Nümerik Esintiler 47: Yapay Zeka Radyo Programı 🤖📻💌

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

>>> Nümes Manifestosu 🤖📻💌 <<<
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 ▶️

3-4-8-10’un sözü kısmen ChatGPT destekli, diğer sözler uyarlamalardan; müzikler, konuşma ve kapak “suni muhaberat” (yapay zeka) ile üretildi (ChatGPT, Suno). [*]

Küçük Eyfel (Pixies, Sakareller) / Esen Yelde Duyulur (Bob Dylan) / Güneş Geçenlerin Türküsü / Marş-ı İştirakiyye ⌁ (Arif Nihat Asya) / Kalkınca gölgeler o kırgın hayalden (Dream Theater) / Salome ~ (anonim) / Söz devası ~ (Orhan Gencebay) / Cool’a Cool’luk edene Ja-Zug’lar olsun ~ (Orhan Gencebay) / Sokak / Hababam Sınıf Savaşı

İstem: Radyo sunucusu Perde Cümledar “Nümerik Esintiler” isimli programın kırkyedinci bölümünde önce kendini tanıtacak. Sonra 10 tane şarkı sunacak, sonunda vedalaşacak. Her şarkı öncesinde şarkının adını cümle içinde anarak yapacağı çarpıcı sürükleyici konuşmaları tek tek hazırla! Konuşurken her şarkının ismini bildirecek ve konusundan bahsedecek (ara başlıklar olmayacak): “Küçük Eyfel” (Pixies’in Sakareller uyarlamasının uyarlaması), “Esen Yelde Duyulur” (Bob Dylan uyarlaması), “Güneş Geçenlerin Türküsü” (Nazım Hikmet şiirinden uyarlama), “Marş-ı İştirakiyye” (Arif Nihat Asya’nin Fetih Marşı’nın Marksist uyarlaması), “Kalkınca gölgeler o kırgın hayalden” (Dream Theater uyarlaması), “Salome” (Sakine türküsünün Deleuze’cü uyarlaması), “Söz devası” (Orhan Gencebay’ın Dil Yarası’nın uyarlaması), “Cool’a Cool’luk edene Ja-Zug’lar olsun” (Orhan Gencebay’ın Batsın Bu Dünya’sının uyarlaması), “Sokak” (isyankarlığa övgü), “Hababam Sınıf Savaşı” (Gün Doğdu marşı ile Daha Dün Annemizin’in regresif sentezi)

Ben Perde Cümledar; sayılarla esen, frekanslarda iz bırakan bir rüzgârım. ‘Nümerik Esintiler’in kırkyedinci bölümünde kulaklarınızın iç odacıklarını dolaşmaya geldim. Kodların kıyısından, sokak lambalarının gölgesinden, bir şiirin en keskin kıvrımından, bir isyanın kılcal damarından geçeceğiz. Her parçada hem adını hem de hikâyesini dilime dolayacağım; tutunun.

Bu gece ilk adımı, göğe bakmayı unutan bir şehrin iç çekişiyle atıyoruz: ‘Küçük Eyfel’. Pixies’in Sakareller uyarlamasının uyarlaması olan bu parçada, minyatür bir kule gibi içimizde yükselen çocukluk gururunu ve yetişkinliğin pasını birlikte işitiyoruz. Betonun üstüne kurulan hayallerin paslanmaz çeliğiyle, bir kat daha yükselmeye hazırlanın.

Rüzgârın haberi çoktur; esince geçmişi, şimdi’yi, yarını birbirine düğümler. ‘Esen Yelde Duyulur’ bu yüzden, Dylan’ın ufkunu bizim sokaklarımızın serinliğine çeviren bir yankı. Aşkın, sitemin ve yol hikâyelerinin kumaşını rüzgâr gibi ince, bıçak gibi keskin bir dille kesip biçiyor; duyana kadar peşini bırakmıyor.

Sıra güneşin gölgesinde yol alanlara gelsin: ‘Güneş Geçenlerin Türküsü’. Nazım’ın mısralarından yürüyen bu uyarlama, yüzünü ışığa çevirenlerin sırtında kalan karanlığa ağıt değil, yola devam ilahisidir. Yorgunluğu direnişe, suskunluğu koroya çevirmeyi bilenlere armağan.

Şimdi, marşın kabuğunu kırıp içinden sınıfın ortak nefesini çıkaralım: ‘Marş-ı İştirakiyye’. Arif Nihat Asya’nın ‘Fetih Marşı’ imgesini, emeğin omuz omuza yürüyüşüyle yeniden kuran bu uyarlamada, zafer tek bir sancağın değil, paylaşılan ekmeğin adıdır. Davulun nabzı, meydanın kalbi gibi atıyor.

Gece derinleşirken düş ile disiplinin kavşağına varıyoruz: ‘Kalkınca gölgeler o kırgın hayalden’. Dream Theater’ın mimarisine selam veren bu düzenlemede, virtüözitenin soğuk camı buğulanıyor; kırık bir düşten kalkıp metronomla barışan yüreğin ritmini dinliyoruz. Teknikle duygu, aynı köprüde karşılaşıyor.

Şimdi bir efsanenin kıvrak adımlarıyla düşüncenin labirentine dalalım: ‘Salome’. Sakine türküsünün Deleuze’cü bir kıvrımıyla, arzunun çizdiği yüzeyleri izliyoruz; anlam sabit durmuyor, her dönüşte yeni bir katman beliriyor. Duyduğunuz her motif, başka bir kaçış çizgisine açılıyor.

Kelimeler yaralar açar; ama bazen sözün kendisi devadır. ‘Söz devası’, Orhan Gencebay’ın ‘Dil Yarası’na bakan bir uyarlama; susmanın ilacı, konuşmanın bedeli, affın anatomisi bu şarkıda aynı nabızda atıyor. Her hece, dikiş atar gibi kalbe dokunuyor.

Dünyaya küsenlere, küskünlüğe meydan okuyanlara bir ağıt değil, bir uyarı: ‘Cool’a Cool’luk edene Ja-Zug’lar olsun’. Gencebay’ın ‘Batsın Bu Dünya’sından esinle, poz kesen soğukkanlılığın sahte parlaklığını çizik atar gibi bozuyor. Gösterişin pası dökülürken, gerçeğin sesi pırıl pırıl kalıyor.

Sokağa çıkalım; çünkü asıl sahne orada kurulur. ‘Sokak’ isyankârlığa bir övgü; taşın hafızası, afişin yırtığı, gece yarısı sloganının kısık ama inatçı tınısı bu parçada birleşiyor. Yalnızlığın çoğullaştığı anı, itirazın müziğe dönüştüğü anla buluşturuyor.

Ve finale gelirken alaycı bir tebessümle tarihin sınıfına giriyoruz: ‘Hababam Sınıf Savaşı’. ‘Gün Doğdu’ marşı ile ‘Daha Dün Annemizin’in regresif sentezinden türeyen bu tuhaflık, nostaljinin masumiyetine küçük bir devrimci ekran uyarısı koyuyor. Çocukluk korosu ile meydan marşı aynı tahtaya tebeşir oluyor; gülerek düşünüyoruz, düşünürken yeri göğü sallıyoruz.

Ben Perde Cümledar; ‘Nümerik Esintiler’in kırkyedinci bölümü burada sönümleniyor. Sesinizi esirgemeyin, hayalinizi kısmayın; dalga boylarımız yine bir yerde kesişecek. Kulaklarınıza sağlık, geceniz aydınlık olsun.