Çağımızda gelişim fikri, yani evrim, toplumsal bilincin neredeyse tamamına sirayet etmiştir, gerçi Hegelci felsefe yoluyla değil, daha başka yollarla. Oysa Marx ve Engels’in Hegelci felsefe temelinde formülleştirdiği diyalektik gelişim öğretisi, halen makbul olan evrim fikrinden çok daha kapsamlıdır ve içerik bakımından çok daha zengindir.
Geride bıraktığı evreleri tekrar eden bir gelişim, ama farklı şekillerde tekrar eden bir gelişim, onları daha yüksek bir zeminde yineleyen bir gelişim (“yadsımanın yadsınması”), yani düz bir çizgiyi takip etmeyip sarmallar çizerek ilerleyen bir gelişim; sıçramalarla, felaketlerle, devrimlerle gelişim; “süreklilik kırılmaları” geçiren bir gelişim; niceliğin niteliğe dönüşümü…
Bir bedeni, fenomeni veya toplumu gelişime yönelten içtepilerin ona etki eden çeşitli kuvvet ve eğilimlerin çelişki ve çatışmasından kaynaklanması; herhangi bir fenomenin bütün boyutları arasında bağlılıklar ve yakın-girift bağlantılar (tarihin sürekli o fenomenin yeni boyutlarını açığa vurması), tanımlanmış kanunlara riayet eden dümdüz evrensel hareket sürecine neden olan bağlantılar – işte diyalektik gelişim öğretisini halen makbul olan öğretilerden daha zengin kılan bazı özellikler bunlardır.
(kaynak)
Türkçesi: Işık Barış Fidaner
Geri bildirim: Astaroloji — çeviri derlemesi | YERSİZ ŞEYLER