Bağırırım duvara — MC Abdul | 🦋🤖 YERSİZ ŞEYLER

Bitkinim, uyuyamadım dün gece
Uyuduğumda bombalar girdi düşlerime
Kabus dolu haller, nasıl böyle kötü olabilirler?
Şehit ediliyor hep çocuklar ve masum kişiler
Bir sonraki bomba kimbilir nerelere düşer?
Çömelip odamın köşesinde sardım kardeşimi
Sarsılırken durduğumuz bina cinlenmiş gibi
Bir gün galip gelecektir ezilenlerin iradesi
Kafiyeli güftelerle iade ediyorum bombaları
Filistinli zihinleri kırmak isteyen bu zamanları
Neler saklıyor acaba kafamda toplanan bulutlar?
Ölümcül tehlikede babam gibi ekmek alanlar
Onikinci yaşımda dördüncü savaş sürerken
Bu aşamada artık korkumu duyamadan uyuşurken
Emniyet sağlamak için yapabileceğim hiçbirşey yok
Mezarım olur belki burası ama cesaretim var

Azat edilsin bu nüfus bir an önce
İki milyon kişi mahpus yaşadığı yerde
Bağırırım duvara ama değişmez ki öyle
İşgal altında yaşamak işte böyle

Analar mücadele için ağıt yakar
Beyaz örtülü bedenler sokakta yatar
Binalar kül ama zihnim çelikten zırh yapar
O zaman bu acılar beni daha az tutar
Kiminin yaşam iradesi kırılır, aklı kaçar
Teyzem evini kaybetti, hayatı yitti
Öldürmedi ama travmatize etti
Gökten düşen bombalar onu o gece
Kızkardeşim uyuyamadı, ağlamasın diye
Havai fişektir dedim, kandırıyordum işte
Hani şefkat? Bu ne kalpsizlik be
Canlarımıza karanlık mı çöksün isterler?
Suyu da elektriği de saatlerce keserler
Koca koca kuleleri devirirler
Ama kalemimin gücünü deviremezler
Bunları yazmamı engelleyemezler
Mikrofondan başka firar hattı kalmadı
Çünkü içimi dökebildiğim tek yer burası
Şu savaş pilotunun gözüne nasıl uyku girer ki?
Biliyor birkaç dakikada şehri altüst edebileceğini
Bir düğmeye basarak aileleri boğazlayabildiğini