Avukat sözünü bitirdiğinde, K. tamamen kendine hakimdi. Hatta avukatın son sözlerine karşı başını birçok kez oynatarak eski kanaatini doğrulamıştı: Avukat yine hep yaptığı gibi alakasız genellemelerle onun dikkatini dağıtıyor ve böylece esas konudan, yani K.’nin davasında fiilen yaptığı işin ne olduğundan sapıyordu. Avukat bu kez K.’nin her zamankinden daha şiddetle direndiğini fark etmiş olmalıydı zira sessiz kalarak K.’ye kendi adına konuşma fırsatı verdi, K. konuşmadığında, “Bugün aklınızda belli bir şeyle mi geldiniz?” dedi. “Evet,” dedi K., avukatı daha iyi görmek için gözlerini mumdan biraz koruyarak, “Size söylemek istediğim şu: Bugünden itibaren davamda beni temsil etmiyorsunuz.” “Doğru mu anlıyorum sizi?” dedi avukat, yatağa oturup bir eliyle yastıklardan kendine destek alarak. “Öyle zannediyorum,” dedi K., dimdik oturarak, uyarılmış gibi. “Peki bu planı konuşabiliriz,” dedi avukat kısa süre sonra. “Bu artık bir plan değil,” dedi K. “Öyle olabilir,” dedi avukat, “ama yine de acele etmek istemeyiz.” “Biz” adına konuşurken sanki K.’yi bırakmaya hiç niyeti yokmuş, onu temsil etmeyi sürdüremese de danışmanlık etmeye kararlıymış gibiydi. “Hiç acele edilmedi,” dedi K., yavaşça ayağa kalkıp sandalyesinin arkasına geçerek, “dikkatle düşünüldü, hatta belki fazla bile düşünüldü. Son kararım bu.” “O halde, birkaç şey dememe müsaade ediniz,” dedi avukat, yorganı kaldırıp yatağın kenarına oturarak. Çıplak, beyaz kıllı bacakları soğuktan titriyordu. K.’nin ona koltuktaki battaniyeyi vermesini istedi. K. ona battaniyeyi getirdi ve şöyle dedi: “Soğuk algınlığı kapma riskine girmeniz gayet gereksiz.” “Durum yeterince önemli,” dedi avukat, yorganı üst yarısına sarıp battaniyeyi bacaklarına örterek.
(Kafka’nın Der Prozeß’inden çevrilmiş The Trial’dan küçük bir kısmı çevirdim)
