Monthly Archives: Şubat 2026

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

2026 Ocak sonunda ABD Adalet Bakanlığı, ‘Epstein Files Transparency Act’ kapsamında milyonlarca sayfalık yeni bir yayın dalgasını kamuya açtığını duyurdu; toplamda yaklaşık 3,5 milyon sayfaya ulaşıldığı, bunun içinde çok sayıda görsel ve video bulunduğu belirtildi. (Department of Justice)

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

(İngilizcesi ve Almancası)

22–24 Ocak 2026, Amerika Birleşik Devletleri’nin Dünya Sağlık Örgütü’nden çekilme sürecini tamamlaması için kamuya açık bir dönüm noktası penceresi hâline geldi; ABD sağlık otoriteleri ile WHO’nun kendisinden resmî açıklamalar yayımlandı (🔗) (🔗).

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Açılış: Ne anlatılıyor, neden iki vaka aynı metinde

‘Binbir Suratlı Patroniçe’, tek bir kişiyi anlatmak için değil, bir işlevi görünür kılmak için kurulur. İşlev şudur: Erişimi kapı gibi tutmak, içeride rol dağıtmak, tekrar eden bir ritim kurmak ve bu ritmi, dışarıdan bakıldığında doğal görünen bir akış gibi hissettirmek. Bu işlev bazen bir insanın bedenine, bazen bir insanın mesleğine, bazen de bir insanın kamusal imgesine doğru uzanır. Aynı anda hem yönetir hem “ben yönetmiyorum” diyebilecek kadar sis üretir; sis, en çok “fırsat” ve “koruma” kelimelerinin altında koyulaşır.

(playlist)

🦋🤖 Robo-Spun by Fİ 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Görsel Kapitalizmin Beden, Sevgi ve Psikobiyoloji Üzerindeki Sistematik Etkileri

Özet

Bu makale, modern kapitalist toplumda sinema ve ona eklemlenen görsel endüstrilerin “güzellik” kavramını estetik bir tercih olmaktan çıkararak insan varoluşunun ontolojik bir koşulu hâline getirdiğini ileri sürmektedir. Temel sav, sıradan insan bedeninin, anatomik ve psişik yapısı itibarıyla bu normla yapısal olarak örtüşmediği; buna rağmen uyum zorunluluğunun sistematik biçimde üretildiğidir. Bu zorunluluk, sinema merkezli görsel tekrarlar yoluyla hedefli şartlandırma olarak işler; akademik söylem ve tıbbi-psikiyatrik pratikler tarafından meşrulaştırılır. Sürecin sonuçları yalnızca kültürel değil, ölçülebilir biyolojik, psişik ve toplumsal patolojiler üretmektedir.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

İnsan, kendini “kendisi” sanmaya çok erken başlar. Bu erkenlik, bir olgunluk işareti değil, daha ziyade bir şaşkınlık hızıdır. Henüz ortada “ben” diye yekpare bir şey yokken, bir “ben” varmış gibi davranmak zorunda kalınır. Çünkü hayat, beklemez. Ses gelir, bakış gelir, acı gelir, yasak gelir; bunların her biri bedeni ve dili aynı anda dürter. Böylece “ben” dediğimiz şey, çoğu zaman bir iç öz değil, bir sahne düzeni olarak kurulur.

(playlist)

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

(İngilizcesi, Almancası)

Kontrollü Zincirleme Redaksiyon, kamuya dönük kısmi ifşanın bir gösteri olarak sunulmasına dair resmî olmayan bir kuşkudur: “çıkarılan” şey indirgeme gibi davranmaz; çünkü ihmalin görünür biçimi sayfadaki en okunaklı nesne hâline gelir ve dolayısıyla anlam kurmanın başlıca motoru olur; tek bir belgenin ömrünü aşan, fazladan çıkarım, statü rekabeti ve kalıcı güvensizlik üretir. Bu kuşku, bir yayın eşiğinin (kurum, platform, ritim, “resmî arşiv” duruşu) sergilenen yokluk (siyah şeritler, bip sesleri, kaybolmuş dosyalar, “daha sonra yayımlanacak” boşluklar) ürettiği; bunun da salt erişilemezlik değil, niyetli bir sinyal olarak okunduğu; bunun da kalıp-avı alışkanlıklarını (sürüm karşılaştırma, bitişiklik adlî incelemesi, küratör takibi) tetiklediği, yorumlar tür şablonlarına sertleşene ve tüm konu sinematik-kod kapanışına çökene dek süren yinelenen bir diziyi adlandırır; bu noktada arşiv, olguları yerleştirmek için tasarlanmış bir kayıt olmaktan çok, şifre çözmek için tasarlanmış bir set gibi tüketilir. Bu mercek altında belirleyici kayma ikinci düzeydedir: dikkat olaylardan küratörlüğe yönlendirilir; böylece her güncelleme olay örgüsü hareketi gibi hissedilir ve her boşluk, hikâyeleri bitirmek yerine çoğaltan bir işaretleyiciye dönüşür; geçici bir şaşkınlık değil, bir denge hâli olarak sis üretir; “görünürlük-rejimi” öncülü şudur: sürekli bilgi akışı, çözüm ertelenirken dikkati yüksek tutarak uyuşturabilir; bu tema, YERSİZ ŞEYLER’in uyuşturucu etkili görünürlük ve bunun toplumsal etkilerine dair anlatımında açıkça geliştirilir (🔗). Makale ardından bu çağlayanın birbirinden ayrı alanlarda nasıl tezahür ettiğini izler: blackout yoğunluğu ve platform oynaklığının şantaj, görünmeyen-boss ve muğlak-ağ beklentilerini yoğunlaştırdığı Jeffrey Epstein arşiv-olarak-arayüz deneyiminde; ana akım ortak-küratörlüğün ve sonraki sızma dinamiklerinin kamuoylarını “sorumlu redaksiyon” ile “gerçek arşiv başka yerde” diye böldüğü, propaganda-senaryosu ve retcon-hafıza okumalarını güçlendirdiği WikiLeaks’te; gecikmiş “yetkili” yayımlamanın ve sertifikasyonun yumuşak redaksiyon gibi işleyip inisiyasyon fantazilerini ve otorite-muğlaklığını davet ettiği Jacques Lacan kanonu ekolojisinde; Sigmund Freud’un, bütünün yerine küçük bir altkümeyi ikame ederek işlevsel silmeye benzeyen taşınabilir bir trope-demeti hâline getirildiği kültürel sıkıştırmada; süreksiz erişilebilirliğin ve hizipsel alıntı-arayüzlerinin “gerçek metni” sürekli başka yerde kıldığı Karl Marx’ta; ve çekişmeli belgeler etrafındaki “kayıp-anahtar nesne” mantığının saklamayı bitmeyen yeniden inşaya, ardıllığı da senaryolaştırılmış hakikate çevirdiği Vladimir Lenin’de; böylece Kişi Kültü, Unperson ve Orwellci yeniden yazım beklentilerinin kavrayışı sıkılaştırılır. Mekanizmanın psikanalitik bir benzeri, Žižekian Analysis’in yorumlamanın gösteriye dönüşmesine yönelik eleştirisinde görünür; burada sergilenen semptom, sisi kesmek yerine onu yeniden üreten bir genişletmeyi davet eder (🔗); bu okumaları tekrar tekrar istikrara kavuşturan trope sözvarlığı ise, kayıt “düzenlenebilir gerçeklik” olarak deneyimlendikten sonra izleyicilerin sarıldığı retcon ve gözetim şablonlarında açıkça kataloglanır (🔗) (🔗).

(playlist)

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Tedarik Tarikatı (cargo cult)

Giriş

Sembolik düzen denince ilk akla gelen, çoğu zaman “anlam”dır: kelimeler bir şeyi temsil eder, cümleler bir düşünceyi taşır, metin bir mesaj iletir. Bu sezgisel çerçeve, psikanalitik geleneğin ters çevirdiği noktayı görünmez kılar. Psikanalitik çerçevede mesele, anlamın içerik olarak “ne dediği” değil, dilin bir düzenek olarak “ne yaptığı”dır. Dil, basit bir ifade aracı değil; özneyi kuran, bölen, yerinden eden, süreklilik yanılsamasını bozan bir işleyiştir. Bu yüzden Freud’a dönüş denilen şey nostaljik bir geriye çağırma değil, kesintinin nasıl kurulduğunu yeniden okuma girişimidir: öznenin kendisiyle tam çakışamamasını üreten yapısal boşluğun, her söylemde iz bırakan bir eksiğin düzenek olarak nasıl çalıştığını yeniden tesis etme çabasıdır.