Profesyonel yönetici sınıf (PYS) hatırladığımız kadarıyla hep sınıf savaşı vermiştir, ama kapitalistlere veya kapitalizme değil, işçi sınıfına karşı savaşmıştır. Daha ilerici oldukları zamanlar –özellikle İlerici Dönem– PYS mensuplarının hatırındadır. Onlar bir zamanlar kapitalistlere karşı, Bn. Leland Stanford Jr., Andrew Carnegie, John D. Rockefeller, Andrew Mellon gibi soyguncu kodamanlara karşı işçi sınıfı militanlığının kahramanca mücadelesini desteklemişlerdi, ama bugün onlar Stanford’a giderler ve aynı isimlere ait hususi vakıfları hem insanseverlik modeli hem de eleştirel fon ve tanınma kaynağı sayarlar.
Tarihin kahramanı olduklarına, kötü yürekli zalimlere karşı masum kurbanları savunduklarına hâlâ inanırlar, ama onlara göre işçi sınıfı kurtarılmaya layık bir grup değildir, çünkü PYS standartlarına göre işçinin davranışları sorunludur: Ya politik angajmandan yoksundur ya da medeni olmak için fazla öfkelidir. İtibarlı sınıfların liberal mensupları “insanlar”dan söz ederken “empower” (güçlendirme) kelimesini kullanmaya bayılırlar, ama bu fiilin kullanımı yardım alanı nesneleştirir ve liberaller olmadan insanların güce erişemeyeceğini ima eder.
Mevcut egemen sınıfa vekalet eden PYS dünyevi erdemlerin hepsini fütursuzca istiflemektedir: PYS, kapitalizmin ürettiği politik-ekonomik bir kriz konusunda kolları sıvadığı zaman, idari değişiklik ve yeniden bölüşüm hedefli politik mücadeleleri gözden geçirerek bireysel tutku oyunlarına çevirir, gösterilen çabaları bireysel “geri verme” eylemlerine veya şeyleşmiş öz-dönüşüm tarzlarına odaklar. PYS kendi özel zevklerini ve kültürel meyillerini işçi sınıfına mensup sıradan insanlar karşısında hissettiği sarsılmaz üstünlüğün gerekçesi yapar. Erdem bildirmenin ötesine geçen bir politikası varsa o da ahlaki panik yaratarak kendi mensuplarını hep birbirinden anlamsız sözde-politika ve aşırı-duyarlık tarzlarına sürüklemeye özellikle bayılmasıdır.
Çok kötülenen Hillary Clinton 2016’da Trump destekçilerine “acınası” dediği zaman sıradan insanları horgördüğünü dürüstçe ifade etmişti. 2016’da PYS ve liberal çeteye isyan eden insanların kemikleştirdiği tepkisel otorite karşıtlığını suistimal edecek bir başka tepkisel demagog mutlaka çıkacaktır. Erdem istifçiliği yapan PYS hem suçlu hem güçlüdür: Beyaz yakalı yönetici önce mavi yakalı işgücünü daraltır, sonra onu edebiyat zevki yok diye, iyi beslenmiyor diye, ailesi dengesiz diye, çocuğunu kötü yetiştiriyor diye aşağılar.
Catherine Liu’nun Erdem İstifçileri: Profesyonel Yönetici Sınıfa Karşı kitabının girişidir.
Türkçesi: Işık Barış Fidaner






























Geri bildirim: Dışarım — çeviri derlemesi | YERSİZ ŞEYLER
Geri bildirim: Deli Dumrul, Kuzgun Tanrı ve Aylanu: Ayık ve Bayık — Işık Barış Fidaner | YERSİZ ŞEYLER