Category Archives: Suni muhaberat

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Bu yazı Deniz Göktaş hakkında değil; Deniz Göktaş vesilesiyle kendi kendine politik cesaret pozu veren bir muhalif beğeni hakkında. Başlık daha ilk anda her şeyi ele veriyor: iyi, cesur, politik ve muzip. Dört sıfat, tek figür, hazır hayranlık paketi. Yazı daha başlamadan kararını vermiş: sahnede biri var, biz de onun üzerinden kendimizi daha uyanık, daha cesur, daha politik hissedeceğiz.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Can Papila’nın yazısı, Deniz Göktaş’ın Ölü Deniz gösterisini savunuyor gibi yaparken, gösterinin seyircide ürettiği rahatlamayı sosyalist cila ile parlatıyor. Metnin hamlesi açık: önce örgütlenme kanallarının tıkandığını söylüyor, sonra tam bu tıkanmanın üstüne sahne alkışını “toplanma anı” diye yerleştiriyor. Parti, dernek, sendika çalışmıyor; öyleyse Harbiye kesiti çalışıyor. Program yok; olsun, “tespit” var. Çözüm yok; olsun, “aynı duyguda buluşma” var. Eylem yok; olsun, “kapı aralıyor”. Politik yetersizliğin defteri kapatılıyor, üstüne de “dayanışma” damgası basılıyor.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Murat Sevinç’in yazısı şu soruyla açılıyor: Deniz Göktaş ne yaptı?

Fakat yazı bu soruyu gerçekten sormuyor. Sorunun cevabını baştan biliyor: Deniz Göktaş hiçbir şey yapmadı, yalnızca mizah yaptı; bu yüzden başına gelenler ifade özgürlüğüne saldırıdır. Metnin bütün rahatlığı buradan geliyor. Soru sorulmuş gibi yapılıyor, ama daha ilk satırdan sonuç belli: Ortada anlaşılması gereken bir olay değil, savunulması gereken bir mağdur var.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

‘Bak ne yaptın sen Deniz!’ diye başlıyor yazı. Daha ilk cümlede suç mahalli kuruluyor: Devlet ters kelepçeyi takmış, köşe yazarı da şefkat kelepçesini. Devlet ‘ne yaptın sen’ diye dosya açıyor, Talu ‘ne yaptın sen’ diye vicdan açıyor. Birinde polis cümlesi, ötekinde baba cümlesi. İkisi de Deniz’in yaptığı şeyi Deniz’in elinden alıyor.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Bu yazı şakayı savunmuyor; şakayı tabuta koyup üstüne muhalif çelenk bırakıyor.

Başlık daha ilk anda kendini ele veriyor: Şakayı şaka olarak okuyamayan rejimi suçlarken, şakayı yalnızca rejimin korkusunun deliline çeviren kendi okumasını aklamaya çalışıyor. Yani metin, teşhis ettiği hastalığı daha başlıkta yeniden üretiyor.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Kahkahadan korkan siyasal iktidar mı? Bu cümle fazla rahat. Fazla pürüzsüz. Fazla kullanışlı. Tam da kahkahanın bugün aldığı en ideolojik biçime uygun: kendi edilgenliğini muhalefet diye adlandırmak isteyen seyircinin, ekrana bakıp ‘biz hâlâ gülüyoruz’ diyerek kendine geçici bir üstünlük hissi vermesi.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Zafer Arapkirli’nin yazısındaki sorun, Deniz Göktaş’ı savunması değil. Sorun, onu savunurken kurduğu sahnenin kendisi: Mizah, cesaret, zekâ, halk, korku, linç, kutsal, tarihsel miras — hepsi yazının içinde hazır rollere dağıtılıyor. Sonra okura çok tanıdık bir konfor sunuluyor: Biz gülen, anlayan, zeki, cesur taraftayız; onlar anlamayan, kıskanan, korkan, ezik tarafta.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Bu yazı Deniz Göktaş’ı savunmuyor; Deniz Göktaş bahanesiyle kendi mahalle terbiyesi fantazisini okşuyor. Mamak’tan Cebeci’ye, Siyasal’dan ODTÜ’ye uzanan hattı anlatıyor; ama bu hattı tarihsel gerilimleriyle değil, emekli ağabey hatırası yumuşaklığıyla parlatıyor. Ortaya da şu harika sonuç çıkıyor: Deniz tutuklanmasın, çünkü Mamaklı çocuklar iyidir.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

L. Doğan Tılıç’ın yazısı, daha ilk cümlede kendi kendini ele veriyor: Deniz Göktaş “kendi döndüğü halde yakalandı” diyor. Yani ortada gerçekten tuhaf, çıplak, somut bir devlet hamlesi var. Fakat yazı bu somutluğu tutmak yerine hemen bildik sol törenselliğin kadife örtüsünü çıkarıyor: mahkeme önü, cesaret, 10 milyon izlenme, Deniz Gezmiş, parkalı gençlik, Chaplin, Trevor Noah, faşizm, McCarthy, kahkaha, özgür gelecek… Bir tek fonda keman eksik.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Ali Deniz Kılıç’ın yazısı daha ilk cümlede kendini ele veriyor: “Elbette kurtarıcı değil.” Bu cümle, yazının sigortası. Hemen ardından aynı yazı Deniz Göktaş’ı Neo’ya, kehanete, Ash tasosuna, tarihsel mücadele hattına, kültürel hegemonya mevzisine, Nazım’dan Chaplin’e uzanan parlak vitrinin yan rafına yerleştiriyor. Yani önce put dikiliyor, sonra üstüne “put değildir” etiketi yapıştırılıyor. Tebrikler: laik menkıbe üretiminin en ucuz versiyonu bulunmuş.