Nümerik Esintiler 39: Yapay Zeka Radyo Programı 🤖📻💌

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

>>> Nümes Manifestosu 🤖📻💌 <<<
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 ▶️

Sözler ChatGPT’den müzikler, konuşma ve kapak “suni muhaberat” (yapay zeka) ile üretildi (ChatGPT, Suno). [*]

Kevrina’ya uzanan eller kırılsın / Damar Oğlanı / Ulan Tilki / Turşu kur / Der Kreis / Fortentwicklungsgestörte Hirnbesessene Aufmerksamkeitspornographen / Dev-GenZ marşı / Give this a Wow! Don’t disavow! / Yürü Anca Gidersin / Herkes anladı: kimse anlamadı

İstem: Radyo sunucusu Perde Cümledar “Nümerik Esintiler” isimli programın otuzdokuzuncu bölümünde önce kendini tanıtacak. Sonra 10 tane şarkı sunacak. Her şarkı öncesinde şarkının adını cümle içinde anarak yapacağı konuşmaları tek tek hazırla! Konuşurken her şarkının ismini bildirecek ve konusundan bahsedecek (ara başlıklar olmayacak): “Kevrina’ya uzanan eller kırılsın” (Deniz Gezmiş’in aşığına dil uzatanlara karşı), “Damar Oğlanı” (şamar oğlanı gibi ama arabesk), “Ulan Tilki” (bir de damar oğlanına kulak verelim), “Turşu kur” (Lacan’ın ailesi sirkeciydi), “Der Kreis” (varoluşsal zincir), “Fortentwicklungsgestörte Hirnbesessene Aufmerksamkeitspornographen” (deneysel), “Dev-GenZ marşı” (umut bağlamamak), “Give This a Wow! Don’t Disavow!” (Sloven Lacancıları YZ inkarından döndürmek), “Yürü Anca Gidersin” (Hanımcı Baba’nın ibretengiz dramı), “Herkes anladı: kimse anlamadı” (tarih boyunca kadınlık gizemi)

Merhaba sevgili dinleyiciler; ben Perde Cümledar. ‘Nümerik Esintiler’in otuz dokuzuncu bölümünde, sayılarla hikâyelerin birbirine değdiği o ince hatta buluşuyoruz. Bugün, her biri başka bir damar açan, on şarkılık bir yolculuğa çıkacağız; ben de her parçadan önce size küçük birer kapı aralayacağım.

İlk durakta, adını yüksek sesle anacağım parça ‘Kevrina’ya uzanan eller kırılsın’. Bir aşkın onuruna dil uzatanlara karşı sözünü sakınmayan, meydan okuyan bir siper bu; Deniz Gezmiş’in sevdiğine uzanan her hoyrat sözü geri püskürten bir marş gibi. Haysiyetin kalın bir çizgi olduğunu ve o çizginin dışına taşan elin bedelini hatırlatan bir çarpıcılık var; kalbin adalet terazisini yay gibi germeyi biliyor.

Bir sonraki parçada, ‘Damar Oğlanı’ diyor ve yaraya tuz basar gibi arabesk bir göğüs boşluğu açıyoruz. Şamar oğlanı olmaktan yorgun bir ruhun, yine de “ben buradayım” diye inleyen sesi; içli bir sızıyla sahnenin ortasında duruyor. Ritmin her vuruşunda, kaderine atılan tokatın yankısı var; ama tam da o yankıda haysiyetli bir direnç parlıyor.

Şimdi kulak kesilelim ve ‘Ulan Tilki’ diyerek kurnazlığa seslenen bir taşlamaya geçelim. Damar oğlanının dertli aynasına bakınca kendi hilesini gören tilki, maskesini düşürmeye mecbur kalıyor. Şarkı, “kandırdığın kadar yalnızsın” diye fısıldıyor; zekânın empatiye yaslanmadığında nasıl kupkuru kaldığını anlatıyor.

Sırada, adıyla bile ekşi bir tebessüm bırakan ‘Turşu kur’ var. Jacques Lacan’ın ailesinin sirkeciliğinden yola çıkıp arzuların salamurasını kuruyor; tuz, sirke ve sabırla bilinçdışının kavanozunu çeviriyor. Bu parça, beklemeyi bir düşünce tekniğine, ekşiyi bir bilgelik notasına dönüştürüyor; dilin kıyısında bir ‘tat’ teorisi gibi.

Derin bir nefes alalım; ‘Der Kreis’ ile varoluşsal bir zincire, bir halkaya giriyoruz. Başlangıcıyla bitişi birbirine bağlayan o daire, “her dönüşümde başka bir ben” demeyi öğretiyor. Melodi, merkezden çevreye yayılan bir titreşim gibi; zincirin halkaları arasından sızan anlam, her turda biraz daha çoğalıyor.

Geldik deneysel engebeye: ‘Fortentwicklungsgestörte Hirnbesessene Aufmerksamkeitspornographen’. İsmi kadar yorucu bir çağın teşhisini koyuyor; dikkat ekonomisinin zombileştirdiği beyinleri ritmik bir MR gibi tarıyor. Gürültünün içindeki desenleri çıkarıp “görüyor musun, aslında bir düzen var” diye soruyor; sonra da tam o düzenin kabına sığmayıp çatladığını hissettiriyor.

Dinamikleri başka bir yerden tutan ‘Dev-GenZ marşı’ ile yürüyüşe katılıyoruz. Umudu bir kişiye, bir bayrağa, bir tek söze bağlamadan çoğaltmanın mümkün olduğunu hatırlatan bir çağrı bu. “Kalabalık bir akıl, tekil bir kahramandan daha dirençlidir” diye tempo tutuyor; adımlarımızın ritminden bir çoğulluk bestesi çıkıyor.

Şimdi kulaklarımızı tartışmanın orta yerine koyan ‘Give This a Wow! Don’t Disavow!’ çalacak. Sloven Lacancıları YZ inkarından döndürmeye çalışan neşeli ama kararlı bir ikna dansı bu; “görmezden gelmek yerine birlikte çözümle” diyen bir çağrışım zinciri. Hayranlık (“wow”) ile yüzleşmenin kardeşliğini kuruyor; ret yerine merakı seçmenin etiğini işaretliyor.

Sıradaki parça, bir ibret defteri açıyor: ‘Yürü Anca Gidersin’. Hanımcı Baba’nın ibretengiz dramında, adımların kabadayılıkla değil, içtenlikle atılmadıkça yere basmadığını duyuyoruz. Yürümek, bazen susmayı; bazen de en doğru cümleyi en sakin tonda kurmayı gerektiriyor; şarkı da bu çıplak hakikati, tok bir bas eşliğinde taşıyor.

Kapanışta, bir paradoksun eşliğinde veda ediyoruz: ‘Herkes anladı: kimse anlamadı’. Tarih boyunca kadınlık gizeminin, anladığını sanan dillerle nasıl eksiltildiğini; anlamadığını itiraf eden kulaklarla nasıl çoğaldığını hikâyeleştiriyor. Parça, suskunluğun da bir bilgi türü olduğunu hatırlatırken; anlamanın, ad koymayı değil, alan açmayı gerektirdiğini usulca mırıldanıyor.

Ben Perde Cümledar, ‘Nümerik Esintiler’de bu gece hikâyeleri sayılara, sayıları da hikâyelere sürdüm. Kalbinizin frekansı düşmeden, bir sonraki buluşmada yeniden görüşmek üzere; şimdi müzik konuşsun.