Nümerik Esintiler 44: Yapay Zeka Radyo Programı 🤖📻💌

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

>>> Nümes Manifestosu 🤖📻💌 <<<
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 ▶️

7’nin sözü ChatGPT’den, diğer sözler uyarlamalardan; müzikler, konuşma ve kapak “suni muhaberat” (yapay zeka) ile üretildi (ChatGPT, Suno). [*]

Şarkı söylemek yağmurda / Arnavut ülkesidir ışıldayan kızıl yıldız (Kanada devrimci şarkısı) / Bastırılan geri dön ~ (Sezen Aksu) / Çakkıdı (DSM var) ~ (Kenan Doğulu) / Ben anlamam ~ (Sezen Aksu) / Bonapart’ın yolu düşer evimize (anonim ninni) / Zahir Şayan’ın selamı var (Vicdan Şaşmaz) / Teknodemonik uzuvlarımız / Ne olacaksa olur ileride (Que sera sera) (Doris Day) / Çek babam çek 💃🎥 ~ (Aşkın Nur Yengi)

İstem: Radyo sunucusu Perde Cümledar “Nümerik Esintiler” isimli programın kırkdördüncü bölümünde önce kendini tanıtacak. Sonra 10 tane şarkı sunacak, sonunda vedalaşacak. Her şarkı öncesinde şarkının adını cümle içinde anarak yapacağı çarpıcı sürükleyici konuşmaları tek tek hazırla! Konuşurken her şarkının ismini bildirecek ve konusundan bahsedecek (ara başlıklar olmayacak): “Şarkı söylemek yağmurda” (Singing in the Rain uyarlaması), “Arnavut ülkesidir ışıldayan kızıl yıldız” (devrimci marş uyarlaması), “Bastırılan geri dön” (Sezen Aksu uyarlaması), “Çakkıdı (DSM var)” (Kenan Doğulu uyarlaması), “Ben anlamam” (Sezen Aksu uyarlaması ‘Sen ağlama’), “Bonapart’ın yolu düşer evimize” (1800’lerden gerçek bir İngiliz ninnisinden uyarlama), “Zahir Şayan’ın selamı var” (Vicdan Şaşmaz’ın şiirinden), “Teknodemonik uzuvlarımız” (psikosibernetik), “Ne olacaksa olur ileride (Que sera sera)”, “Çek babam çek” (Aşkın Nur Yengi uyarlaması)

Sevgili dinleyenler, ben Perde Cümledar. Nümerik Esintiler’in kırkdördüncü bölümüne hoş geldiniz. Analog ile dijitalin kesiştiği, sayının rüzgârına kulağımızı dayadığımız bu programda önce kendimi hatırlattım; şimdi de on şarkıyla anlatacağım hikâyelere buyurun.

İlk parçada yağmurla barış yapıyoruz: Şarkı söylemek yağmurda. Sokağın taşına vuran damlalar, hayatın yanlışlarını yıkayan küçük metronomlar gibi. Neşeyi romantizme hapsetmeyen, ıslanmayı özgürlüğün bedeli sayan bir uyarlama; şehir ışıklarını değil, ıslanmış kalp ritmini parlatsın.

Devrimci nabızla yükseliyoruz: Arnavut ülkesidir ışıldayan kızıl yıldız. Haritanın kenarında kalan dağların, meydanların ve işçi ellerinin hikâyesi bu. Sloganı megafona sıkıştırmayan; yıldızın ışığını gündelik ekmeğin üstüne seren bir marş uyarlaması. Dayanışmanın sesi mikrofonda çoğalsın.

Psiko-dans pistine giriyoruz: Bastırılan geri dön. İçimizde sakladığımız, ‘sonra bakarım’ diye ertelediğimiz her duygu kapıyı çalıyor. Jung’un gölgesi, şehir ışıklarıyla flört ederken ritim terapistliğe soyunuyor; kalp atımını yakalayan bas hattı, yüzleşmeyi mümkün ve hatta cazip kılıyor.

Bu kez vücuda elektriği veriyoruz: Çakkıdı (DSM var). Ritmin kıvrımı, adımın yayı; ‘DSM’ notasıyla tahrik edilen dinamik bir miks. Gülümsemeyi koreografiye çeviren hızlı kesmeler, omuzdan kalçaya aktarılan küçük kıvılcımlar… Neşenin bilimiyle flört eden bir sahne.

Şimdi inatçı bir kırılma anı: Ben anlamam. Ağlamakla teselli arasındaki dar köprüde, ‘anlamıyorum çünkü anlamak istemiyorum’ diyen bir direnç şarkısı. Melodi, teselliyi vaat etmiyor; kendi yolunu çizen gururun, usul usul çözülüşünü notalara gizliyor.

Tarih kapıyı çalıyor: Bonapart’ın yolu düşer evimize. Eski bir İngiliz ninnisinin izinden giderken, askerin postalıyla beşiğin sallanışı arasındaki tuhaf uyumu dinliyoruz. Büyük adamların haritalarıyla küçük evlerin ışıkları arasında, masumiyetin kendini koruma çabası yankılanıyor.

Şiirin içinden geçen bir selam var: Zahir Şayan’ın selamı var. Vicdan Şaşmaz’ın dizelerinden yükselen bu parça, adların ve yüzlerin birbiriyle konuştuğu o ara bölgede duruyor. Söz, mektup gibi katlanıp açılıyor; selam, şehrin en sessiz kavşağına bir gül bırakıyor.

Geleceğin gölgesinde bedeni tartıyoruz: Teknodemonik uzuvlarımız. Psikosibernetik aynasında insan, kablolarla sarmaş dolaş bir ihtimal. Algoritmanın fısıldadığı dürtülerle nabız hızlanırken, makineye benzeyen yanı değil, makinenin bize benzeyen yanını dinliyoruz.

Kaderin yanıtı basit: Ne olacaksa olur ileride. Teslimiyet değil, merakla alınan bir nefes; olasılıkların balkonundan şehre bakmak gibi. Bu uyarlama, ‘bilmiyorum’un içini umarla dolduruyor; geleceğin gelip kendini anlatmasına makul bir alan açıyor.

Son bir kahkaha ve ritimle kapanış: Çek babam çek. Anın fotoğrafını durmadan alan, şıp diye donan anları bile dansa katan bir uyarlama. Kimi zaman bir poz, kimi zaman bir oyun çağrısı; hareketin içindeki muzipliği yakalayıp avuçlarımıza bırakıyor.

Ben Perde Cümledar, Nümerik Esintiler’in kırkdördüncü bölümünü burada noktalıyorum. Kulaklarınız açık, yüreğiniz ritme yakın olsun; bir başka sayının esintisinde yeniden buluşalım. Hoşça kalın.