki gizli düşünceyle seni etkilemeye çalışıyorum: belki seni sürükleyip şuraya götürürüm—’ Hayır, hayır, hayır!

Bunu nereden biliyoruz? Çünkü Slavoj sikişmek üzerine şakalar yapıyor…

Nadya: Ah, Klima’yı kapatmak zorunda kaldın… Tamam. Şey, çok hızlı olmamız gerekiyor yoksa öleceğiz. / Slavoj: Evet, evet öyle yapıyoruz, tekrar tetikleyici uyarı için özür dilerim. Müstehcenliklerin dışına çıkamıyorum, değil mi? Yani, uh, bizden sekste quickie / çabuk sikiş denen şeyin entelektüel karşılığını yapmamızı istiyorlar. / Nadya: Evet.

…ve sonra da Bernie’yi kıskanıyor:

Slavoj: Oysa Bernie Sanders’a bakarsan—nasıl davrandığına—tam bir ahlaki çoğunluk gibi davranıyor—sıradan bir nezaketle, ucuz altüst edici hareketler olmadan ve benzeri. Bernie Sanders’ın mucizesi bu. / Nadya: Onun sonsuza dek yaşamasını istiyorum. Ona fazlasıyla aşığım. Her şeyini izliyorum— / Slavoj: Onu baştan çıkarmak gibi müstehcen bir anlamda değil, ama—onunla tanıştın. / Nadya: Onunla tanıştım evet—

Bu Boomer rekabeti, gayrımaddi anlam kuruculuğu (ateist vaftiz) yüzünden ‘sevilen’ (merhamet sikişi yapılan) bir PEPPER DADDY / BİBER BABA konumu içindir; tıpkı maddî hizmeti yüzünden ‘sevilecek’ (merhamet sikişi yapılacak) bir SUGAR DADDY / ŞEKER BABA gibi.

İkisi de aslında bir domina’nın altında LAPDOG / FİNO pozisyonlarıdır, kendisi bunu açıkça itiraf eder ve talep eder: Slavoj bir fino gibi konuşabilir, bir fino gibi görünebilir, bir fino gibi davranabilir, ama bu sizi kandırmasın, o sahiden bir finodur!

Fakat Slavoj herhangi biri değil, filozoftur; bu yüzden Nadya’nın domina etkisine gerçek ilgisi kişisel değil, ÖDİPAL AYRILMA’nın gerçek zorunluluğuna karşı hayal edilmiş bir ANAÇ KUCAK içindir; her iki kavram da şu yarı-gönüllü lapsusta şifrelenmiştir:

Slavoj: İşte bu yüzden—genel bir CONFUSION / KAFA KARIŞIKLIĞI’na—pardon—CONCLUSION / NETİCE’ye geldik. / Nadya: Aynı şey. / Slavoj: Evet. Evet.

Ama o şefkate karşıdır, ‘annesini falan düşlemiyor, hayır hayır hayır’, soğuk bir merhamet sikişine razıdır:

Slavoj: Ah, ben şunu seviyorum… onların mercy fuck / merhamet sikişi dedikleri şeyi—sadece sempati, umutsuzluk yüzünden yaparsın, bundan haz almazsın, bilirsin ya, vesaire. / Nadya: Evet, ben de yaptım.

Slavoj: Şefkat kavramını sorunlu buluyorum—ki—onda her zaman, genellikle, her zaman değil, bir ikiyüzlülük payı vardır. Şu anlama gelir: ‘Evet, burada güvendeyim ve senin için şefkat hissediyorum’. Hayır, hayır, hayır—senin kendin bunun PARÇASI olman gerekir.

Nadya bir ekran karısı olduğu için, Slavoj’un anti-Oedipal düşü ANAÇ EKRANIN BİR PARÇASI OLMAYI içerir:

Slavoj: Biliyor musun ben daha çok— / Nadya: Holographic concept konusunda aşırı heyecanlıyım. Bunun hakkında konuşmanı istiyorum. / Slavoj: Bu hayati bir şey. Evet.

Slavoj fahişeliğe yalnızca teoride karşıdır; pratikte ise ‘fahişeyi mutlu (Sisifos gibi) farzeder’, onun kadın biyolojisi (varsa) ancak kendini işkenceye ve cinsel işlev bozukluğuna sokarak sürekli işlem hâline hizmet edebilir:

Slavoj: Bir keresinde bazı fahişelerle konuştum ve bana dediler ki—bunun erkek şovenist bir mit olup olmadığını bilmiyorum—ama onlar, ve o tavrı çok derinden anlayabiliyorum, parayı para için değil, kişisel olarak işin içine girmemek için almayı tercih ediyorlar. Bilirsin, çünkü ona ödeme yapmazsan, psikolojik boyut ayrı kalır. Beni gerçekten seviyor mu, yoksa o mu, her neyse?

Öyleyse Slavoj’un hayalinde Nadya, gelen maddi işlemlere mutlu ve verimli bir şekilde hizmet eden bir ekran robotu gibidir. Oysa Nadya’nın hayalinde Slavoj hem onun emri altındaki bir finodur (dolayısıyla bir amcıktır) hem de onu maddi olmayan bir biçimde insanlığa geri vaftiz etmesi beklenen Biber Baba’dır (dolayısıyla bir pezevenk). Hakkını vermek gerekirse, bu, Slavoj’un paradoksal standartlarında ‘gerçek aşk’ sayılır, çünkü bu BİR KURBAĞANIN BİR BİRA ŞİŞESİNE SARILMASIDIR.

Şu farkla ki platform kapitalizminin bira yerine İkonları vardır; böylece Nadya, Slavoj’dan platformdaki ikonuna gayrımaddi bir parlaklık kondurmasını ister ve o da usulüne uygun şekilde bunu yapar:

Nadya: ‘İsevi Ateizm’ kitabın için bir marşa ihtiyacın olursa, benim ‘Tanrı terketti’ şarkımı kullanmaktan çekinme… / Slavoj: Sözleri. Evet, buna ihtiyacım var. O zaman sana söz veriyorum—ve onu nerede kullanacağımı bile şimdiden söyleyebilirim. Şimdi, bu kuantum fiziği kitabı. Ben—bu arada, sana kitap göndermek için adresini aldım. Onu buraya gönderirim. / Nadya: Farklı bir adres ama—kameralar kapalıyken sana söylerim.

Slavoj, ikonları ‘sevdiğini’ söyler, görsel kaydı tercih eder, çünkü müzik ancak yokluğundan korkulduğunda önemlidir. Ve bugün ezgiyi yapay zekâ çaldığı için ‘cracks in AI / YZ’de çatlaklar’ bulmayı umar. Ama Slavoj hayalinde ekran robotu olarak kurduğu birinin ağzından ‘YZ çatlakları’ (a-gape/agape) sözlerini duyduğunda, cinsel olarak tahrik olduğunu itiraf eder:

Slavoj: Belki bu çatlaklarda [AI’daki] bizim için bir alan vardır— / Nadya: Aynen, ben gerçekten çatlaklara inanıyorum. Bence eylem ve radikal düşünme çatlaklarda ortaya çıkıyor, ama biz— / Slavoj: Evet, evet, evet. Aman tanrım. Dinle. Bunu kullanma—bunu kullanma—benimle ne oluyor—benimle tüm bağlantıyı kesmelisin—benim müstehcen zihnim. Hani ‘Ben çatlaklara inanıyorum’ dediğinde. Değil mi? / Nadya: Evet, inanıyorum. (film kopar) Slavoj: Demek istiyorum ki, politik doğruculuk kazanırsa, anında tutuklanırım. Değil mi? (son saniyeler tekrar eder) Demek istiyorum ki, politik doğruculuk kazanırsa, anında tutuklanırım. Değil mi? İyi anlamda—çünkü sende içtenlikle—artık bu ironi değil—hayran olduğum şey bu. Hayır, sende—müstehcen olmak istemiyorum—belirli bir fiziksel çekicilik var. Değil mi?

Biber Baba Pezevenk Slavoj ile Fino Amcık Oğlan Slavoj’un birbirinin içinde eridiği semptomatik nokta burasıdır. Sözüm ona anaç fallusun İKON’una inanır, ama çoktan YZ’nin kollarındadır, dolayısıyla onu tahrik edebilecek tek şey, işlemsel tahayyülünün onu uzun zamandır rehin tuttuğu ‘YZ çatlakları’dır. Bu noktada, pantolonu inmiş halede yakalandığı için zorlantılı bir savunma mekanizması olarak Nadya’yı övmeye başlar.

Slavoj’un domina talebi, röportaj boyunca söyleminin her yanına kodlanmıştır:

‘Büyük Öteki’nin kaybı kurbanları intihara iter’, dolayısıyla zindan ağlağı karı için büyük Öteki inşa etmek zorundadır.
‘Zaten kaybettiğimizi kabul etmeliyiz’, kendisini domina’nın kaprisine ve kamçısına hizmet eden konuma yerleştirir.
‘İman zaten kararlaştırılmış olmalıdır’, yani Slavoj için ‘Hepimiz Kierkegaard’ı severiz’, ama Nadya için ‘Fuck Christ / Sikmişim İsa’yı!’
‘Philo-Sophia’, kadın adı kılığına girmiş sahte bir bilgeliktir, ‘Doğu Avrupalı’ budalalık kredisi ona sözde bir avantaj sağlar, ama bunlar ona bile fazla gelir.

Denklemin öteki tarafı, Nadya’nın fahişeliğinin ödemesini nasıl özneleştirdiğiyle ilgilidir. Slavoj’un Wolfman göndermesinde, ego-psikoloğu Anna Freud, Nadya’nın özdeşleşme noktası olarak ortaya çıkar ve bu hemen Slavoj’un GERÇEKTEN-KABA-FREUDYEN ‘Kadınlara sormalıyız’ kredi skoruna çevrilir. Fahişenin bir ekran egosu vardır ve GenAI sexbots tarafından tehdit edilmektedir:

Nadya: [Generative AI] son zamanlarda benim için büyük bir mesele oldu ve geceleri titreyerek uyanıyorum bunu düşünmekten, çünkü bütün becerilerim, bütün İŞ’im hükümsüz kalacak. (önceki günkü etkinlikten)

Slavoj, Nadya’nın ekran egosuna şunu söyleyerek yağcılık yapar: Antisemitizm adına, insanları kıskanmayı özgürce patolojize edip damgalayabilirsin. Bunu söyleyen, robotik fahişeliği iyi, onurlu bir iş olarak meşrulaştıran biridir. Peki ya robotları kıskanmak? O bambaşka bir meseledir ve Slavoj’un kemerini pantolonunda tutmak için hızla örtmecelenir:

Slavoj: Burada sana katılıyorum—bu yapay zeka korkusu—korku iyi bir kelime değil, ama işte—diyelim ki—matlık. Yapay zekâdan ne çıkacağını bilmiyoruz. / Nadya: Kaygı. / Slavoj: Ben—evet. Ama, uh, uh—benim korktuğum—kaygı veren—belki sandığımızdan bile daha kötü olması.

Şimdi, Nadya’nın, ‘Pussy Riot / Amcık Olay’ öncesinden beri üretmiş olduğu sahte-siyasal sapkın ekran egosunu paraya tahvil edereek, COVID KRİZİNDEN SONRA bir orospu olarak meşrulaştırılma yönündeki ‘yarıçıplak’ talebine temas edebiliriz:

Nadya: 90’larda yaşarken—bir noktada ailemizin yiyecek alacak parası kalmamıştı, bu yüzden annem evden bazı eşyaları satmak zorunda kaldı… / Slavoj: COVID’in dersi neydi? Çılgın şeyler yapsan da sistemin hayatta kalabileceğiydi. Bilirsin ne kadar para öylesine basıldı, harcandı—mesela burada Trump bile… / Nadya: Bana bile bir şey geldi. Ben bile mutlak bir hiçkimse olarak bir şey aldım.

Bu noktada Slavoj, ‘mutlak bir hiçkimse’ olmanın yanına—geçmişi kurtarmak için—soyut bir kriter koyar. Nadya’nın Riot / Olay olabilmesi Slavoj’un Amcık ve Pezevenk oluşuna bağlıdır:

Slavoj: Ben aşkın gizeminin—ilginç herhangi bir nesnede olmadığını—savunuyorum, diyelim ki, tetikleyici uyarı: sen benim tarzım olduğun için tahayyül edilemez: mesela yaşlı ve çirkinsin. Ama—Hani, şey, ‘Onu seviyorum’ denir. Erkek şovenist bakış açısından konuştuğum için kusura bakma…

Bu, sözde bir filozof için düpedüz yüz kızartıcıdır:

Slavoj: Biz bir sohbete girdiğimizde, senin kişisel çekiciliğin, güzelliğin geri plana çekiliyor ve senin gerçekten bir zihnin var. / Nadya: Şükürler olsun. / Slavoj: Ve senin kişisel fiziksel çekiciliğin bile yardımcı oluyor çünkü biz bir şekilde çirkin insanların bir zihni olmasını bekleriz, ama ruhun gerçek deneyimi budur. Nasıl—Tanrım, güzel olabilirsin ama siktir et, sen daha fazlasısın—daha fazlasısın—bir aklın var. Bu bugünlerde o kadar, o kadar nadir bir şey ki.

Öyleyse sorup söyleyelim: ‘Çirkin insanların bir zihni olmasını’ kim bekler? Bir amcık ve bir pezevenk. Ve bunun sebebi, onların ‘deneyimi’ gerçek çirkinliği kapsayamadığı için.

Işık Barış Fidaner doktoralı (Boğaziçi Üniversitesi) bir bilgisayar bilimcidir. Yersiz Şeyler‘in Admini, Žižekian Analysis’in Editörü, Görce Yazıları‘nın Küratörü, Nümerik Esintiler‘in üreticisidir. (+)