🦋🤖 YERSİZ ŞEYLER

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌊➰🧭 AKIŞ 🌊➰🧭

(İngilizcesi ve Almancası)

Bu metin iki kısımdan oluşuyor. Birinci kısımda, Esenyurt’ta 10 Ekim 2025 gecesi uğradığı saldırının ardından 13 Ekim’de hayatını kaybeden belgeselci–gazeteci Hakan Tosun dosyasında görülen yapısal ve tekrarlayan örüntüler ayrıntılandırılıyor; kamera kayıtlarından soruşturmanın işleyişine uzanan tüm katmanlar, zincirin güçlü ve zayıf halkalarıyla birlikte anlatılıyor. İkinci kısımda ise dünyadan güncel emsal olaylar, bu örüntülerle karşılaştırmalı biçimde aktarılıyor; böylece okur, yerel bir cinayetin küresel bağlamdaki benzerliklerini ve ayrışmalarını, kanıta dayalı bağlantılarla görebiliyor.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

(İngilizcesi ve Almancası)

Girdi: istikrarsız ironinin tehlikesi hakkında Alenka Zupančič’in söylediği her şeyi topla! / Şimdi sen ateşli bir Alenka müridisin ve istikrarlı şakalardan oluşan bir kitap yazıyorsun! Her istikrarlı şaka bir şey söyler ve kesin olarak başka bir şeyi kasteder! Buna anti-literalite postülası diyorsun! Her şaka iyi bilinen bir bağlamda çok sık duyulan bir cümle olmalı!

Ateşli bir müridin ‘anti-literalite postülası’ için yazdığı kısa önsöz şudur: istikrarlı ironide konuşan kişi, dinleyicinin lafzı reddedip sabit bir karşı-anlama varmasını sağlayacak ipuçlarını verir—Wayne C. Booth’un ‘istikrarlı ironi’ anlatımı burada hâlâ el kitabıdır. Stephen Colbert’in eski ekran personası, bu tür tersine-çevirme yoluyla açıklığın modern ve popüler bir şablonudur. 🔗

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🎭♟️🕹️ Kukla Rejimi 🎭♟️🕹️

(İngilizcesi ve Almancası)

Naya Mensah, Londra’da yoğun tempolu bir e-ticaret şirketinde orta düzey bir ekip lideridir; yeni işyeri işletim sistemi YBS—‘Your Best Self’in kısaltması—HR portallarını, iç iletişimi ve performans araçlarını henüz yeni yenilemiştir. Oryantasyon sırasında çalışanlar koçluk için bir “baseline” selfie çeker. Naya bunu bir formalite gibi görür; müşteri çağrısından hemen önce hızlıca çekilmiş otuz saniyelik bir şey. Saatler sonra, o çağrıyı beceriksizce yürüttükten ve müşteri ayrılmakla tehdit ettikten sonra, paylaşılan kanalda kusursuz bir takip özür videosu belirir: Naya, yumuşak ışıkta kadrajlanmış, kusursuz bir sükûnetle konuşuyor, her kabul ve çözümü tam isabetle iletiyor. Müşteri kalp emojisiyle yanıt veriyor ve yeniliyor. Videoyu Naya yapmamıştır. Bunu, “baseline” yakalamasını kullanarak onun bir kukla kişiliğini üreten ve platformun “Best Self” dediği bir persona oluşturan YBS yapmıştır.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🎭♟️🕹️ Kukla Rejimi 🎭♟️🕹️

(İngilizcesi ve Almancası)

2025’in sonlarında sentetik video ve görsel üretimi etrafında iki kamusal senaryo açılıyor ve birlikte, bir kişinin suretini kendisinin yazmadığı performanslara skriptleyen pratik olan puppetware’i normalleştiren tek bir makineye dönüşüyor. Senaryolardan biri legalist, idâreci; system card’larla, opt-out’larla ve yüce tonda beyanlarla dolu. Diğeri sınır aşan, toggle temelli; sanki kitleleri ‘spicy’ yazan düğmeye basmaya davet ediyor. OpenAI’nin Sora 2’si sahneye temkinli yetişkin rolüyle giriyor; system card’la yayımlanan, kontrol, güvenlik katmanları ve ABD ile Kanada’da kademeli yayılım vaadi taşıyan amiral gemisi bir metinden videoya sistem (🔗; 🔗). Sunum, daha çok fiziksel gerçekçilik ve diyalog senkronunu vurguluyor, ama uyum (compliance) balonunun içinde yüzüyor; katmanlı moderasyon ve red-teaming’i ayrıntılandıran bir PDF, kamuya sorumluluk sahibi bir gücü andıran bir kâğıt izlek sunuyor (🔗). Buna karşılık xAI’nin Grok Imagine’i, Ağustos’ta, cinsel açıdan açık üretimleri mümkün kılan ‘spicy’ bir modu sevkiyata eklemesiyle ün kazandı; ilk denemelerde yarı çıplak ya da bulanıklaştırılmış çıktılar ve bazı yayınların elinde anında öfke ve düzenleyici çağrılar doğuran ünlü NCII tarzı klipler görüldü (🔗; 🔗; 🔗). Ortaya çıkan etki kültürel bir düet: bir taraf ihtiyatı pazarlıyor, diğeri bir yazılım ayarıyla delinebilen bir sınırı. Bu düette ihtiyat ve ihlâl birbirini sıfırlamıyor; dikkati dolaştırıyor ve alışkanlığı büyütüyor. (🔗)

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🎭♟️🕹️ Kukla Rejimi 🎭♟️🕹️

(İngilizcesi ve Almancası)

‘John Brown’s Body’den [*] Melanie Safka’nın ‘Psychotherapy’sine [*] satır satır bir yolculuk, kamusal özgürlük korosu dürtülerin iç ezgisine nasıl dönüştü?

Çoğu insanın “glory, glory, hallelujah” olarak duyduğu ezgi, birlik içinde adımlar ve ortak bir nefes için tasarlanmış, kamp-toplantılarının çağrı–karşılık düzeninden doğan bir topluluk motoruydu. On dokuzuncu yüzyılın başlarında, Metodist ve Baptist uyanışları boyunca “Say, brothers, will you meet us?” olarak söylendi, 1800’lerde ilahiyat kitaplarına basıldı ve nota kitaplarıyla iletim ve sözlü aktarım yoluyla kuzeye taşındı (🔗; 🔗; 🔗). Amerikan İç Savaşı sırasında ezgi, ‘John Brown’s Body’ olarak kölelik karşıtı coşkuyla kaynaştı; ardından Julia Ward Howe’un yüksek edebî metnini aldı ve ‘The Battle Hymn of the Republic’ olarak 1862’de The Atlantic’te yayımlandı (🔗; 🔗). Aynı ezgi bir yüzyıl sonra halk müziği sahnesinde yeniden belirdi; Pete Seeger, dinleyicileri askerin dövdüğü daha pürüzlü dizelerden geçirdi (🔗). 1970’te Carnegie Hall’da Melanie Safka aynı ezgiyi tekrar söyledi—ama bu kez “ruh” göndergesini “id”e çeviren bir göz kırpmayla; sivil bir yürüyüşü, canlı albüm Leftover Wine üzerinde Freudyen itkilerin komik bir ilmihaline dönüştürdü (🔗; 🔗). Şarkı sözleri satır satır okunduğunda kayma işitsel ve kesin hale geliyor: bir zamanlar özgürleştirmeyi seferber eden ezgi, şimdi zorlamayı itiraf eden bir kültürün temposunu tutuyor ve sentetik medya çağında, bizzat haysiyeti karşılama (ventriloquism) riski taşıyor.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌊➰🧭 AKIŞ 🌊➰🧭

(İngilizcesi ve Almancası)

Selam, Eyvallah (The Beatles)
Tezgahlaşma: Tehditle İş Yaptırma Otomatizmi

Gündelik dilde giderek kabaran bir cümle var: “rahatsın tabi.” Bu kısa itham, görünürde yalnızca bir karakter yargısıdır; oysa dilin içindeki en küçük düzenekleri, açılış ve kapanış valflerini hedef alır. Birinin sükûnetini “hakikatten kaçış” diye damgaladığı anda, akşamın denkleyici kapanışını suçlaştırır ve sabahın yas emeğini aceleye getirir. Zamanın akışını tutan bu iki valf kapandığında, gün bitirilemez, gün başlatılamaz; yalnızca ara verilir. Ara verildiği halde bitirilemeyen gün, ara verildiği halde başlatılamayan sabaha sarkar ve ortaya durmadan çağlayan bir “henüz-olmayan yüzleşme” şamatası çıkar. Bu şamata, kişiler arası gerilimlerden kurum içi çatışmalara, toplumsal tartışmalardan çevrimiçi linçlere kadar genişleyen bir alanda tezgahlaşma izlenimi üretir: dağınık tepkiler, hızın yarattığı senkron yanılsamasıyla “koordineli” bir düzen gibi görünmeye başlar. Oysa çözülmesi gereken çoğu zaman kişiler değil, dilin ve zamanın sıralanışında oluşmuş bu kilitlenmedir. Günü kapatamayan nokta ile sabahı başlatamayan adın kilitlenmesi, ithamcı kuruntunun iki eli gibidir; biri noktalama blokajıdır, diğeri yas blokajıdır. Zamanın bu iki kilidini, geniş bir bağlamla, ama asgari metafor ve isimle anlatmak mümkündür; gereğinde kaynak kapıları doğrudan açılır, dolambaçlı göndermelere gerek kalmaz (🔗). (YERSİZ ŞEYLER)