Yorumlama ancak hemseslenme ile işleyebilir — Jacques Lacan

Her zarf biraz yalan içerir. Bu kaza değildir. Yorumlarda buna dikkat etmeliyiz.

Bana pek uzak olmayan birisi, konuşma enstrümanı olan dilde aynı zamanda tat duyusu da olduğunu söyledi. Ben de ona şöyle karşılık verdim: Yalanın yalanması boşuna değil [1]. Gülmek hakkınız. Ama bu komik değil. Çünkü nihayetinde semptom karşısında elimizdeki tek silah budur: hemseslenme (equivocation).

Formülüme uygun olarak kendilerine analist olma yetkisi vermiş bir grup insana süpervizyon denen şeyi yapma lüksü tanıyorum kendime bazen [2]. İki aşama oluyor. Birinci aşamada gergedan gibidir [3]; herşeyi yapar ve onu hep onaylarım. Fiiliyatta her zaman haklıdır. İkinci aşama ise bilirtiyi özgürleştirebilen hemseslenme ile oynamaktan oluşur. Çünkü yorumlama ancak hemseslenme ile işleyebilir. İmleyende yankılanan bir şeyler olmalıdır.

(sonrası: Dürtüler söyleyişin bedendeki yankısıdır)

Jacques Lacan (1976) Seminer 23’ten

[1] ç.n. Lacan’ın yaptığı Fransızca söz oyunu şöyle: qu’on dit ment (söz yalan söyler) = condiment (çeşni).

[2] ç.n. Mevzubahis formül şudur: “Analist ancak kendinden yetki alır” (l’analyste ne s’autorise que de lui-même). Bkz “Fetişlerin Simgesel Yetkilenmesi ile Semptomların Gerçek Yetkilenmesi”

[3] ç.n. “Gergedan gibi olmak” eleştiri geçirmeyen kalın zırhı olmak demek.

Türkçesi: Işık Barış Fidaner

Bkz “Hemseslenme (equivocation)” Jacques Lacan, “Bilemeyebilgi, Bilmeyememe, Belirti, Bilirti”